Kim była dla mnie Sara Montiel?
Wszystkim!
– Omnibus. – Piosenkarka.
– Aktorka. – Sara.
– Wspaniała. – Piękna.
Najpiękniejsza!
Sara Montiel.
Najlepsza.
Była jak Wonder Woman. Nasza superbohaterka.
Była naszą pierwszą wielką, międzynarodową gwiazdą.
Galopem!
To ikona. Idealna twarz.
Zaangażowana. Wyprzedzała swoje czasy.
Petarda z humorem.
Okazało się, że zostałam królową niemieckich gejów.
Sara byłą pierwszą hiszpańską ikoną seksu.
Miałam siedem lat, gdy Sara zmieniła moje życie.
Reprezentowała zmysłowość i nieograniczenie.
Czysty erotyzm.
Jedyna w swoim rodzaju.
Została influencerką, zanim powstały media społecznościowe
Była prekursorką filtrów.
Na kamerę nałożono pończochę, żeby wygładzić zmarszczki.
Nie rozumiano jej, bo wyprzedzała swoje czasy.
Miała ducha wolności i potrafiła nawiązać kontakt.
Nieświadomie została jedną z pierwszych feministek.
W tych czasach trudno było być wolną kobietą.
Po prostu wspaniała.
Nie ruszaj się, Antoniu.
Zaśmiej się.
Nie chcę.
Nie ruszaj się.
Na zawsze pozostała Antonią.
To był wyjątkowy związek. Dawali sobie wszystko co można.
Drzwi jej domu były zawsze otwarte dla przyjaciół
– nawet tych, którzy ją zdradzili.
Przytuliła mnie i płakała jak dziecko.
Wiedziała, że bardzo długo będzie rozbita.
Rozpoczęła drugie, trzecie i czwarte życie.
Po tym poznaje się gwiazdy.
Gdy masz się kiepsko, zrób sobie Saro–terapię, a odżyjesz.
SUPER SARA MONTIEL
JAJKA SADZONE
Jak się czujesz, zmieniwszy się z legendy i pięknej kobiety
w nadętą kłamczuchę?
Dość!
Ostatnie lata życia Sary Montiel były smutne.
Przeżywała koszmar.
Sara pokazała się bez makijażu. Nie wystraszcie się.
Nie noś prześwitujących bluzek, bo masz fałdki.
Wyglądają strasznie.
W latach 2000 media przestały jej słodzić
i stały się agresywne.
Całkiem stracili do niej szacunek.
Najlepiej, żeby się zamknęła w domu
i nie robiła z siebie idiotki w klubach.
Na weselu przyczepili jej perukę na rzep.
Ona musi zacząć się szanować.
Dyskryminowano ją ze względu na płeć i wiek.
Nie widzisz, że ludzie już cię nie odbierają jak dawniej?
To gwiazda w ostatnim stadium życia.
Szykuje się na stężenie pośmiertne.
Poniewierali legendę, ikonę naszej kultury.
To było paskudne i nieadekwatne.
O co naprawdę chodziło?
O dewastację czyjegoś poczucia wartości i zdrowia psychicznego!
Niszczyli ją, bo była sławna.
To prawda czy fałsz?
Szkoda, że nie walnęłam pięścią w stół i nie powiedziałam: dość!
Dużo płakałam w tajemnicy.
Nie zabiła ani nie obraziła nikogo. Żyła po swojemu.
Jak ma się zachowywać podstarzała gwiazda?
Ma zniknąć?
W Hiszpanii czerpie się przyjemność
z niszczenia innych.
Sara oszalała.
Straciła swój styl.
Ludzie zobaczyli wypaczony obraz gwiazdy z ostatnich lat.
Nie miała nic wspólnego z prawdziwą Sarą Montiel.
Nie jestem nikim.
Nazywam się Sara Montiel, otworzyłam Hiszpanię na świat.
Moje filmy robiły furorę na całej Ziemi!
Wydaje się, że wczoraj miałam 15 lat
a dziś mam 16.
Lustro nie kłamie.
Można przekupić ministra, sędziego czy polityka,
ale nie lustro.
Lustro zawsze powie to, co widzi.
Niewielu z nas rozmiawa z nim sam na sam.
Właśnie przybyłam aż zza oceanu.
Przyleciałam z Hollywood.
Prosto z Hollywood.
Nie zapominajmy, że Sara Montiel była pierwszą hiszpańską gwiazdą,
która zawojowała Hollywood.
Wiele osób rozumiało, że Sara może podbić Hollywood,
spełnić swój amerykański sen.
Wskoczyła do elity hollywoodzkich gwiazd z Elizabeth Taylor.
Nazywają mnie Hiszpanką,
hiszpańską dziewczyną, Saritą z Hiszpanii.
To Sara wskoczyła do Hollywood,
zrobiła wszystko i przetarła szlak dla kolejnych aktorów.
Penelope Cruz, Banderas, Bardem.
To wspaniali aktorzy.
Od początku pracowała w Hollywood w filmach światowej klasy.
SARA – WENUS Z "VERA CRUZ"
"Vera Cruz" to wielkie przedsięwzięcie filmowe,
międzynarodowa dystrybucja
i wspaniali aktorzy.
Pracowała z Garym Cooperem
i Burtem Lancasterem.
Gary Cooper uwielbiał ją i nazywał ją Montelito.
Mówił: "Montelito, chodź ze mną".
Opiekował się nią, bo nie znała angielskiego.
Nauczyłam się angielskiego fonetycznie na planie "Vera Cruz".
Miała taką kwestię: "Czy chcesz się ze mną bić?".
Przy pierwszym ujęciu rzuciła to w twarz Garyªemu Cooperowi.
Wyobraźcie sobie.
Chcesz się ze mną bić?
Ale palnęłam do Coopera, czy chce się ze mną...
Ze mną gzić?
A on na to: "Oczywiście, czemu nie?".
Sara Montiel była pierwszą latynoską supergwiazdą.
Nie Sofia Vegara, Salma Hayek czy Jenifer Lopez.
W purytańskich Stanach nagle się pojawiła kobieta pełna seksu.
To była nasza Marylin.
Marylin Monroe uwodziła i wywoływała obsesje.
Sara Montiel tego nie potrzebowała. Jedno spojrzenie i padasz.
George Cukor był wielkim reżyserem kobiet, w tym Grety Garbo.
Prowadził największe aktorki.
Według niego trzy najpiękniejsze kobiety na ekranie to Liz Taylor,
Ava Gardner i Sara Montiel.
Masz coś białego z prawej strony nosa.
To krem.
Jestem cała w kremie.
Nazywam się Pedro Villora
i miałem szczęście dostać w 1998 roku zlecenie
na oficjalną biografię Sary Montiel.
Pracowałem z nią przez dwa lata, poznawałem ją i słuchałem jej.
Od dawna chciała spisać wspomnienia.
Jej biografia opowiada, jak Antonia Abad stała się Sarą Montiel.
Trudno wymówić pełne imiona i nazwisko Sary Montiel.
Maria Antonia Alejandra Vincenta Elpidia Isidora Abad Fernandez
Korzenie Sary Montiel
to La Mancha.
Była z La Manchy, z Campo de Criptana.
To suchy region pełny wiatraków.
Koniecznie chciała odnieść sukces
– dzięki ciężkiej pracy wyjść z nizi na piedestał.
Jako dziewczyna marzyła, żeby zabłysnąć,
uciec przed biedą,
zostać kimś i coś osiągnąć.
Jak Scarlett OªHara,
Sara mówiła sobie, że dobrze ubrana nigdy nie będzie głodna.
Chciała się odbić, żyć lepiej i piąć się po drabinie społecznej.
I nade wszystko od dziecka pragnęła zostać gwiazdą.
W wieku pięciu–sześciu lat
przeprowadziła się z rodziną z Campo de Criptana do Orihueli.
Pochodzę z Orihueli.
Wychowywałam się na historiach o Sarze Montiel.
Dawniej trudno się dorastało w takiej okolicy,
gdy miało się inne artystyczne aspiracje
niż społeczeństwo.
W dzieciństwie byłam zupełnie inną osobą.
Miałam odmienny gust i przez to ciągle mnie gnębiono.
Gdy miałam już kilkanaście lat,
nagle zainteresowałam się opowieściami babci,
które mi opowiadała w dzieciństwie.
Zaczęłam czytać o Sarze. Nagle te historie mnie zafascynowały
Kiedyś szłam przez stary most.
Przejechał tamtędy samochód.
Widziałam go jakby na zwolnionych obrotach.
Sara siedziała na miejscu pasażera.
Nie mogłam uwierzyć.
Ona mieszkała tutaj i zawojowała Hollywood?
Jak to zrobiła?
Wciąż dostaję gęsiej skórki.
To mi dało nadzieję,
że się stąd wyrwę i będę mogła być sobą.
Ona wróciła. Odniosła sukces.
To był dla mnie znak.
Zapisałam sobie tę lekcję głęboko w sercu.
Dała mi silny impuls, żeby się wyrwać.
Zaczynajmy, zanim wiatr wszystko zabierze.
Aż tak wieje?
Może mi porwać perukę i zanieść do wsi.
Wszyscy w Orihueli ją znali.
Pukała do drzwi i pytała, czy może zaśpiewać saetę.
Zgadzali się, dawali jej poduszkę,
klękała i śpiewała z balkonu pieśń religijną.
Śpiewała saety w wielkim tygodniu.
Usłyszeli ją wpływowi ludzie
ze świata radia i mediów.
Na pytanie, czy chce zostać artystką odpowiadała: "Muszę".
"A jeśli rodzice ci nie pozwolą?" "To ucieknę".
Powiedziano tacie, że musi zabrać Sarę i ją pokazać.
A on pytał, "Dokąd?"
Szykowali ją do konkursu,
który odbył się w Madrycie w parku Retiro.
Prezenter radiowy Bobby Deglane prowadził tam słynny konkurs.
Zaśpiewałam "La morena de mi copla"
i wygrałam nagrodę.
Nikt jej nie znał, zabłysnęła jedynie w Retiro,
ale zauważył ją genialny fotograf Gyenes i zrobił jej zdjęcia.
Była piękna, więc trafiła na okładkę magazynu "Semana".
Pod wrażeniem okładki
pewien reżyser postanowił jej dać szansę w kinie.
Wtedy narodziła się Sara Montiel.
Leż spokojnie.
Każdy niepotrzebny ruch zagraża twojemu życiu.
Sara Montiel zadebiutowała w hiszpańskim filmie
na początku lat 40.
Pracowałam, żyłam z dnia na dzień,
trafiałam do jednego filmu i szukałam kolejnego.
Było ciężko.
Nakręciła kilka filmów z Fernanem Gomezem.
Był dla niej bardzo ważny.
To on ją nauczył jak całować – przynajmniej na ekranie.
Nie wiedziałam, jak całować. Zrobiłam głupią pozę i zamarłam.
Usłyszałam "Cięcie", bo scena była żenująca.
On jej wyjaśnił wszystko.
Bez Fernanda Gomeza nie mielibyśmy pocałunków Sary Montiel.
Weszła w związek z Miguelem Mihurą,
jednym z największych pisarzy XX wieku.
Preferowała starszych, od których mogła się czegoś nauczyć.
Kochałam go platonicznie.
Nie chciał wziąć ślubu.
Tak, bo dzieliło nas sporo lat.
Zawsze mówiła otwarcie
i prosto z mostu o miłości do tego człowieka, wielkiego intelektualisty
On pomógł jej się rozwinąć intelektualnie, artystycznie
i jako człowiekowi.
Dzięki niemu poznała miłość i pożądanie.
Wciąż była nieletnia. Żyła z Miguelem.
To nie było typowe w latach 40.
Oczywiście była w wielu związkach, zanim wyszła za mąż.
Społeczeństwo było pruderyjne, zamknięte i konserwatywne.
Sara nie bała się, co ludzie powiedzą.
Nienawidzę cię, bo ty wierzysz w Jezusa, a ja w proroka.
Ty jesteś córką Izabeli, a ja emira Zaghala.
Nikt w Hiszpanii nie znał wówczas Sary.
Była drugoligową aktorką.
Moja krew jest szlachetna jak twoja!
Milcz!
Frustrowała się, że jej nie zauważono.
Była młoda, ale bardzo ambitna.
Chciała mnie zabić!
Nie wybiła się w Hiszpanii,
więc Miguel Mihura radził jej spróbować za granicą.
Nie chciała grać drugorzędnych ról.
Powiedział mi, że ten kraj jest dla mnie za mały.
W latach 50.
prym w hiszpańskojęzycznym przemyśle filmowym wiódł Meksyk.
Zbudowano tam meksykański system gwiazd na wzór hollywoodzkiego.
Promował silne, wyraziste kobiety.
Przybyła do Meksyku jako młoda gwiazda hiszpańskiego kina.
A przecież nie była gwiazdą.
Błyskawicznie zawojowała publiczność i stała się numerem jeden.
SARA MONTIEL – ŚLICZNA, UTALENTOWANA I TEMPERAMENTNA
Pochodzę z Meksyku.
Sara była tam kluczową postacią.
Pracowała z najwybitniejszymi aktorami,
świetnymi reżyserami i śpiewała w wielu filmach.
Tam przypadła najciekawsza artystycznie część jej kariery.
Zgłębiła różne aspekty sztuki aktorskiej.
Ówczesny Meksyk był rajem dla hiszpańskich intelektualistów.
Tu tworzył Buñuel, Leon Felipe i wielu emigrantów.
Poznałam wielu naprawdę wspaniałych ludzi.
Skąd się wzięła ta dziewczyna? Kto ją ściągnął?
Jak to możliwe, że tak szybko się ustawiła?
Poszła do kawiarni, Cafe Paris,
miejsca spotkań hiszpańskich intelektualistów.
Rozeszła się plotka, że jest szpiegiem.
Że infiltruje ich z ramienia frankistowskiej Hiszpanii.
Spotkała nie tylko Leona Felipe, ale i wielu innych.
Wśród nich był Juan Plaza.
Miałam poślubić przywódcę hiszpańskich komunistów w Meksyku.
Pochodził z Murcji, był komunistą i uciekł do Meksyku.
To był burzliwy romans,
bo Juan Plaza zakochał się w niej bez pamięci.
Liczne relacje z epoki potwierdzają, że to był toksyczny związek.
Bardzo namiętny romans, ale też burzliwy.
Powiedziała mi rzeczy o Juanie Plazie,
które zachowam dla siebie.
Stało się coś złego, więc definitywnie zakończyła związek
Spodziewała się z nim córki.
Urodziła ją dwa miesiące przed terminem.
Martwą.
To była kobieta o mężnym sercu.
Według mnie zawsze była silna.
Taka się urodziła. To się ma albo nie.
Doskonale orientowała się w swojej sytuacji.
Przez całą karierę zawodową
zmierzała do wielkości.
Życie Sary jest pełne legend.
Znam tę, jak się dostała do Hollywood.
Zawdzięcza to piosence "Piel Canela"
To historia biednej kubańskiej dziewczyny.
W dzieciństwie szczury wyjadły jej twarz.
Ponoć dzięki sukcesowi z tą piosenką Warner Bros zauważył Sarę.
Według innej wersji przebój przykuł uwagę córki Garyªego Coopera
a ta zaproponowała ją do filmu "Vera Cruz".
Sara stała się idolem Meksyku. Ikoną.
Kolejnym naturalnym krokiem było Hollywood.
Tam wciąż potrzeba ludzi, talentów i urody.
Jej związek z Anthonym Mannem zaczął się od współpracy.
Wystąpiłam na castingu do filmu "Serenada".
Spodobał mi się jako reżyser. Stałam się jego wielbicielką.
Mann jest dla mnie jednym z największych reżyserów w historii.
Stworzył niesamowite westerny.
Anthony Mann nie mógł się oprzeć jej urodzie ani osobowości.
On już się zestarzał i rozstawał z żoną.
Nasz romans trwał nieco ponad rok, bo w 1957 roku się pobraliśmy.
Niewiele hiszpanek wyszło za sławy z Hollywood.
On był ode mnie starszy o 29 lat,
ale bez dwóch zdań należał do nielicznych
naprawdę wspaniałych mężczyzn, jakich znałam.
Gdzie stał dom Sary Montiel w Hollywood?
Przy uliczce, gdzie mieszkała Audrey Hepburn i Joan Collins.
Tam wszyscy mieszkają razem.
Przyszedł do mnie mój mąż i powiedział: "Kochanie, chodź tutaj.
Przedstawię cię Grecie Garbo".
Omal nie padłam z wrażenia.
Poznała się ze wszystkimi. Z Jamesem Deanem,
Elizabeth Taylor, Joan Fontaine.
Trzymała z elitą Hollywood.
We wspomnieniach umieściła zdjęcie Alfreda Hitchcocka
i podpisała "Z Alfredem Htichcockiem, moim wielbicielem".
To się w głowie nie mieści.
Swoją drogą miałam zabawną przygodę
z Marlonem Brando w Hollywood.
Nie można mówić o Sarze Montiel w Hollywood,
nie wspominając jej jaj sadzonych dla Marlona Brando.
Wciąż czuję ich zapach.
Powiedziała: "Przyjdź, to zrobię ci jajka z La Manchy,
mojej ojczyzny".
Pewnego dnia o siódmej rano przychodzi moja gosposia Margaret
i woła:
"Pani Montiel, Marlon Brando jest w kuchni".
Pytam, dlaczego.
"Bo zaprosiła go pani na jajka".
Zrobiłam mu jajka z chrupiącymi brzegami z ząbkami czosnku.
Są pyszne.
Na pewno chciał pójść do Sary, żeby mu zrobiła te jajka.
Próbowałam jajek sadzonych Sary Montiel.
Są przepyszne.
Pytanie do wszystkich.
Czy widzieliście UFO?
– Rosalia Dans, aktorka. – Nie.
– Don Carlos Garcia Rodrigo, pilot. – Nie widziałem.
Sara Montiel.
Widziałam i nie widziałam.
Sara żyła jak w filmie.
A właściwie to ona chciała stworzyć film.
Z historii Sary można nakręcić serial.
Kluczowa historia dotyczy Jamesa Deana.
Pracowała w studiach Warner Bros.
Powtarzał, że ma nowe auto i zapraszał Sarę na przejażdżkę.
Ona na to: "Jimmy, muszę kręcić. Mam tylko krótką przerwę".
Tak opisała całą sytuację i zrobiła bardzo długą pauzę.
"Wieczorem na plan dotarły straszne wieści,
że James rozbił nowe auto i nie żyje".
Sara otarła się o śmierć Jamesa Deana.
Gdybym wsiadła z nim, pewnie też bym zginęła.
JAMES DEAN SZUKAŁ ŚMIERCI I JĄ ZNALAZŁ
Moją ulubioną anegdotę opowiada Boris Izaguirre.
Sara, czyli pani Mann, miała wspaniały dom w Beverly Hills
z niesamowitymi schodami.
Kiedyś usłyszała śpiew kobiety o przepięknym głosie.
Na dole pewna kobieta zmywała schody
Miała wydatny nos.
Sara zapytała, co to za piosenka.
Ona odpowiedziała: "People".
Sara zapytała: "Jak się nazywasz?".
A ona na to: Barbra Streisand.
To była Barbra Streisand.
Samolot startuje. Ma się oderwać.
Kończy się pas, pojawia się morze, a samolot nurkuje...
Moje ulubione anegdoty dotyczą lotów samolotem.
Z jakiegoś powodu je uwielbiała.
Samolot rozbił się pośrodku Morza Karaibskiego.
Zdołała wybić okno i wypłynęła przez otwór.
Wybiłam je.
Ale one są niewielkie.
Tam były duże.
Nikt nie śmiał jej zaprzeczyć,
choć opowiadała niestworzone rzeczy.
Musiałam wypłynąć z samolotu. Zanurkowałam.
W tym momencie zaskoczony dziennikarz zapytał...
Jak to zrobiłaś? Przecież nie umiesz pływać.
A ona odpowiedziała jak diwa.
Musiałam się nauczyć, bo chciałam przeżyć.
Sara Montiel stosowała autopromocję i autocoaching.
"Antonio, musisz się ratować!" I wypłynęła!
Wierzę w te historie, a inni nie. Ja wiem, że są prawdziwe.
Sara Montiel była na ważnym wydarzeniu w Waszyngtonie.
Wraca stamtąd samolotem
i nagle widzi obok siebie panią Kennedy.
Samolot startuje.
Maszyna wlatuje w burzę.
Zaczyna się trząść.
Sceny jak z filmu katastroficznego.
W środku burzy okno przy Jacqueline Kennedy pęka
i się rozpada na kawałki.
Sara mówi jej: "Nie bój się, Jackie!".
Chwyta torebkę, wciska ją w okno i zatyka dziurę.
To czysta fantastyka.
Przecież to była Super Sara.
Mówię prawdę
i tylko prawdę.
Wiele rzeczy nie składa się do kupy,
ale to właśnie magia historii Sary Montiel.
Wielu mówi, że historie są zmyślone.
Ale można w nie uwierzyć, bo są możliwe.
Miała fotografie z Alfredem Hitchcockiem, Elizabeth Taylor,
Dalim i Jamesem Deanem. Jak to podważyć?
Co za różnica, czy są na 99% prawdziwe czy to fantazja?
Sara była fantastyczna.
Pomogła Hiszpanom fantazjować o tym, czego nie mieli.
Chcemy to zbadać?
To nie zagadki kryminalne CSI lecz Sara Montiel.
Sara wydawała się silna,
ale wewnątrz była krucha.
To wyjaśnia jej fantazjowanie.
Zbudowała skorupę,
żeby chronić prawdziwą Antonię.
Kryła się za tarczą fikcji, którą inni kupowali.
Żyjąc z Anthonym Mannem pragnęła być matką.
Straciła dziecko i to była dla niej trauma.
Czuła potworny ból.
– Umarło? – Tak.
Spadłam, ze schodów, więc musieli je ze mnie usunąć.
Będąc żoną Anthonyªego Manna
Sara spadła ze schodów swoim domu w Beverly Hill i poroniła.
To odcisnęło na niej wielkie piętno.
Sara to bardzo inteligentna kobieta i dobrze wie, co ma w życiu robić.
Nie mam pewności, czy robi to świadomie,
ale na pewno bez strachu.
Nie wolno rozpamiętywać przeszłości,
trzeba iść naprzód, myśleć o przyszłości
i dostosowywać się do chwili, w której żyjemy.
Po pięciu latach nieobecności w Hiszpanii
dostała od Juana de Orduña propozycję zagrania w filmie
"El ultimo cuple".
Pamięci tych kobiet,
które kiedyś nas poruszyły przelotną magią piosenki.
Mann ostrzegał ją że to będzie katastrofa i klapa finansowa.
Uznał film za anachroniczny. Słusznie.
Skąd wiedziałeś, że tu występuję?
Wpadłem przypadkiem.
Wróciła do domu – skromniejszego i mniejszego.
Dostosowała się.
Zgodziłam się pod warunkiem, że będę śpiewać.
Usłyszałam, że będzie trudno, ale ta rola jest napisana dla mnie.
Nie chcieli, żeby śpiewała, nie wierzyli w jej talent.
Nagle zadzwonił telefon.
Proszę?
Przyjedź do studia na nagranie piosenki do "El ultimo cuple".
Studio nagrań chciało więcej pieniędzy, a ich nie było.
Poszłam wprost do studia, żeby śpiewać, bo tego pragnęłam.
Prosiła akompaniującego, żeby obniżył melodię o pół tonu.
Proszę niżej. Nie chcę śpiewać tak wysoko.
Imprezowała z Lolą Flores i straciła głos.
Usłyszała, że jeśli zejdą jeszcze niżej, to skończą pod fortepianem.
To zaśpiewam pod fortepianem! Zagraj do mojego głosu.
Wówczas te piosenki śpiewało się ochrypłym głosem.
A ona weszła ze zmysłowym brzmieniem
To był symbol zmysłowości.
Jeszcze nie widziano takiej zmysłowości i takiej gry.
Wolę Sarę Montiel, jej oczy i głos
niż krzyki Mariah Carey.
W tamtych czasach ten rodzaj śpiewu nie uchodził u kobiet za prawidłowy.
Sara znalazła swój styl.
Mama, powtarzała, że Sara tak śpiewa, bo nie ma głosu.
A ja na to: ona to robi, bo ma silny charakter.
Nakręciła ten film, choć wiedziała,
że nie będzie nadzwyczajny,
i chciała wrócić do Hollywood.
Ani ona, ani nikt nie przewidział, co się stanie.
Skończyłam film i poleciałam do Los Angeles, do domu.
Premierę "El ultimo cuple" zaplanowano na 6 maja 1957 roku.
Dostałam telegram z Hiszpanii.
Saro, jest świetnie. Wracaj natychmiast.
Opowiadali, że pod kinami tworzą się kolejki.
Ludzie, którzy oglądali film po południu,
stali po bilety na wieczorny seans.
Koniki wykupili bilety – jak na koncert Madonny.
Sprzedawali je w centralnych punktach miasta.
To był największy boom w historii hiszpańskiego kina.
Ten film sparaliżował cały kraj.
Na Gran Via wybijano okna.
Wykorzystano to do promocji filmu.
Powstało to poruszenie, chaos, sukce
i boom na "El ultimo cuple".
Możemy zacząć od nowa?
Nie. Już za późno.
Żyjesz wśród artystów, ale jesteś inny.
Nas trzeba podsycać jak ogień.
W Hollywood przekonała się jak daleko może się posunąć.
Grała trudne role Latynosek i Indianek.
Nie chciała całe życie grać stereotypowych ról,
jakie jej oferowano.
Ten film pomógł jej zdecydować o powrocie do Hiszpanii
i zostawieniu na trochę Hollywood. Tęskniła za ojczyzną.
"El ultimo cuple" odniósł nieoczekiwany sukces.
Jej triumf przypieczętowała "La violetera".
Została nową światową gwiazdą.
To był jej wielki przełom.
Zrobię wszystko, żeby cię nie stracić.
Miała wiele karygodnych romansów i niezdrową zmysłowość.
Co gorsza, stawia elity w złym świetle.
Pokazał się tu z tą kobietą.
Na zawsze pozostanie służką.
"La violetera" przyniosła mi jeszcze większą sławę,
bo poszła na cały świat..
"La violetera" to był ten film.
Odniósł sukces nawet tam,
gdzie wcześniej hiszpańskie kino nie docierało.
Rekord sprzedaży we Włoszech, Niemczech,
Meksyku, Argentynie i na całym świecie.
"La violetera" była wielką sensacją.
Po tym filmie dostawała najwyższe gaże w Hiszpanii
i jedne z najwyższych na świecie.
Łowcy autografów ścigają Sarę Montiel.
Sara Montiel stała się skarbem narodowym.
Gwiazda Sara Montiel pozuje w madryckiej akademii sztuk pięknych
Sara Montiel jak wielu Hiszpanów
miała pecha żyć przez znaczną część życia – dłużej niż ja– w dyktaturze.
Nie macie pojęcia, jaka była Hiszpania.
To był bardzo smutny kraj.
Wszystko było takie poważne i pruderyjne.
Gdy Sara przybyła do Hiszpanii,
siała wszędzie erotyzm najwyższych lotów.
To było wielkie zwycięstwo.
Mimo wszystko Sara pokazała,
że Hiszpania ma w sobie radość, iskierki i koloryt.
Sara wyprzedzała swoje czasy.
Sara była wspaniałą zapowiedzią zmian na świecie.
Była świadoma swojej roli w nadchodzącej transformacji kraju.
Tutaj była niekwestionowaną królową,
a w Hollywood nie miała szans.
Zrozumiała, że Sara Montiel to osobny przemysł
oraz szczytowe osiągnięcie wielu wieków
hiszpańskiej branży rozrywkowej.
Treść? Treścią była Sara Montiel,
jej piosenki, niepokorność i sposób działania.
Była prototypem bohaterek,
które zagrać mogą tylko aktorki o silnej osobowości.
Zawsze pojawiają się kobiety w stylu femme fatale.
Kogo lubimy? Tych, co wiodą boskie życie?
Raczej tych drugich!
To mieszanka melodramatu, obłędu i surrealizmu.
Zakonnica została zgwałcona.
Potem nie miała wyjścia i została prostytutką.
Skakaliśmy od filmu do filmu i było wspaniale.
Zbliżenia na Sarę przeszły do legendy.
Przypominają teledyski.
Takie ujęcia... Niewielu by to wytrzymało.
Przełamywała czwartą ścianę. Patrzyła wprost w kamerę.
To ewenement w historii kina.
W każdym filmie Sara Montiel obowiązkowo dużo śpiewa i cierpi.
Oto gatunek Sary Montiel.
Jestem Sara Montiel – czy wam się to podoba czy nie.
Nikt mi tego nie odbierze.
Za sukcesem filmów z Sarą Montiel stoją znaczne dochody
oraz kontekst polityczny.
Frankistowski reżim chciał poprawić swój wizerunek
i nieco się otworzyć – zwłaszcza na świat zewnętrzny.
To była moneta przetargowa.
Sprzedawali moje filmy do ZSRR.
Płacił ropą za Sarę Montiel.
Mimo to Sara Montiel była czarną owc
we frankistowskiej Hiszpanii.
Gdy wielu zginało karki, ona stała dumnie.
Gdy wielu zaakceptowało normy tych czasów, ona się wyłamała.
W czasie rządów Franco bywały bale,
na których nakazywano wystąpić aktorom, aktorkom,
gwiazdkom i tak zwanym gwiazdom.
Sara nie zgodziła się na udział,
bo zapytała o swojego wuja, który siedział za sprawy polityczne.
A Franco powiedział: "Skoro siedzi, to muszą być powody".
Sara odmówiła udziału w gali.
Powiedziała, że pewnego razu nie mogła się wywinąć.
Postanowiła więc zrobić coś wrednego
Franco poprosił, żeby zaśpiewała "La violeterę".
Zgodziła się i kazała zaczekać.
Ze sceny rzucała fiołki.
Powiedziała wyraźnie do Franco:
"Niech pan ode mnie kupi, ekscelencjo".
Franco wstał
i podszedł po bukiecik fiołków.
Gdy to zrobił, wszyscy widzowie musieli również wstać.
Zrobiła coś, co w Hiszpanii nie uchodziło.
Za takie rzeczy można było trafić do więzienia.
Dokonała swojej małej zemsty.
Była najbardziej wolną ze wszystkich Hiszpanek
w zniewolonym, pokoleniu.
Nawet Franco nie mógł jej powstrzymać.
Nazywam się Luis Fernando Carrasco.
Poznałem Sarę w dzieciństwie.
Byłem jej najlepszym przyjacielem, wręcz bratem.
Dzwoniła do mnie praktycznie codziennie.
Wiedziała, że jestem dyskretny.
Nigdy nie mówiłem, co usłyszałem.
Dziś pierwszy raz udzielam wywiadu w telewizji.
Luis Fernando Carrasco pojawia się w życiu Sary
jako młodszy brat, którego nie mogła mieć.
Sara nie mogła być sama. Gdy chciała, to jej towarzyszyłem.
Łączyła ich tylko przyjaźń.
Nigdy nic od niej nie chciał.
To ważne.
Dobrze mieć kogoś, kto nie ma wobec ciebie zamiarów,
i komu można się wypłakać.
Sara miała domy w Madrycie, o których nikt nie wiedział.
Zaszywaliśmy się tam na 10–12 dni.
Bywała tam jej matka, jej siostrzenica Toñi i ja.
Nikt więcej.
Lata 60. i 70. przyniosły jej wielki sukces zawodowy,
a były trudne osobiście.
Czuła się samotna.
Ona miała wielkie potrzeby emocjonalne i rodzicielskie.
Śmierć dzieci ją zdruzgotała.
NIE BĘDĘ SZCZĘŚLIWA BEZ DZIECI.
NIE ROZWAŻAM ADOPCJI, BO CHCĘ URODZIĆ.
Widziała, że inni też mają ciężko, ale doczekali się dzieci.
Jej się nie udało.
MIAŁAM DZIECI, ALE ZMARŁY PRZY PORODZIE.
Mogłabym żyć bez dzieci,
ale nie zniosłam tego, że je straciłam.
Nie wiem, czy mnie dobrze rozumiesz, ale moje dzieci umarły.
W NASTĘPNYM ODCINKU...
Od pewnego momentu Sara szukała kogoś,
kto umiałby się nią zaopiekować.
Gdziekolwiek poszli we dwoje,
wszyscy się obracali i gapili na nich.
Prosiła, żebym nikomu nie mówił.
Dotrzymałem tajemnicy, ale ona przechodziła przez piekło.
Chciałam ci to pokazać. Piękna rzecz.
Madryt. Jesień 1992 roku.
Spójrz na tatę. Nagrywasz?
Tak.
– Wszystko widać? – Tak.
Ludzie okazywali mi względy, bo noszę nazwisko Montiel.
Z dumą mówiłem: "Jestem Zeus Montiel, syn Sary.
Słucham państwa".
Wersja polska: Studio Publishing Tekst: Jakub Szpetulski–Łazarowicz