Која беше Сара Монтиел за мене?
Таа беше сѐ. -Универзална. -Пејачка. -Актерка. -Сара. -Сара.
Убава. -Прекрасна. -Сара Монтиел. -Апсолутно Монтиел.
Како Чудесна жена. Таа беше суперхерој, божица.
Сара е нашата прва голема меѓународна ѕвезда.
Ајде, коњче!
Икона. Совршено лице.
Посветена. Пред своето време. Огнена. Духовита.
Изгледа дека во Германија сум кралица на германските гејови.
Сара е првиот секс симбол на Шпанија. Таа беше еротски мит.
Имав седум години. Целосно ми го промени животот.
Таа беше чиста сензуалност. Претерување. Еротизам.
Таа беше Сара Монтиел. Уникатна.
Имаше големо влијание во времето кога немаше социјални мрежи.
Таа беше предвесник на филтрите.
Се става чорапа на камерата за да се сокријат сите брчки.
Не разбиравме многу работи. Таа беше пред сите.
Имаше пионерски дух на слобода, способност да се поврзе со сите.
Таа беше меѓу првите феминистки, а не го знаеше тоа.
Во време кога не беше лесно да се биде жена и слободна.
Просто прекрасна. -Биди мирна, Антонија.
Насмевни се малку. -Нема да се насмеам. -Не мрдај.
Секогаш беше Антонија. Секогаш.
Имаа уникатен однос.
Даваа сѐ што две личности можат да дадат.
Вратите на нејзиниот дом секогаш беа отворени за многу пријатели.
Дури и за тие што ја предадоа.
Гушкајќи ме, ме расплака како дете.
Знаеше дека ќе се чувствувам изгубено многу долго.
Имаше втор, трет и четврти живот.
Мислам дека токму тоа ги прави ѕвездите ѕвезди.
Ако си тажен, само "саратизирај се" и ќе ти биде одлично.
СУПЕР САРА
ЕПИЗОДА 1: ПРЖЕНИ ЈАЈЦА
Сара, какво е чувството да бидеш жива легенда и преубава жена,
а потоа да станеш смешна лажливка?
Не, не... -Да, лажливка!
Последните години на Сара Монтиел беа многу тажни.
Многу тажни за самата Сара.
Сара се осмели да се појави во јавност без шминка. Не плашете се.
Не носи провидна облека поради дебелината, изгледа ужасно.
Во 2000-тите медиумите престанаа да бидат благи
и станаа можеби премногу агресивни.
Се изгуби целото почитување кое го имаа кон неа.
Најдобро би било да се заклучи дома
и да престане да се срами во ноќните клубови.
На свадбата нејзината перика беше прицврстена со лента.
Мора да почне да се почитува себеси.
Не само што Сара беше навредувана сексуално, туку и поради староста.
Зар не забележуваш дека јавноста повеќе не те гледа како порано?
Соодветен епитаф за ѕвезда во нејзиното завршно поглавје.
Претсмртна вкочанетост.
Ова злоставување на легенда и важна личност на нашата култура,
беше непријатно и непропорционално.
Дали е ова уништување на самодовербата на другите
или да зборуваме за менталното здравје?
Не. Да беше оваа жена барем малку послаба, ќе ја уништивте.
Дали е вистина или не?
Срам ми е што не удрив со тупаница по маса и кажав: "Доста е!"
Многу плачев и задржував сѐ во себе.
Не убила никого, не навредила, ни нападнала. Тоа беше нејзин живот.
Како да се однесува кога ќе остари жена која била легенда?
Зар треба само да исчезне?
Ова е Шпанија,
земја во која постои и се практикува уживање во уништувањето.
Сара полуде. -Начинот на кој правеше сѐ...
Тоа кај една генерација создаде погрешна слика за Сара Монтиел,
а немаше никаква врска со тоа што навистина беше.
Не сум било која. Јас сум Сара Монтиел.
Ја претставував Шпанија пред целиот свет.
Моите филмови не беа прикажувани само во Ваљадолид или Палесија.
Беа прикажувани ширум светот.
Ми се чини како вчера да имав 15 години, а сега имам 16.
Огледалото не лаже. Министри, судии или политичари може да се поткупат.
Но не и огледалото. Тоа го зборува тоа што го гледа.
А малку сме тие што искрено разговараме со него, очи в очи.
Тукушто допатував од странство, ни повеќе ни помалку од Холивуд.
Луѓето не смеат да заборават дека Сара Монтиел беше
првата шпанска филмска ѕвезда која навистина го освои Холивуд.
Многу во оваа земја сфатија дека Сара може да биде Холивуд,
дека може да биде американскиот сон, дека може да биде сѐ тоа.
Се најде меѓу холивудските ѕвезди, рамо до рамо со Елизабет Тејлор.
Ме нарекуваа Шпанка, од Шпанија, "Од Шпанија, Сарита од Шпанија."
Личноста што го направи тој скок во Холивуд, беше Сара.
Сара им го покажа патот на сите кои дојдоа по неа.
Пенелопе Круз, Бандерас, Бардем... Сите тие се одлични актери.
Од самиот почеток во Холивуд, почна да прави светски продукции.
Снимањето на филмот "Веракрус" беше спектакуларно.
Со огромна меѓународна дистрибуција.
Со прекрасни партнери на екранот.
Работеше директно со Купер, со Берт Ланкастер.
Гари Купер многу ја сакаше и ја викаше "Монтиелито".
Велеше: "Монтиелито, дојди тука, со мене, со мене."
Малку ја штитеше бидејќи не знаеше англиски.
Всушност англискиот го учев фонетски додека го снимавав филмот "Веракрус".
Имаше реплика: "Дали сакаш да се бориш со мене?"
А потоа, при првиот обид, ѝ се испушти пред Гари Купер.
Почнувам: "Дали сакаш да се бориш со мене?"
Потоа му велам: "Сакаш ли да се..."
"Сакаш ли да имаш секс со мене?"
А тој одговара: "Да, секако, зошто да не?"
Првата латино бомба беше Сара Монтиел.
Не Софија Вергара, не Селма Хајек, ниту Џенифер Лопез.
Во пуританска земја како САД, изненадно се појави оваа жена.
Таа беше чист сексапил. -Беше како нашата Мерилин.
Мерилин Монро беше морбидно заводлива.
Сара Монтиел не требаше да предизвикува ништо,
со поглед паѓаш на неа.
Џорџ Кјукор, познат режисер, режисер на Грета Гарбо, велеше...
Ги режираше сите најголеми актерки во историјата.
"Трите најубави жени на филмското платно во светот се:
Лиз Тејлор, Ава Гарднер и Сара Монтиел."
Имаш нешто бело на десната страна на носот.
Крема.
Замисли, цела сум со крема.
Јас сум Педро Виљора и имав среќа што во 1998 година
ми беше дадено да ја изработам официјалната биографија на Монтиел.
Речиси две години работев со неа, ја запознавав, ја слушав.
Сакаше да ги напише своите мемоари уште многу одамна.
Книгата е за тоа како Антонија Абад станува Сара Монтиел.
Вистинското име на Сара Монтиел е тешко за изговор, но гласи вака:
Марија Антонија Алехандра Висента Елпидија Исидора Абад Фернандес.
Сара Монтиел потекнува од Ла Манча во дваесеттите години.
Таа беше од Кампо де Криптана, сува земја, земја на ветерници.
Неа ѝ беше важно да покаже дека некој што дошол од ништо
може да постигне успех, но благодарение на многу работа.
Таа беше девојче со желба да успее, да избега од сиромаштијата,
да стане некој, да постигне нешто во животот.
Тоа ѝ беше сон уште од мала.
Како Скарлет О'Хара, и Сара си велеше себеси, само поелегантно облечена:
"Никогаш повеќе нема да бидам гладна."
Се разбира, ја интересираше подобар живот и економски напредок,
но пред сѐ имаше желба уште од мала да стане вистинска ѕвезда.
На пет, шест години, семејството се сели од Кампо де Криптана во Ориела.
Јас сум од Ориела и пораснав слушајќи приказни за Сара Монтиел.
Некогаш тоа беше тешко место за растење ако си поразличен
или ако имаш уметнички амбиции кои се необични за околината.
Кога бев мала, секогаш бев поинаква.
Секогаш имав поинаков вкус и поради тоа бев малтретирана.
Подоцна, кога пораснав,
сите приказни што баба ги раскажуваше во детството, станаа интересни.
Почнав да читам за неа.
Почнав да ги слушам тие приказни на поинаков начин.
Еднаш поминував преку стариот мост
и се појави автомобил, беше како во забавена снимка.
Таа седеше на седиштето до возачот.
Сериозно? Зарем оваа жена живеела тука и стигнала до Холивуд?
Како ѝ успеало тоа?
Сѐ уште добивам морници кога ќе се сетам бидејќи тоа ми даде надеж.
Можам да заминам оттука и да бидам тоа што сум.
Се вратила, преживеала сѐ. Тоа го сфатив како знак.
Од тој момент засекогаш го носев тоа во срцето.
Тоа беше силен поттик да кажам дека излегувам.
Ајде да си одиме, ветерот ќе однесе сѐ пред себе.
Што може да однесе? іМојата перика ќе ја однесе директно во центарот.
Сите ја познаваа во Ориела.
Ќе чукнеше на врата и луѓето ѝ отвораа. Ќе кажеше:
"Може ли да отпеам нешто од вашиот балкон?"
"Секако, Антонита", ѝ одговараа.
Ѝ даваа перница, таа клекнуваше,
а кога поминуваше Богородица, ѝ пееше саета.
Пеејќи саети со хорот за време на Страсната недела,
ја слушнале некои многу важни луѓе од светот на радиото и медиумите.
"Дали сакаш да бидеш уметник?" А таа одговори: "Морам."
"А ако не ти дозволат родителите?" Одговори: "Ќе побегнам."
"Не, г-дине Исидоро, мора да ја претставите оваа девојка."
"Каде да ја претставам?"
Ја подготвуваа за натпревар што се одржуваше во Мадрид, во Ретиро.
Најпознатиот натпревар, го водеше Боби Деглан.
Тој беше извонреден радио водител.
Ја пеев "Ла морена де ми копла". Таа ми ја донесе наградата.
Беше непозната, сѐ што дотогаш работеше беше пеење во Ретиро.
Но брилијантниот фотограф Џенеш се воодушеви од неа и ја сликаше.
Тие фотографии се појавија во списанието Семана.
Беше на насловната страница поради убавината.
Влијанието на таа насловна беше толку големо што еден режисер кажа:
"Би сакал да ѝ дадам шанса."
Тоа е моментот на раѓањето на Сара Монтиел.
Сара почна да глуми во Шпанија во 40-тите години со мали улоги.
Беше тешко бидејќи бев непозната.
Преживував од филм до филм, од еден до друг.
Снимаше филмови со Фернандо Фернан Гомес.
Тој ѝ беше важен бидејќи ја научи како да се бакнува пред камера.
Не знаев како да се бакнувам, па правев само вака...
Само стоев. Потоа прекинував и беше смешно.
Ѝ велеше: "Антонија, стави ги усните вака."
Без него можеби немаше да ја имаме Сара Монтиел што знае да се бакнува.
Човекот со кој ќе има важна врска е Мигел Михура.
Тој несомнено беше еден од најголемите писатели на 20-тиот век.
Ѝ се допаѓаа постари мажи, тие од кои можеше да научи нешто.
Бев платонски вљубена во него. -Зарем не сакаше да се ожени?
Не, имаше голема разлика во годините.
Сара секогаш мирно зборуваше дека е вљубена во него.
Велеше дека е интелектуалец, многу смирено.
Ѝ помогна да се развие интелектуално, актерски и како личност.
Со него ја откри љубовта, па дури и желбата.
Иако малолетна, сепак целосно му се предаде на Мигел.
А тоа не беше вообичаено во 40-тите години.
Секако дека имала повеќе врски пред да се омажи.
И покрај тоа што општеството беше конзервативно и затворено,
Сара не се плашеше што ќе кажат луѓето.
"Те мразам бидејќи ти веруваш во Исус, а јас во пророкот."
"Бидејќи ти си ќерка на Изабела, а јас ќерка на кралот Загал."
Во тоа време, Сара не беше позната во Шпанија.
Беше актерка од втора класа, никој не знаеше за Сара Монтиел.
"И мојата крв е благородна." -"Тишина!"
Беше фрустрирана што не добиваше признание.
Точно е дека беше млада, но беше и многу амбициозна.
Бидејќи во Шпанија ја игнорираа,
Мигел Михура ѝ препорача да замине во странство.
А Сара кажа: "Тука да бидам споредна глумица?"
"Антонија, ова место е премало за тебе."
Мексиканската филмска индустрија во 1950-тите
беше најразвиена во шпанскиот свет.
Постоеше систем на ѕвезди сличен на холивудскиот, но на мексикански начин
со исклучително силни и моќни жени.
Кога пристигна во Мексико, пристигна како млада шпанска ѕвезда.
Во Шпанија никогаш не се случи тоа, барем не на тоа ниво.
Но брзо ја освои публиката и стана број еден.
Јас сум од Мексико, а Сара беше многу значајна во Мексико.
Работеше со најголемите актери, со врвни режисери,
и пееше во многу филмови.
Мислам дека таму ја имаше својата најинтересна уметничка кариера
бидејќи токму тогаш истражуваше различни аспекти на глумата.
Во тоа време, Мексико беше рај за шпанската интелигенција.
Таму беа Буњуел, Леон Фелипе, цел ред изгнаници.
Запознав прекрасни луѓе, навистина прекрасни.
Од каде дојде оваа девојка? Кој ја доведе?
Како е можно штотуку да пристигнала, а веќе се снаоѓа?
Одеше во кафеаната "Париз" каде што се собираа шпанските интелектуалци.
Наскоро почнаа да кружат гласини дека е шпионка.
Шпионка на Франковата Шпанија.
Го запознала не само Леон Фелипе, туку и многу други.
Запознала и некој Хуан Пласа.
Бев верена со водачот на Шпанската комунистичка партија во Мексико.
Комунист од Мурсија кој избегал во Мексико.
Врската беше бурна бидејќи Хуан Пласа беше лудо заљубен во неа.
Многумина од тоа време сведочат дека таа врска била токсична.
Тоа беше многу интензивна, но и бурна љубов.
Ми раскажа нешто за Пласа што не можам да го кажам.
Се случило нешто што не ѝ се допаднало.
Одлучи не само да прекине со тоа, туку и да заврши засекогаш.
Но имаше нешто таму.
Изгледа дека имала ќерка со него
која се родила прерано и била мртвородена.
Мислам дека беше жена со зајакната душа.
И дека секогаш ја поседуваше таа сила.
Родена е таква. Тоа е нешто што или го имаш, или не.
Совршено добро знаеше каде се наоѓа во секој момент.
Нејзината професионална кариера ѝ овозможи да стане нешто посебно.
Животот на Сара е полн со легенди.
Една од нив е дека стигнала до Холивуд со филмот "Пиел Канела".
Тоа беше филм за многу сиромашна кубанска девојка,
на која стаорци ѝ го изгризале лицето додека била мала.
Некои велат дека "Ворнер Брос" ја забележал поради успехот на филмот.
Други велат дека благодарение на тој филм ја забележала ќерката на Купер
и дека ја препорачала за "Веракрус".
Сара стана идол во Мексико. Идол.
И логичниот следен чекор беше Холивуд.
Холивуд се храни со луѓе, талент и убавина.
Односот со Ентони Ман започна професионално.
Имав неколку проби за филмот "Серенејд".
Многу ми се допаѓаше како режисер. Бев негов голем обожавател.
За мене, тој е еден од најголемите режисери во историјата на филмот.
Некои од неговите вестерни се восхитувачки.
Ентони Ман не можеше да одолее на таа убавина и таа личност.
Беше во години и се разведуваше од својата жена.
Имавме романса од околу една година бидејќи се венчавме во 1957 година.
Не беше вообичаено една Шпанка да се омажи за холивудски режисер.
Беше постар од мене 29 години. Но тој навистина беше човек
каков ретко се среќава. Беше прекрасен.
Каде се наоѓа куќата на Сара Монтиел во Холивуд?
На улицата каде што живеат и Одри Хепберн, Џоана Колинс...
Сите живеат на истата улица.
Мојот сопруг ми пријде и кажа: "Драга, Антонија, дојди тука."
"Ќе те запознаам со Грета Гарбо."
Од страв, за малку не паднав наназад.
Се движеше меѓу сите.
Со Џејмс Дин, Елизабет Тејлор, Џоан Фонтен.
Може да се каже дека ја познаваше холивудската елита.
Во своите мемоари ја вклучи и фотографијата со Алфред Хичкок
под која пишува: "Со Алфред Хичкок, мој обожавател."
Тоа е просто неверојатно.
Впрочем, ми се случи нешто смешно со Марлон Брандо во Холивуд.
Не можеме да зборуваме за Сара Монтиел во Холивуд,
а да не го спомнеме славното јајце за Марлон Брандо.
Речиси го чувствуваме на самото споменување.
Му кажа: "Дојди еднаш кај мене."
"Ќе ти зготвам јајца од Ла Манча, од мојот роден крај."
Едно утро во 7 часот, ми пријде Маргарет, куќната помошничка, и кажа:
"Госпоѓице Монтиел, Марлон Брандо е во кујната."
"Колку смешно, како тоа? Покани го да дојде на јајца."
И му зготвив јајца со крцкави рабови и едно чешне бел лук.
Мислам дека малку пијан кажал: "Одам кај Сарита да ми зготви јајца."
Ги пробав јајцата на Сара Монтиел, со крцкави рабови.
Пржени јајца. Толку вкусни.
Прашање за сите вас: дали некогаш сте виделе НЛО?
Росалија Данс, актерка. -Не.
Дон Карлос Гарсија Родриго, пилот. -Не, никогаш не сум видел.
Сара Монтиел. -Па... Видов, а и не видов.
Животот на Сара беше како од филм.
А и да не беше таков, ќе се погрижеше да го направи.
Од нејзините приказни може да се направи ТВ-серија.
Една многу важна е таа со Џејмс Дин.
Беше во студиото на "Ворнер Брос".
"Сара, штотуку добив нов автомобил. Дојди, да се повозиме, те молам!"
"Но Џими, сѐ уште снимам. Имам само кратка пауза."
Потоа ја завршуваше приказната со неверојатна пауза...
И тоа попладне стигна страшна вест на сетот:
загинал веднаш по сударот со својот нов автомобил.
Сара беше присутна во историскиот момент, смртта на Џејмс Дин.
Да бев во тој автомобил, веројатно и јас ќе загинев.
Омилена приказна ми е таа што само Исагире умее да ја раскаже смешно.
Како г-ѓа Ман имала прекрасна куќа во Беверли Хилс со прекрасни скали.
Еден ден слушнала прекрасен женски глас како пее.
На дното од скалите, жена со изразен нос ги чистела скалите.
Сара од врвот на скалите ја прашала: "Еврејко, која песна ја пееш?"
А жената одговорила: "Пипл."
"Како ти е името, Еврејко?"
Таа одговорила: "Барбара. Барбара Стрејсенд."
Тоа била Барбара Стрејсенд.
Авионот почнува да...
Почнува да полетува, пистата завршува
и се појавува морето, а авионот продолжува...
Мислам дека моите омилени приказни се оние што се поврзани со летање.
Од некоја причина, беше опседната со приказни за авиони.
Авионот се урнал сред Карипското Море.
Успеала да го скрши прозорецот и да излезе преку него.
И ги кршат со...
Но тие се навистина мали, Сара. -Не, не. Овие беа големи.
Никој нема храброст да ѝ противречи на таа дама,
дури и кога знаеш дека тоа што го зборува не е возможно.
Моравме да испливаме од авионот. Излегувавме од водата.
Новинарот тогаш беше запрепастен и ја праша:
"Но, Сара, ако не знаеш да пливаш, како успеа?"
А таа одговори нешто што е олицетворение на дива:
Морав да научам поради волјата за живот...
Морав да испливам надвор!
Се мотивираше самата себеси.
Освен само промоција, Сара и се зајакнуваше. Исплива.
Говорев дека верувам во тоа.
Можеби другите не веруваат, но јас велам дека тоа е вистина.
Сара Монтиел е на важен настан во Вашингтон.
Во авион кој полетува, ја гледа г-ѓа Кенеди како седи до прозорецот,
веднаш до Сара, и авионот полетува.
Доаѓа огромна бура.
Потоа авионот почнува да се ниша и сѐ изгледа како катастрофален филм.
Сред таа силна бура, прозорецот од страната на Жаклин Кенеди пука
и се распрснува на парчиња.
А таа ѝ вели: "Не грижи се, Џеки."
Ја зема својата чантичка, ја фрла кон прозорецот и го затвора.
Боже! Тоа беше чиста фантазија.
Но храбра! Сепак, таа беше Супер Сара!
Ја кажувам вистината.
И ништо освен вистината.
Многу нешта не се совпаѓаат, но во тоа е шармот на нејзините приказни.
Некои велат дека во сето тоа има многу фантазија,
но е убедливо бидејќи е возможно.
Има слики со Алфред Хичкок, со Елизабет Тејлор,
со Дали, со Џејмс Дин... Тоа не може да се побие.
Кој го интересира дали се 99% точни или има малку фантазија во нив?
Сара е фантазија.
Им ја носеше фантазијата на Шпанците, тоа што го немаа во своите домови.
Дали треба да бараме докази?
Ова не е "Место на злосторството". Ова е Сара Монтиел.
Иако делуваше силно, во длабочината на душата беше кревка.
Мислам дека тоа ја објаснува и нејзината потреба за фантазија.
Така изгради оклоп, а вистинската Антонија беше заштитена.
Во голема мера, создавајќи фикција за другите, се штитеше и себеси.
Во животот со Ентони Ман, копнееше да стане мајка.
Го загуби бебето и тоа беше многу трауматичен момент.
Нешто што длабоко ја повреди.
Умре. -Да.
Паднав по скалите и мораа да го отстранат. Умре во мене.
Откако Сара доживеа спонтан абортус по падот по скалите дома,
додека беше во брак со Ентони Ман,
остана трауматизирана и многу страдаше.
Сара е интелигентна жена и знае што треба да направи во секој момент.
Не знам дали го прави тоа свесно, но сигурно го прави без страв.
Не треба да се гледа назад, туку напред, да се гледа во иднината
и да се прилагодиме на моментот во кој постоиме.
По пет години без да дојде во Шпанија,
добива понуда од Хуан де Ордуње да глуми во филм.
Тоа беше филмот "Нејзината последна песна".
Во сеќавање на жените кои некогаш знаеја да нѐ допрат
со краткотрајната магија на песната...
Ентони Ман ѝ кажа: "Ова е катастрофа. Тука нема пари."
Сметаше дека филмот е застарен, дека е излезен од мода.
Знаеше ли дека настапувам тука? -Не.
Случајно налетавме.
"Знам дека се вратив дома, во помало место. Ќе се прилагодам."
Тогаш му кажав: "Хуан, сакам да пеам."
Ми кажа: "Тоа ќе биде малку потешко, но приказната е напишана за тебе."
Не сакаа да пее бидејќи не веруваа во нејзините вокални способности.
Но одеднаш стигна итен повик. -Што сакаш?
"Дојди во студиото. Ќе снимаш песни за "Нејзината последна песна".
Лицето кое требало да ги снима барало повеќе пари.
Истрчав во студиото за да пеам бидејќи најмногу го сакав тоа.
Му кажа на диригентот: "Спуштете ми го тоналитетот за пола степен."
"Може ли да го спуштите тоналитетот, не пеам толку високо?"
Била на забава со Лола Флорес и гласот не ѝ бил баш најдобар.
Ѝ одговори: "Ако го спуштиме тоналитетот, ќе бидеме под клавирот."
Тогаш ќе пееме под клавирот. Мора да го најдете тонот за мојот глас.
Во тоа време песните се пееја со рапав глас.
А таа се појавува и носи сензуален глас.
Тоа е песна што ја отпеале милиони луѓе.
Симбол на сензуалноста.
Таа сензуалност и тој начин на глума никогаш претходно не се видени тука.
Повпечатливо е да се види Сара Монтиел со нејзиниот поглед и тоа "с"
отколку да се слушне врисокот на Мараја Кери.
Тој начин на пеење тогаш не бил сметан за соодветен за една жена.
Сара го најде своето место и знаеше како да го одбрани.
Мајка ми секогаш велеше: "Сара пее така бидејќи нема глас."
Јас одговарав: "Не, така пее бидејќи има многу карактер."
Но таа го снимаше филмот мислејќи дека не направила нешто големо,
со намера да ја продолжи кариерата во Холивуд.
Никој не можеше да го предвиди тоа. Ниту таа, ниту некој друг.
Го завршив филмот и заминав во Лос Анџелес, таму живеев.
Премиерата на филмот беше на 6-ти мај 1957 година.
Потоа ми пратија телеграма од тука, од Шпанија.
"Сара, се случи нешто неверојатно. Мораш веднаш да се вратиш."
И почнуваат да ѝ велат дека се создаваат редици луѓе.
Истите луѓе што го гледаа филмот попладне,
стоеја во ред да го гледаат и истата вечер.
Билетите се препродаваа како за концерт на Мадона.
Се препродаваа на Гран Вија и на Кљао.
Веројатно тоа беше најголемиот бум во историјата на шпанскиот филм.
Првата што успеа да ја запре целата земја.
Се кршеа прозорци на Вија и тоа ја зголемуваше популарноста на филмот.
Така настана метеж, хаос,
успех, погодок и бум "Нејзината последна песна".
Може ли тоа да се повтори? -Не, Марија, предоцна е.
Хуан, живееш меѓу уметници, но не можеш да чувствуваш како нив.
Ние сме пламен што треба да се храни за да не изгасне.
Во Холивуд виде до каде може да стигне.
Да глуми Шпанка или Индијанка. Таквите улоги беа тешки.
Не сакаше да глуми само стереотипи кои најчесто ѝ ги нудеа.
Мислам дека токму тој филм допринесе за нејзината одлука
да се врати во Шпанија и да го напушти Холивуд.
Верувам дека искрено ѝ недостасуваше нејзината татковина.
Успехот на "Нејзината последна песна" беше неочекуван,
но успехот на "Продавачката на љубичици" беше потврда.
Стана нова светска ѕвезда.
Од тогаш може да се каже дека стана тоа.
Тоа беше голем подем за Сара.
Но подготвен сум да направам с само за да не те изгубам.
Има забранети љубови, има живописна сензуалност,
а што е најважно, ја става елитата во незгодна положба.
Да се појави со таа жена...
Секогаш ќе изгледа како обична слугинка.
"Продавачката на љубичици" ми донесе поголема слава.
Таа стигна до секој крај на светот. Така е.
"Продавачката на љубичици" ја направи позната надвор од Шпанија.
Беше успешен филм таму каде што шпанските филмови не се прикажуваа.
Број еден во билетарниците во Италија, Германија,
Мексико, Аргентина и насекаде низ светот.
"Продавачката на љубичици" беше сензација.
Од тогаш таа стана најплатена актерка во Шпанија
и една од најплатените во светот.
Сара Монтиел е опкружена со ловци на автограми.
Сара Монтиел беше национален споменик.
Филмската ѕвезда Сара Монтиел позира во Училиштето за уметности во Мадрид.
Сара Монтиел, како и многу Шпанци,
имаше несреќа дел од својот живот го помине во диктатура.
Таа сива Шпанија беше незамислива. Нашата земја беше многу тажна.
Сѐ беше скромно, строго, со многу воздржаност.
А таа се појави и извонредно го прошири својот еротски набој.
Тоа беше триумф и покрај сѐ.
Сара покажа дека Шпанија има и радости, има сјај, има бои.
Сара Монтиел не му припаѓаше на своето време.
Мислам дека таа беше голема најава дека светот се менува.
Беше многу свесна за својата важност во земјата
која беше предодредена да ја промени.
"Тука имам свет во кој сум кралица. Во Холивуд не би била тоа."
Одеднаш сфати дека е цела индустрија,
жанр што се вика Сара Монтиел,
и дека таа е врвот на шпанската забавна сцена на векот.
Содржина? Содржината беше Сара Монтиел.
Нејзините песни, нејзината глума, начинот на кој го правеше сето тоа.
Таа беше прототип на ликови кои бараа одредени карактеристики
за некој да може да ги одигра.
Секогаш тоа се жени кои се на работ на стереотипот на фатална жена.
Што сакаме? Тие кои живеат побожно? Не.
Ги сакаме другите.
Тоа е мешавина од мелодрама, лудило и одреден надреализам.
Одеднаш, чесната сестра беше силувана
и немаше друг избор, па стана проститутка.
Прескокнувавме од една во друга приказна и беше фантастично.
Познати се големите планови на Сара Монтиел.
Практично како музички спотови. -Тој кадар...
Малкумина би можеле да го изнесат тој кадар.
Го рушеше четвртиот ѕид. Сара гледаше право во камерата.
Тоа е нешто уникатно во историјата на филмот.
Едно нешто се случува во сите филмови на Сара Монтиел:
многу пее и многу страда.
Тоа е жанрот на Сара Монтиел.
Јас сум Сара Монтиел, без разлика дали ви се допаѓа тоа или не.
Никој не може да ми го одземе тоа.
Нејзините филмови беа успешни и покрај неморалните аспекти.
Тоа се должи и на приходот што го носеа, но и на политичкиот контекст.
И Франковиот режим беше заинтересиран за таа промена на имиџот,
да се покаже некаква отвореност, особено кон странство.
Се користеше и како средство за размена.
Ги продаваа моите филмови на Русија,
а потоа во замена за Сара, увезуваа нафта во Шпанија.
И покрај тоа, Сара Монтиел беше црна овца во Франковата Шпанија.
Додека многумина се поклонуваа, таа стоеше исправено.
Додека другите го прифаќаа тогашниот морал, таа се бунеше.
За време на Франковата власт имаше неколку денови
кога ги повикуваа актерите, актерките и т.н. "ѕвезди" за да настапуваат.
Таа одби да учествува бидејќи побара да го ослободат нејзиниот чичко
кој поради политички причини беше во затвор во Картахена.
Франко кажа: "Сигурно е таму со причина."
А таа одби да оди на гала вечерата.
Но ми кажа дека еднаш не успеала да се извлече.
И тогаш сакала да направи нешто лудо.
Франко ја замолил да ја отпее "Продавачката на љубичици",
а таа му одговорила: "Добро, тогаш гледајте."
Од сцената делела љубичици.
И му кажала јасно: "Купете една од мене, вашф екселенцијо."
И тогаш Франко станал да земе букетче љубичици.
А кога Франко ќе станеше, сите во публиката мораа да станат.
Да се направи нешто такво тогаш во Шпанија не беше само невообичаено,
туку поради тоа некои завршуваа и во затвор.
А тоа беше нејзината мала одмазда.
Таа беше најслободната жена што оваа земја ја имала.
Од генерација која не беше слободна.
Ниту Франко не можеше да ја запре. Дури ни тој.
Се викам Луис Фернандо Караско.
Ја запознав Сара кога бев многу млад.
Бев нејзин најдобар пријател, нејзин брат.
Ми се јавуваше речиси секој ден.
Знаеше дека сум дискретен. Ми раскажуваше сѐ и сешто.
Ова ми е прв пат да давам интервју за телевизија.
Луис Фернандо Караско се појавува во животот на Сара
како помал брат што никогаш не го имала.
Сара никогаш не можеше да биде сама.
Ја придружував некаде ако беше потребно.
Нивната врска беше исклучиво човечка.
Никогаш ништо не бараше од неа.
Тоа беше важно, затоа што е прекрасно да имаш покрај себе некој
од кого ништо не очекуваш, а со кого можеш да плачеш кога ќе посакаш.
Имаше куќи во Мадрид за кои никој не знаеше.
Таму остануваше по 10 или 12 дена.
Одевме таму со нејзината мајка и внуката Тоња.
Шеесеттите и седумдесеттите години,
кои професионално беа исклучително успешни,
приватно ѝ беа многу тешки.
Често се чувствуваше осамена.
А на некој како неа, со силни емоционални и мајчински потреби,
многу тешко му паѓа спонтан абортус.
Сара Монтиел: Мојата среќа нема да биде целосна ако немам деца.
Не размислувам за посвојување, ќе имам свое дете.
Гледаше како други жени што живеат тешко имаат деца, а таа нема.
Имав дете што почина набргу по породувањето.
Тоа беше фрустрирачко бидејќи можеби ќе можев да живеам без деца,
но не и со загубата.
Не знам дали ме разбираш. Работата е што го изгубив.
ВО СЛЕДНАТА ЕПИЗОДА
Сара беше во период од животот кога ѝ требаше некој
што знае како да се носи со неа.
Беа пар по кој сите се вртеа каде и да се појавеа.
Ми кажа: "Те молам, не кажувај никому."
Молчев, но таа поминуваше низ пекол.
Сакам повторно да ти го покажам ова. Прекрасно е.
Мадрид, есен 1992 година.
Погледни го тато. Снимаш ли? -Да.
Го отвори ли? -Го отворив.
Ја чувствував наклонетоста на другите бидејќи го носам презимето Монтиел.
Со гордост велам дека сум Зеус Монтиел, синот на Сара.
Тука сум за да ме слушате.