RÓD SMOKA
Zabiję ich! Wszystkich!
Zdrajcy i łotry! Jak śmieli?!
- Wasza Miłość. - Jestem ich królem!
Tak.
- Królem! - Tak.
Proszę, Wasza Miłość.
Zdrajcy i łotry!
Ogień z nieba!
To wojna! Wypowiadam ją!
Wypowiadam!
Bramy zostały zamknięte.
Poszukiwania trwają.
Łotr zostanie odnaleziony.
Spróbujmy zachować spokój mimo...
tej zbrodni.
- Dziecko... - Dziecko nie żyje.
Jego ból się skończył.
Lecz to, co uczynili mojej córce...
Tak.
I zapłacą za to.
- Kto? - Ktokolwiek przyłożył rękę
do tego czynu!
A jeśli to nie ręka jest winna i nie ją należy ukarać?
Bogowie karzą nas. Mnie!
Za jaki grzech?
Posłuchaj, córko.
Opłaczemy stratę, tak jak należy,
lecz to się może jeszcze obrócić na naszą korzyść.
Gdzie byli członkowie rady, gdy śmierć zagroziła królowi?
- Tobie, panie? - Mogła zagrozić!
Mój syn to mój następca!
Dziedzic Żelaznego Tronu!
Gdzie byłeś ty,
lord dowódca Gwardii Królewskiej?
W łożu, wydawszy rozkazy.
W łożu.
W łożu?!
Zamiast strzec mojej rodziny?!
Nie czas na oskarżenia, Wasza Miłość.
Dowiemy się, kto to uczynił.
Kto?! Czy może być jakakolwiek wątpliwość?!
Kto chciał ocalić Kurewską Królową Bękartów,
Zadowoloną Pizdę Smoczej Skały?!
Siedzi po drugiej stronie Zatoki i ze mnie kpi!
Kpi, kurwa!
Chciałaś darować jej życie.
Za pozwoleniem, Wasza Miłość. Straż zatrzymała podejrzanego.
Ów człowiek jest nam znany.
To złoty płaszcz o wyjątkowo brutalnym usposobieniu.
Schwytaliśmy go, umykającego Bramą Bogów
z głową dziecka w worku.
Sam go zabiję.
Warto wcześniej wydobyć z łotra informacje!
Wierzę w twe umiejętności, lordzie Larysie.
Wieczne dochodzenia, wieczny protokół. Znamy wroga!
Król może mieć kilku.
Upewnijmy się, czy stoi za tym twa siostra,
czy gdzieś w pobliżu skrywa się inny wąż.
Masz rację, Żelazny Pręcie.
To może być każdy.
Każda z osób obecnych w komnacie.
Lord Jasper ma słuszność.
Należy oczywiście ustalić, co dokładnie zaszło
i czy niebezpieczeństwo wciąż czyha,
lecz z drugiej strony...
to bez znaczenia.
Chcesz obwinić Rhaenyrę?
Oznajmić, że to jej dzieło?
Wykluczone! Napadnięto nas w domu,
w łóżkach! Nie chcę być postrzegany jako słaby!
Już jesteś, Aegonie!
Nie!
Pospieszna koronacja, ucieczka smoka,
którą uznano za omen.
Ludzie szepczą, że to Rhaenyra powinna władać.
Dlatego okrzykniesz ją potworem, zabójczynią dzieci?
Uczynię więcej.
Niech ujrzą orszak pogrzebowy, dziecko,
niech zobaczą, co sprawiła pretendentka do tronu.
Ojcze.
- Mój królu? - Nie!
Nie pozwolę wlec mojego synka
po ulicach niczym psa!
Nie wlec, uhonorować!
Odwieźć pod eskortą i spalić jak księcia Targaryenów!
- Panie... - Nie.
Nikt nie powie, że nie rozpaczam.
Jaehaerys był moim wnukiem, kochałem go! Nie pozwolę, by umarł na próżno.
Czy ci, którzy poparli Rhaenyrę,
zostaną przy niej, gdy usłyszą o tym niemoralnym czynie,
czy się jej wyrzekną?
Jaehaerys pomoże nam bardziej niż tysiąc rycerzy w bitwie.
Będziesz miał swą wojnę, Wasza Miłość,
lecz wstrzymaj się chwilę, a podwoisz siły.
Matko?
Namiestnik kreśli przed nami trudną drogę, kochany,
lecz zapewne właściwą.
Niech Milczące Siostry przygotują ciało księcia do ostatniej drogi.
Za nim pojadą jego matka, królowa,
a także królowa matka.
Nie wezmę w tym udziału.
Królestwo musi ujrzeć cierpienie rodziny królewskiej,
zwłaszcza najdelikatniejszych z nas.
To chyba oczywiste, że króla należy oszczędzić.
Odbędzie się pogrzeb Jaehaerysa.
Poproszono nas, byśmy jechały za ciałem.
Nie chcę tego.
I ja także,
lecz gdy dzieje się coś takiego,
cios w króla to cios w królestwo.
Ludzie podzielą nasz ból
- i staną przy nas. - Nie chcę ich przy sobie.
Nie znam ich.
Czasem musimy udawać.
Dlaczego?
Reprezentujemy koronę i mamy obowiązki.
Nocą, gdy do mnie weszłaś...
To dla mojego chłopca.
Wynajął mnie Daemon Targaryen.
Drugą część zapłaty mieliśmy dostać po robocie.
Ty i kto?
Szczurołap! Zatrudniony w twierdzy.
Nie znam imienia.
Oto dzieło Rhaenyry Targaryen!
Pretendentki do tronu!
Zabójczyni krewnych!
- Współczujemy ci, królowo! - Niech bogowie będą z tobą.
Katującej niewinnych!
Spójrzcie na dzieło Rhaenyry Okrutnej!
Skrzywdzisz mnie?
Nie.
Lecz za Jego Miłość nie ręczę.
Spójrzcie na dzieło Rhaenyry Targaryen!
Pretendentki do tronu!
Zabójczyni krewnych!
Katującej niewinnych!
Królowo Helaeno!
Co się dzieje?
Królowo!
- Co się dzieje? - Naprzód!
Królowo!
Helaeno!
- Królowo Helaeno! - Razem!
Przeklęta!
Przeklęta niech będzie Rhaenyra Potworna!
Nie wiemy jeszcze, jak weszli do samej Twierdzy.
Chłopcu odjęto głowę. Orszak widziały tysiące.
I oskarżają mnie?
Na to wygląda.
Kruki rozesłano po całym królestwie.
Wyślijmy swoje. Z zaprzeczeniami.
Oczywiście, lecz nie wiem, czy ktoś nam uwierzy.
Musimy też podwoić straże, tutaj i w Driftmarku.
W przypadku zemsty...
Zadbałem o to, Wasza Miłość.
Polecę na Vermaxie. Rhaenys przypilnuje Gardzieli,
ja - Królewskiej Przystani.
Nie.
Nasza reputacja ucierpiała,
teraz, gdy potrzebujemy lojalności!
To przecież kłamstwo.
Sama straciłam syna.
Jak mogłabym uczynić coś takiego?
Helaenie?
Osobie niewinnej?
Śmierć księcia Lucerysa była szokiem, wywołała gniew.
Skrzywdzona matka mogłaby...
- poszukać pocieszenia w zemście. - Sugerujesz, ser Alfredzie,
że nakazałam zdekapitować dziecko?
Pomyślałem, że pod wpływem impulsu...
Pohamuj się.
Posłałeś zabójców, by mordowali dzieci w łóżkach?
- Posłałem im zemstę królowej. - Co rzekłeś owej "zemście",
skoro oskarża się mnie
o śmierć chłopca?
Mysaria dała mi narzędzie i sposobność.
Instrukcje były jasne: "Aemond, brat uzurpatora".
- Nie odpowiadam za pomyłkę. - Nie?
A gdyby Aemond okazał się nieosiągalny, co poleciłeś?
Nic, co tyczyło się dziecka.
Chciałeś przelać krew Hightowerów,
Aemonda lub dowolnego z nich.
- Nie. - Osłabiłeś mnie,
moje prawo do tronu, szansę na zebranie armii
i pozycję w radzie!
Powiedziałem: "Nie".
Nie wierzę ci.
W końcu do tego doszło.
Nie mogę ci ufać.
Nigdy ci w pełni nie ufałam, choć chciałam, zmuszałam się do tego.
Teraz wiem, że myślisz tylko o sobie.
Kiedyś widziałam w tym przeszkodę do pokonania,
lecz i bez tego mam dość przeszkód!
- Służyłem ci wiernie. - Służyłeś?
Czy też wykorzystywałeś mnie, by odzyskać pozycję, którą ci ukradziono?
Gdy ser Erryk przyniósł koronę, czyż nie włożyłem ci jej na głowę?
Tak, lecz wcześniej
pragnąłeś przewodzić radzie wojennej, gdy ja leżałam w połogu,
potem zaś, gdy chciałam rozważyć warunki...
Szaleństwem byłoby oddać tron mego brata za kłamstwa Hightowera!
Mój tron, Daemonie! Mój!
Potraktowałeś moje słowa jako wymówkę, by szukać zemsty.
By zaspokoić mrok, który w sobie skrywasz.
- Masz mnie za potwora? - Nie wiem,
kim jesteś ani komu służysz.
Czyż nie wyruszam do Harrenhal, by zebrać w twoim imieniu armię?!
Twoim!
Akceptujesz mnie jako swą królową i władczynię,
czy wciąż walczysz o to, co rzekomo straciłeś?
Rzekomo?
Sam to oddałeś.
Bo myślałeś o chwale,
a nie o mym cierpiącym ojcu, który cię potrzebował!
Tchórz wiedział, że jestem silniejszy,
że budzę posłuch, i lękał się stanąć w mym cieniu.
Tak postrzegałeś brata?
Znasz go lepiej niż ten, który z nim dorastał?
Uważasz, że uczynił cię dziedziczką dla twej mądrości
i przymiotów?
- Jak śmiesz? - A może uczynił to,
by usunąć tego, którego się bał?
Wiedział, że ty, w przeciwieństwie do mnie, nigdy go nie przyćmisz!
Nie bał się ciebie!
Nie ufał ci,
- jak i ja nie mogę. - Był głupcem.
Pragnął wielkości, lecz obawiał się przelać za nią krew,
a ty podzielisz jego los.
Zabiłeś dziecko.
To była pomyłka.
Jesteś żałosny.
Ojcze?
Wzywałaś mnie, pani?
Rankiem polecisz
na Księżycowej Tancerce obserwować Królewską Przystań.
Muszę wiedzieć, jakie działania podejmą.
Będę czuwać.
Polegam na tobie, Baelo.
Zachowaj wysokość i dystans.
Nie stać nas na kolejne błędy.
Ojciec?
Obrał własną drogę.
Za pozwoleniem, panie.
Powiedziałeś komuś?
Za kogo mnie bierzesz?
Za tego, który szuka rozgrzeszenia.
Dla mnie go nie będzie.
Co to jest?
Pamiątka po wczorajszym dniu.
Orszak szedł w błocie. Zmienię płaszcz.
Zrób to teraz.
Noc była długa, a ja nie jadłem.
Sprzeciwiasz mi się, Arryku?
Nie.
Biały płaszcz jest symbolem naszej czystości,
wierności.
Gwardia Królewska to święte bractwo.
Tak łatwo brukasz pradawny obyczaj?
Zbłądziłem, panie.
Naprawię błąd.
Gdzie byłeś, gdy mordowano Jaehaerysa?
Z królem Aegonem.
Nie w prywatnych komnatach, gdzie mógłbyś zapobiec zbrodni?
Jego Miłość zabawiał towarzyszy w sali tronowej.
- Gdybyś poszedł na górę... - Gdzie ty byłeś, lordzie dowódco?
I czemuż Helaena nie ma obrońcy?
To królowa!
Twój brat jest złodziejem i zdrajcą.
Wiesz, jak przez to cierpię.
A może w tajemnicy podzielasz jego poglądy?
Wyrzekłem się go!
Wcześniej byliśmy jednością.
Gdybym myślał, jak on, uciekłbym wraz z nim.
Najpierw twój brat nas zdradza,
potem młody książę...
zostaje zamordowany na twojej warcie.
Oszalałeś. Myślisz, że to ja?!
Co myślę, nie ma znaczenia!
Zhańbiłeś nasze szeregi.
Musisz zmyć niesławę.
W jaki sposób?
Udasz się na Smoczą Skałę i zgładzisz Rhaenyrę w jej własnym zamku.
Tak, jak chciała zgładzić Aemonda.
Odpłacimy jej tą samą monetą.
- W pojedynkę? - Zawodzi cię odwaga?
Nie w tym rzecz.
Zamek jest dobrze strzeżony, zwłaszcza teraz.
Jak wejdę?
Twój bliźniak służy tak zwanej królowej.
Podaj się za niego.
Przysięgaliśmy walczyć otwarcie, unikając podstępów.
Zabij pretendentkę, a zakończysz wojnę, nim wybuchnie.
- Jeśli ujrzą nas razem... - Nie pozwól im.
- Posyłasz mnie po śmierć! - Lub zwycięstwo.
I chwałę.
Pojedziesz,
czy mam zakwestionować twą wierność wobec króla?
Jak rozkażesz,
panie.
Nie zjadłaś kolacji.
Nie byłam głodna.
Nikt nie był.
Zbyt wiele pustych miejsc.
Wiesz, dokąd poleciał?
Zapewne do Harrenhal.
Czasem go nienawidzę.
Z ojcami bywa ciężko.
Jak zapamiętałeś mojego wuja?
Uczył nas łowić ryby,
śpiewać żeglarskie szanty.
Miał słabość do ciast.
A...
ser Harwin Strong?
Był łagodny... i twardy.
Zwali go Łamignatem.
Chyba nas kochał.
Na pewno.
Brakuje mi Luke'a.
Daemon nasłał ich na mnie.
A ja wyszedłem.
Byłeś ze mną.
Czuję dumę,
że widzi we mnie wroga,
którego należy zgładzić choćby we śnie.
Boi się mnie.
I powinien.
Chłopiec wyrósł na męża.
Nie tutaj.
Żałuję tego, jak potraktowałem Luke'a.
Poniosło mnie wtedy i czuję się winny.
Dobrze, że tak mówisz.
Drwili ze mnie.
Bo byłem inny.
Pozwól sobie jedynie przypomnieć, że zwykle, gdy księcia ponosi,
to inni cierpią.
Prostaczkowie,
jak ja.
Co z nią?
Bez zmian.
Przez blokadę kramy świecą pustkami.
Za wcześnie, by brakło żywności.
Zapewne, ale ludzie się boją.
Kogo stać, kupuje na zapas.
Dwie godziny szukałam kurczaka do potrawki.
Był trzy razy droższy niż zwykle.
Myślą tylko o sobie.
Nie winię ich. Chętnie postąpiłabym tak samo.
Nie pozwoliłabyś dzieciom głodować, mając pełne piwnice.
Nie stać nas, by się przekonać.
Król obiecał pomóc.
Powiedział kiedy?
Boję się, Hugh.
Widzę, że przygody nie dodały ci urody.
Dobrze cię widzieć po tak długim czasie, bracie.
Tęskniłem za tobą.
- Ubiłeś wielu piratów? - Na pewno więcej niż ty.
Kpisz? Pożałujesz podczas samotnej wieczerzy.
Już żałuję. Złamałem ząb na sucharze.
Powiedz, że masz dla mnie potrawkę z koziny.
Ciesz się.
Nie tylko z tego powodu.
Sam lord Corlys pochwalił cię ponoć za służbę.
- Owszem. - Popłyniesz z nim,
gdy odzyska okręt?
Jestem jednym z cieśli, których wezwano z Hull,
by pomogli szykować flotę.
Nie złożył mi propozycji.
- I oby tak zostało. - Nie bądź głupi.
Przy Wężu Morskim zdobędziesz fortunę.
Ja wykorzystałbym sposobność.
Bo nie widziałeś tego co ja.
Nadciąga wojna. Prawdziwa.
Kolejna okazja, by się pokazać,
- przypomnieć. - Nie chcę przysług.
Ma wobec ciebie dług. Wobec nas.
Ta potrawka jest z marchewką?
Nie ufam tej ciszy.
Daemon odleciał, zamiast stać u steru.
Nigdy nie lubił słuchać.
Idzie tam, gdzie sam może być sobie panem.
Jest królewskim małżonkiem.
Lecz nie królem.
Ja też, ale z tym żyję.
Mnie także odmówiono korony. Trudno się z tym pogodzić.
A teraz Viserys nie żyje i wszelkie prawa są kwestionowane.
Sądzisz, że Daemon rzuci królowej wyzwanie?
Nie wprost.
Lecz nie pozwoli, by mu rozkazywała.
Szkoda.
Czasem bywa to dość przyjemne.
Zawierzmy jego słowom.
Jeśli zdobędzie Harrenhal, zyska przebaczenie.
A na razie jestem tu ja.
I Meleys.
Będziemy wspierać królową.
Lady Mysaria, Wasza Miłość.
Wiesz, co zaszło wczoraj w Królewskiej Przystani?
Tak.
Miałaś w tym udział?
Żadnego.
Wspierałaś uzurpatorów.
Pomogłaś im mnie okraść.
Zarobiłam na tym, co nieuniknione. Teraz żałuję.
Zapewne.
Kim jesteś?
Więźniarką.
Podałam Daemonowi dwa imiona,
tylko tyle, i nie z własnej woli.
Taką cenę naznaczył za moją wolność.
Twierdzi coś innego?
Odleciał.
Na długo?
Na tydzień, na zawsze... Nie wiem.
Tak już ma,
prawda?
Teraz mnie pamiętasz.
Mówił, że cię poślubi.
- Że nosiłaś jego dziecko. - Nie wszyscy docenili żart.
A teraz znów mi coś obiecał i...
- zniknął. - Handlujesz sekretami Czerwonej Twierdzy.
Oplotłaś swą siecią Królewską Przystań, a teraz,
gdy mój wróg chce uderzyć...
Mogę jedynie poprosić, byś dotrzymała obietnicy męża.
Nic nie zyskam, uwalniając cię.
W najlepszym razie stracę kolejny atut,
w najgorszym mnie zdradzisz.
Nic na tym nie zyskam.
Tak twierdzisz.
Trafiłam do Westeros z niczym.
Służyłam, kradłam,
sprzedawałam ciało za pieniądze i chleb.
I słuchałam.
Zdobywałam zaufanie.
Czyniłam się niezastąpioną dla możnych,
po trochu budowałam życie.
Komórka, posiadłość,
dom.
A oni wszystko podpalili.
- Kto? - Zakładam, że Hightowerowie.
Namiestnik nie był zadowolony, gdy pokazałam zęby.
Lecz dziękuję mu za to.
Zbyt długo próbowałam sprawić, by się ze mną liczyli.
Teraz widzę, że było to marzenie dziecka.
Daemon,
Otto Hightower...
Żadna różnica.
Nigdy mnie nie zaakceptują.
Równie dobrze mogłam pozostać kurwą.
Skąd masz tę bliznę?
O, nie!
Mój syn!
- Kto to? - Szczurołapy.
W służbie króla.
Co zrobili?
Coś ty uczynił?
Ze szczurołapami!
Kazałem ich powiesić.
Robak, który zabił mi syna, miał wspólnika.
Nie był pewien, którego z nich,
- dlatego... - Idiota!
Mówisz do króla, panie.
Król to mój wnuk, a mój wnuk jest głupcem,
a nawet gorzej, mordercą niewinnych!
I jednego winnego.
Których wywiesił z murów, by wszyscy widzieli!
Za spisek odpłacę po stokroć.
To ojcowie, bracia, synowie!
Ich żony i dzieci zbierają się u naszych bram,
zawodzą i przeklinają twe imię!
Za krew twojego dziecka kupiliśmy akceptację.
Łzami twej matki
zapłaciliśmy za to, co wkrótce stracą,
a ty wszystko zmarnowałeś.
Po tym, co dla ciebie zrobiłem.
Bezmyślny,
dogadzający sobie...
nieudacznik.
Przynajmniej działam.
Jak mam odpowiedzieć na atak?
Łkając? Oglądając się na kramarki?
- Nie okażę słabości. - Wieści
o potwornej zbrodni Rhaenyry się rozchodzą.
Wielkie rody nie mają wyjścia i muszą przystać do nas.
Chcę przelewać krew, nie atrament!
Musimy działać.
Jak ser Criston Cole.
A cóż takiego...
uczynił ser Criston Cole?
Posłał Arryka, by zabił Rhaenyrę.
Samego?
Podszyje się pod bliźniaka. Genialne.
Bogowie pomóżcie.
Czas, by królewska suka zapłaciła.
Przystałeś na tę kpinę, nie wysłuchując opinii mojej
ani rady?
Miast rozsądku, wykazałeś się porywczością
i osłabiłeś nas w oczach wroga,
czyniąc coś tak nieprzemyślanego?!
Nigdy nie myślisz o swym ojcu?
O jego...
wyrozumiałości, roztropności,
jego godności?
Jebać godność!
Pragnę zemsty.
Mój ojciec nie żyje.
Owszem.
To dla nas wielka strata.
Miał co do ciebie rację.
Uczynił mnie królem.
Naprawdę tak myślisz?
Oddaj odznakę, ser Otto.
Jesteś namiestnikiem mego ojca,
nie moim.
Zdejmij ją.
Nie ośmielisz się.
A jednak.
To takie pobudzające.
Zuchwały szczeniak.
Uważasz się za mądrego, lecz bez silnego namiestnika u boku,
który cię poprowadzi...
Daj ją Cole'owi.
Wasza Miłość?
W potrzebie dowiodłeś, że jesteś wart więcej niż setka starców.
Mój nowy namiestnik będzie stalową pięścią.
Pożałujesz tego.
Daj mu ją.
Możesz odejść.
Nie wiem, czy mogę ci ufać.
Czuję, że wciąż mi zagrażasz,
lecz uwierzę ci na słowo i dotrzymam obietnicy.
Możesz odejść.
Wasza Miłość?
Statek Velaryonów wyrusza przez Pentos do Myr.
Wsiądziesz na pokład.
Wolno cię przecież nie puszczę.
Ja...
Dziękuję.
Mysaria nas opuszcza.
Ma zebrać rzeczy,
a potem trafić na pokład Corwyna.
Wasza Miłość.
Chwileczkę.
Ser Erryku!
- Sądziłem, że jesteś w środku. - Zacznij więc czuwać.
Wróg może być wszędzie.
Spróbuj się położyć, Wasza Miłość.
Dziękuję.
Ser Erryku.
Dziwny to dzień.
Dręczy mnie niepokój. Sam stanę na straży.
Musisz spać, Wasza Miłość. Poproszę maestera o środek.
Tak będzie najlepiej.
Dziękuję, Elindo.
Ser Erryku?
Wierz mi, że nie mam wyboru.
Nie pojmuję.
Bracie!
Nie rób tego.
Błagam cię.
To ty nas zdradziłeś.
Uciekaj, Elindo!
Znajdź ser Lorenta!
- Wasza Miłość! - Lorencie!
Za mną!
Który to Erryk?
Od urodzenia byliśmy razem!
Ty nas rozdzieliłeś!
Lecz nadal cię kocham, bracie.
Wasza Miłość...
Erryku?
Wybacz mi.
Nie!
To ignorancja... i próżność!
Wiesz, że Aegona należy pilnować.
Ser Cristona też. Oni razem...
Ser Criston jest porywczy,
lecz niezachwianie wierny. Jeśli dojdzie do wojny...
Zadba, by doszło.
Jest młody, niewyuczony, wierzy w siłę i stal,
nie patrzy w przyszłość.
Jak oni wszyscy.
Nie działają dla dobra królestwa,
lecz z małostkowej zemsty.
Aegonem potrafię kierować.
Śmierć dziecka wytrąciła go z równowagi.
Nie mogę tu zostać.
Wygnany z rady
mam patrzeć na ich nieudolne wysiłki? Wrócę do Starego Miasta.
Hightowerowie wciąż mają tam siłę,
ty zaś syna, który bardziej ochoczo słucha rad.
Daeron może się okazać pomocny.
Jedź do Wysogrodu.
Tyrellów trzeba wziąć w karby. Ich chorążowie się chwieją.
Ja przemówię synowi do rozumu.
Złość minie i z czasem będziesz mógł wrócić.
Młodzi są jak pawie.
Wrzeszczą i stroszą piórka.
Lecz wierzę, że będziemy górą i zaprowadzimy pokój.
Tylko trzymajmy się razem.
Grzeszyłam.
Nie chcę o tym słyszeć.
Tekst polski: Wojtek Stybliński