RÓD SMOKA
Stoisz przed królową Siedmiu Królestw.
Ten smok należy do Targaryenów!
Nie pragnąłem go.
Czego chcesz?
Poznać kunszt smoczego jeźdźca.
I służyć mej królowej,
Wasza Miłość.
Szybko klękasz, jak na kogoś tak wyniesionego.
To smok przyszedł do mnie, nie ja do niego.
Ciężko pracowałem dla rodu Velaryonów.
Mogę się wydawać prostaczkiem, lecz służba nie jest mi obca.
Skoro bogowie przeznaczyli mnie do większych rzeczy, jak mogę im odmówić?
Wstań.
Kim są twoi rodzice?
Matka była cieślą.
Ojciec to...
nikt znaczący.
A przodkowie? Masz wśród nich Targaryenów?
Nie prowadziliśmy zapisków, Wasza Miłość.
Jak cię zwą?
Addam z Hull.
Uczyniłeś coś,
co uważałam za niemożliwe,
Addamie z Hull.
Cieszę się z tego.
Dolecisz nim na Smoczą Skałę?
Mogę spróbować.
Całe życie
starałam się służyć rodowi i królestwu.
I nic z tego nie ma znaczenia.
Odsuwa się nas
albo nienawidzi.
Zostanie blizna,
lecz łatwa do ukrycia.
Nic tu nie jest czyste.
Chcę wyjść, ser Rickardzie.
Wyjść?
Do królewskiego lasu.
Każę przygotować świtę.
Żadnej świty.
- To służki. - Żadnych służek.
Tylko ty.
Pójdą pod topór czy do klatek?
Na Mur.
Książę regent okazał łaskę.
Cóż, wszczęli bunt.
Sprawiedliwości stało się zadość.
Otrzymałem niezwykle ważkie wieści.
Zauważono ponoć Morski Dym,
a na nim jeźdźca.
Cenna informacja.
Chcesz ją przekazać i zyskać w oczach księcia?
Chcę zasięgnąć twej rady, Larysie.
Szepty to twoja specjalność.
Klęknij przed księciem regentem, Aemondem Targaryenem.
To przecież twój szept, Jasperze, nie mój.
Jeśli uważasz, że jest cenny, przekaż go.
Zyskasz w oczach księcia.
Zrzucicie białe płaszcze
i dożyjecie dni na Murze.
Kim jest ów jeździec?
To już nie jest takie oczywiste,
lecz zapewne Rhaena. Całe życie pragnęła smoka.
Lecz już próbowała. Gdy miała 14 lat,
Morski Dym omal jej nie pożarł. Kto jeszcze?
Kandydatów faktycznie jest mało.
Gdzie to słyszałeś?
Od giermka.
On od stajennego,
ten zaś od swego ojca, rybaka,
którego zapewnił o tym druh z łodzi.
Możesz oczywiście zanieść tę nowinę księciu regentowi,
lecz może to jeden z tych szeptów, które umykają z wiatrem?
Królowa wróciła cało.
Wiemy, kim jest jeździec?
Zdaje się, że jednym z twoich cieśli okrętowych.
Z gminu?
Z całym szacunkiem, Corlysie,
lecz nisko urodzeni nie mogą ot tak obłaskawiać smoków.
Złodzieja zatrzymano?
Jej Miłość nakazała, by traktować go jak gościa.
Życzy sobie, by został wyszkolony na jeźdźca,
ja zaś nauczę go valyriańskiego.
Nic o nim nie wiemy, poza tym, że jest nisko urodzony.
Co ty na to, namiestniku?
Usłyszymy relację królowej. Potem wydamy osąd.
Gdzie królowa?
Zawiadomiła, że się nie zjawi.
Służy więc tobie, nie sobie?
Prawdziwe szczęście.
Szczęście? A może wyrok losu?
Morski Dym go wybrał. Musi w nim płynąć krew Targaryenów.
Smok ją wyczuł. Będą inni.
Znajdziemy jeźdźców dla Vermithora i Srebrnoskrzydłej.
Ufasz mu?
A mam wybór?
Bez niego jedynie Syrax może zniechęcić Aemonda do ataku.
Pytanie, gdzie ich szukać.
W ser Steffonie krew była widać zbyt rozrzedzona,
lecz znajdę innych, o mniej powikłanej linii.
Wybacz, Wasza Miłość.
Szukaj lepiej pod posłaniami i wśród cieślów.
Pracowałam w domu uciech, w którym hulały pokolenia
książąt z rodu Targaryenów.
Mają co najmniej 80 znanych mi bękarcich potomków.
Na Smoczej Skale również mogą żyć
bękarty twojego rodu.
Mówisz o nisko urodzonych.
Będą ci służyć jak lordowie i lady, a może i lepiej.
Lecz w szlachetnych rodach szanuje się dawne zależności lenne,
honor.
Twoi przyrodni bracia, Aegon i Aemond,
choć ich krew jest czysta, toczą z tobą wojnę o twój tron.
Ich honor nie wiąże?
Prosty cieśla przysięga ci służyć, a brat chce cię zniszczyć.
Porządek rzeczy się zmienił, Wasza Miłość.
Zaakceptuj go.
Przez 20 lat lordowie za moimi plecami obrażali mi synów.
A zatem...
zbierzemy armię bękartów.
Panie.
"Panie"?
Zostałeś wyniesiony.
Proszę o zwolnienie ze służby w charakterze cieśli.
Zastąpią mnie dobrzy ludzie.
Zgadzam się.
Brawo.
Lord Tully odpowiedział na twe wezwanie i przywiódł lordów dorzecza.
Kondolencje z powodu śmierci dziada.
Korona gratuluje ci też zyskania pozycji głowy rodu
i najwyższego lorda dorzecza. Brawo.
Nic nie zrobiłem.
Jesteś tu, a to ważne.
Ostatnio mnie oddaliłeś.
Bo byłeś nieistotny. Teraz zaś...
dasz mi armię.
Gdy już podejmiesz decyzję.
Właściwa jest jedna.
Wybacz, Wasza Miłość.
Jestem w tych sprawach zielony, co raczyłeś mi wytknąć,
lecz mam wrażenie, że nabałaganiłeś.
W imieniu królowej przyzwalałeś na barbarzyństwo.
Po czyjej jesteś stronie?
Dorzecze spajają przysięgi.
Ród Tullych przysięgał królowi Viserysowi.
Uznajemy władzę wybranej dziedziczki, Rhaenyry,
i twoją, jako króla małżonka.
Dobrze.
Chodźmy zatem do twych lordów. Wezwiesz ich na wojnę.
To może być trudne.
Cóż,
powiedziano mi, że pójdą za tobą, gdy mi przysięgniesz.
Być może, lecz najpierw
muszą uznać mnie, takiego młodzika.
Jest też kolejna kwestia.
Nienawidzą cię.
Nie potrzebuję ich miłości, tylko mieczy.
Wasza Miłość, lordzie, lordowie czekają. Dłużej nie sposób zwlekać.
Chodź, lordzie Oscarze.
Po najgłębszej nocy nastaje świt.
Nowy lord, nowy porządek.
Zostawmy wszelkie nieprzyjemności za nami.
Witajcie, moi lordowie.
Dziękuję, że odpowiedzieliście na wezwanie.
Wiem, że nie jestem taki, jak mój dziadek,
lecz chcę dobrze zacząć i ruszyć naprzód.
Dobrze powiedziane.
Jedno jest pewne!
Ludzie dorzecza wierzą w zwyczaj i tradycję.
Oto tradycja!
Grover Tully nie żyje, w jego miejsce staje Oscar.
Zostaliście wezwani, by złożyć mu hołd
i jako chorążowie odpowiedzieć na jego wezwanie.
Jakie ono będzie?
W swej mądrości przyrzekł siebie i was mnie.
Lordzie, od pokoleń kierowaliśmy się
mądrością twych przodków.
Dlaczego mamy iść za chłopcem młodszym od moich synów,
który sprzymierza się z kimś, kto pozwala mordować niewinnych?
Uczyniłem to, co było niezbędne.
I daję wam zdrajcę, Amosa Brackena, i jego syna.
Jest takim zdrajcą jak ty, Blackwood.
Przyjmuję twoje słowa, lordzie. Przyznaję, że jestem młody.
Nie pałam miłością do Daemona Targaryena.
Zhańbił siebie i koronę swą postawą wśród nas.
Niemniej jednak, mając tak mało doświadczenia,
mogę jedynie powtórzyć śluby dziadka złożone Viserysowi,
gdy ten wybrał Rhaenyrę.
Nie widzę powodu, by nie dotrzymać słowa królowej,
niezależnie od tego, jak obmierzły jest mi jej książę.
Król.
Zważaj na słowa, chłopcze.
Chcesz dostać armię czy nie?
Jestem człowiekiem dorzecza
i słowo mego rodu się liczy,
choćby pewni ludzie nie byli go godni.
Wasz lord Oscar jest zuchwały,
lecz nie musi się mylić.
Być może zbyt entuzjastycznie realizowałem cele.
Niech moje błędy nie sprawią, że odmówicie poparcia człowiekowi prawemu.
Szanujemy obyczaj, lordzie, jak mówi książę Daemon.
A obyczaj to sprawiedliwość.
- Tak! - Tej stało się zadość!
Przywiedziono do posłuchu tych, którzy poparli uzurpatora!
Teraz zaś stoimy zjednoczeni przed naszym najwyższym lordem...
i królewskim małżonkiem.
Uznaję w tobie wasala, Willemie Blackwoodzie.
Lecz...
jestem najwyższym lordem całego dorzecza,
a za zbrodnie na sąsiadach jest tylko jedna odpłata.
Uczyniłem jedynie to, o co prosił mnie Jego Wysokość, król.
Prawda, że dał wyraz pragnieniom,
lecz ty nie musiałeś się uciekać do barbarzyństwa.
Uczyniłeś to, bo chciałeś.
Nasz młody lord mówi prawdę.
Brać go.
Nie możesz tego zrobić.
Wydaj rozkaz, Wasza Miłość. Służyłem ci.
Wydaj rozkaz!
Jeśli Jego Miłość chce wyrazić skruchę za swe postępki
i okazać się godnym naszych chorągwi,
musi naprawić swój największy błąd,
wyrzec się zbrodni...
i wymierzyć sprawiedliwość.
Rety...
Nie!
Robiłem, co chciałeś! Byłem wierny!
Co to jest?
Nigdy jej nie chciałem.
I słusznie.
Powoduje niezmierny ból.
Miażdży tego, kto ją nosi.
Ty zawsze jej pragnąłeś, Daemonie.
Nadal jej chcesz?
Nie mogę.
Możesz. Próbuj, Wasza Miłość.
Nie mogę, nie mogę!
Wybacz. Musisz.
Chwileczkę! Chwila!
Nie powinieneś tego robić sam, Wielki Maesterze.
Pozwól.
Nie, nie.
Wybacz, panie.
- Ostrożnie. - Czekaj!
Nie, nie!
Postęp jest imponujący,
lecz musisz pracować ciężej.
Siła wróci.
Nauczysz się i dostosujesz chód
do tego, jaki...
jesteś.
Powinieneś być ostrożniejszy.
Owszem, Larysie.
Musi odpoczywać, leżeć w łożu.
Przymuszam go na twoje polecenie.
Każę ostrzegać cię wcześniej.
- Za kilka godzin spróbuj ponownie. - Jest wyczerpany.
Jeszcze długo nie będzie mógł odpocząć.
Alynie.
Panie.
Mam zadanie, którym zajmiesz się osobiście.
Królowa chce posłać do Królewskiej Przystani statki.
Najmij rybaków. Płać, ile żądają,
lecz upewnij się, że na kapitanach można polegać.
- Poślij też zbrojnych. - Tak, panie.
Niech czekają poza portem.
Przekażą też pewnej osobie wiadomość.
Królowa znalazła smoczego jeźdźca.
Słyszałem.
Jest nim twój brat.
Teraz wzywa pozostałych.
Nasz ród pochodzi z Valyrii, lecz nie jesteśmy smoczymi lordami.
Przyznam, że niewiele wiem o pochodzeniu twojej matki.
Jeśli...
to coś we krwi...
Mojego brata dręczył niepokój. Pragnął wykazać swą wartość.
Ja jestem solą i morzem i niczego więcej nie pragnę.
Położę się, ser Rickardzie.
Kiedy Wasza Miłość zamierza wrócić do miasta?
Nie wiem, czy tego chcę.
Dobranoc.
Nisko urodzeni zdobywają smoki.
To jej pomysł, lady Mysarii?
Gdy próbował ser Steffon, cieszyłeś się.
Był dowódcą gwardii, dziedzicem Brunatnego Fortu,
- oni zaś... - Są dzielni.
To mieszańcy!
Jace!
Pomyśl, co jest na szali.
Dobrze wiem.
Targaryenowie to krew smoka.
Jeśli każdy może go zdobyć, czym jesteśmy?
Prawowitymi władcami.
A jeśli jeden z twych nisko urodzonych srebrnowłosych jeźdźców
uzna, że to on powinien władać?
Wizja Zdobywcy o tym mówi?
Co innego mam czynić?
Przeć do wojny, którą przegramy i w której zginą tysiące?
Sama ruszyć na Vhagar?
Ty polecisz tam na Vermaxie?
Z tymi jeźdźcami możemy zakończyć niepotrzebną wojnę.
Zasiądę na tronie ojca.
A gdy umrzesz?
Ty jesteś moim dziedzicem!
Spodziewałaś się, że będę miał czarne włosy?
Gdy wzięłaś do łoża Harwina Stronga,
pomyślałaś, że dostanę po nim włosy?
- Jacaerysie... - Nie jestem głupcem, matko!
Dowód widzą wszyscy.
Prawo do sukcesji po tobie daje mi smok.
A teraz i to mi odbierzesz.
Nie chcę tego wszystkiego.
To się zatrzymaj.
Nie mogę się sprzeciwić obowiązkowi, który nałożyli na mnie bogowie.
Zrób wszystko, aby to dostała.
Od królowej.
Nie uwierzysz.
Mówią, że Rhaenyra wzywa prostaczków na Smoczą Skałę.
- Jebać to. - Ciebie i tak nie weźmie.
Szukają... bękartów Targaryenów.
Łodzie płyną dziś w godzinie nietoperza.
Na siedem piekieł, Ulfie, to to!
Dobra historia. Daliście się nabrać.
Nie! Służka królowej zapewnia osobiście.
Szkoda. Byłbym pierwszy,
gdyby nie uraz. Noga już nie ta.
Zgłupiałeś?! Możesz zdobyć smoka!
Barman z Siedmiu Maesterów idzie,
dziewki z Matki też. Pokażecie Aemondowi!
- Zdobędziecie smoka. - Smoka!
Tak, wiem.
Ale nie mogę...
uwierzyć, że to prawda.
Chcesz powiedzieć, że pijesz na koszt tych ludzi
- i opowiadasz bajki?! - Nie.
Że nie ma w tobie iskry?!
- Nie ucieszą się. - Wcale.
- Nie zapomną. - Nigdy.
- To twój czas! - Tak!
Pokaż nam błysk!
Tak jest.
- Wrócił. - Tak.
- Oto on! Tak jest! - To on! Jest!
Wina! Wina dla Ulfa, smoczego lorda!
Smoczy lord!
Ulf! Smoczy lord!
Smoczy lord!
Ulf, Ulf, Ulf!
Nie chcę, żebyś szedł.
Muszę.
Pojedziemy do brata w Tumbleton. Nakarmi nas, da pracę.
Nie mogę.
Nie poznałem ojca.
Prawda.
Ale matkę znałem.
Ukryłem to przed tobą. Wybacz.
Pracowała...
w domu uciech.
Miała więcej swobody niż inne z powodu tego, kim była.
I dlatego, że bogaci lubili pieprzyć srebrnowłosą.
Mówiła,
że nie różniłem się od synów jej braci,
Viserysa i Daemona.
A ja się wstydziłem.
Próbowałem żyć z pracy własnych rąk.
Lecz nie zdołałem was ochronić,
utrzymać przy życiu naszej córki.
A teraz...
niczego nie będzie nam brakować, jeśli zdobędę smoka.
Zrobią z ciebie lady.
Nie chcę być lady.
I nie chcę być wdową.
Muszę coś zrobić.
Tak się nie godzi.
O czym mówisz?
Posłałaś smokowi Andala.
Osąd dokonany.
Teraz posyłasz kolejnych?
Steffon Darklyn był krwią smoka.
Bluźnierstwo!
Nie był smoczym lordem,
podobnie jak ci tutaj!
A jednak bogowie ich tu sprowadzili.
Ty to uczyniłaś. Smoki są święte.
To ostatnia cząstka magii dawnej Valyrii,
nie zabawki, którymi można igrać wedle woli!
Nasz zakon nie weźmie w tym udziału!
Kiedyś myślałam, że wiem, jak oswoić smoka, lecz...
teraz wiem, że moja wiedza jest niczym pył na wietrze.
Być może chodzi o krew, wartość
albo coś innego.
Każde z was zostawiło swoje życie, by odpowiedzieć na wezwanie.
Życie, do którego możecie nigdy nie wrócić.
Jeśli przeżyjecie, staniecie się kimś innym.
Jak każdy, kto stanął w obliczu smoka.
Niektórzy z was pragną odmiany,
choćby i śmierci, biorąc pod uwagę alternatywę:
ubóstwo, głód, wojnę.
To jest nasz cel. Zakończyć niedolę.
Dla was.
Dla waszych bliskich. Dla królestwa.
Jeśli dodamy do naszych sił te dwa smoki,
wróg będzie musiał ustąpić.
Wtedy powróci pokój.
Cierpienie się skończy.
Bez rozlewu krwi, jeśli bogowie pozwolą.
Smok o imieniu Vermithor
to największa bestia na świecie, po Vhagar.
Być może najbardziej zaciekła.
Zwą go Spiżowy Gniew.
Pójdziemy do niego.
I...
niech bogowie wam sprzyjają.
Przyjdź do nas,
Vermithorze.
Spokój, Vermithorze.
Spokój!
Służ!
Kto z was pójdzie pierwszy?
Nie mogę wam nic powiedzieć. To smok musi przemówić.
- Wasza Miłość, chodźmy! - Nie.
Pomocy! Pomóżcie mi!
Do tyłu!
Nie!
Tutaj! Jestem!
Jestem gotów.
Dalej!
Lord Ormund Hightower posuwa się wolno.
Istnieje obawa, że jego siłom z dwóch stron zagrożą
połączone siły Beesburych.
Jeśli zaś idzie o dobre nowiny,
smok księcia Daerona, Tessarion, poleciał.
Twój brat wkrótce dołączy do walki.
Smok!
Gdy to nastąpi, siły Hightowerów będą niepowstrzymane.
Kryć się! Już!
Do skorpiona!
Mierzyć!
Pozycja!
Obrót!
Otworzyć bramy!
Nie, Vhagar.
Uciekaj, Vhagar.
Zawracaj!
Tekst polski: Wojtek Stybliński