"Oynat"
Çok güzelsin.
Sara Montiel benim için kimdi?
O her şeydi.
-Evrensel. -Şarkıcı.
-Oyuncu. -Sara.
Sara. Kesinlikle Sara.
-Muhteşem. -Kesinlikle muhteşem.
-Sara Montiel. -Kesinlikle Montiel.
Wonder Woman gibi. O bir süper kahramandı, bir tanrıçaydı.
Sara, ilk büyük uluslararası yıldızımız.
Deh! Deh atçık! Deh!
İkon. Mükemmel bir yüz.
Kendini adamış. Zamanının ötesinde. Gerçek bir fişek. Komik.
Almanya'da Alman eşcinsellerinin kraliçesi olarak taçlandırılmışım.
Sara, İspanya'nın ilk seks sembolüdür.
Erotik bir efsaneydi.
Yedi yaşındaydım. Hayatımı tamamen değiştirdi.
O duygusallıktı, aşırılıktı. O erotizmdi.
O Sara Montiel'di, türünün tek örneği.
O dönemin en önemli fenomenlerindendi.
Sosyal medyanın henüz var olmadığı bir dönemde.
Filtrenin öncüsüydü.
Çorabı kameraya takıyorsunuz, tüm kırışıklıkları gideriyor.
Onun hakkında pek çok şeyi anlayamadık.
Zamanının çok ötesindeydi.
Özgürlüğün o öncü ruhu, herkesle bağ kurma yeteneği...
Farkında olmasa bile ilk feministlerdendi bence.
Kadın olmanın ve özgür olmanın hiç de kolay olmadığı bir dönemde.
"Oynat"
-Muhteşem. -Kıpırdama, Antonia. Kıpırdama.
-Biraz gül. -Gülmeyeceğim.
Hayır, hayır. Kıpırdama.
O her zaman Antonia'ydı. Her zaman.
O ilişki türünün tek örneğiydi.
Birbirlerine iki kişinin birbirine verebileceği her şeyi verdiler.
Evinin kapıları her zaman birçok arkadaşa açıktı.
Hatta ona ihanet edenlere bile.
Küçük bir kız gibi ağlamaya başlayıp bana sarıldı.
Uzun bir süre kayıp olacağını biliyordu.
İkinci, üçüncü ve dördüncü bir hayatı oldu ve
bence sonunda yıldızları yıldıza dönüştüren şey budur.
Kötü hissediyorsanız kendinizi "Saratize" edin,
çok eğleneceksiniz.
"Birinci Bölüm, Sahanda Yumurta"
Sara. Çok güzel bir kadın ve yaşayan bir efsaneyken
yalancı bir soytarıya dönüşmek nasıl bir duygu?
-Hayır, hayır. -Evet, bir yalancı.
Sara Montiel'in son yılları.
Sara Montiel'in son yılları çok üzücüydü. Sara'nın kendisi için.
Sara makyaj yapmadan dışarı çıkma cesareti göstermiş. Korkmayın.
Transparan kıyafetler giyme çünkü simitlerin var ve
insanlar bunları görürse korkunç görünür.
2000'lerde medya ona karşı tatlı olmayı bırakıp
aşırı saldırganlaştı.
Setlerde ona duydukları tüm saygı ortadan kayboldu.
En iyisi kendini eve kapatıp
gece kulüplerinde kendini rezil etmeyi bırakması.
Düğünde Sara Montiel'in peruğunu cırt cırtla tutturmuşlar.
Önce kendine saygı duyması gerek.
Sara sadece cinsiyetçi bir muameleye değil,
aynı zamanda yaş ayrımcılığına maruz kaldı.
Halkın seni eskisi gibi görmediğinin farkında değil misin?
Son evresindeki bir yıldız için uygun bir mezar taşı yazısı.
Ölüm sertliği öncesi diyebilirim.
Kültürümüzde çok önemli bir figürün, bir efsanenin
bu şekilde kötü muamele görmesi tatsız ve orantısızdı.
Peki, bu neyle ilgili?
Başkalarının öz saygısını yok etmekle mi ilgili yoksa
akıl sağlığından mı bahsedeceğiz?
Hayır çünkü bu kadın birazcık bile zayıf olsaydı onu ezerdiniz.
Bu doğru mu, yanlış mı?
Yumruğumu masaya vurup "yeter artık" demediğim için utanıyorum.
Çok ağladım ve bunu kendime sakladım.
Kimseyi öldürmedi, hakaret etmedi veya kimseye bulaşmadı.
Bu onun hayatıydı. İstediğini yapabilirdi.
Efsane olmuş bir kadın yaşlandığında nasıl davranmalı?
Ortadan kaybolmasını mı istiyoruz?
İspanya, yıkımın zevkinin var olduğu ve uygulandığı bir ülke.
Sara delirdi.
Aklını kaybetti. Bir şeyler yapma biçimi...
Bu, belirli bir jenerasyondan insanların
Sara Montiel'in daha yakın yıllardan kalma,
Sara Montiel'in olduğu şeyle hiçbir ilgisi olmayan,
çarpıtılmış bir imajını görmelerine neden oldu.
Ben hiç kimse değilim, Sara Montiel'im.
İspanya'yı tüm dünyaya tanıttım.
Filmlerim sadece Valladolid veya Palencia'da değil,
tüm dünyada gösterime girdi.
Sanki dün 15 yaşındaydım ve şimdi 16 yaşındayım. Ayna yalan söylemez.
Bir bakanı, bir hakemi, bir politikacıyı satın alabilirsiniz ama
aynayı alamazsınız, ayna gördüğünü söyler.
Ve aramızda onunla birebir konuşan çok az kişi var.
Yurtdışından geldim. Hollywood'dan, doğrudan
Hollywood'dan geldim.
İnsanlar Sara Montiel'in
Hollywood'u kazanan ilk İspanyol film yıldızı olduğunu asla unutamaz.
Bu ülkedeki birçok insan Sara'nın Hollywood olabileceğini,
Amerikan rüyası olabileceğini anlamıştı.
Kendini şu kategoriye koydu:
"Ben bir Hollywood yıldızıyım,
Elizabeth Taylor'la aynı seviyedeyim."
Bana İspanyol derlerdi, İspanya'dan. "İspanya'dan, İspanya'dan Sarita."
Hollywood'a her şeyiyle giren kişi Sara'ydı,
kendisinden sonra gelenlerin yolunu açtı.
Penélope Cruz, Banderas, Bardem... Hepsi harika oyunculardı.
Hollywood'da en başından beri
dünya standartlarında yapımlar yapmaya başladı.
"Veracruz" un yapımı muhteşem bir film çekimiydi.
Çok büyük bir uluslararası dağıtımla.
Harika yardımcı oyuncularla.
Doğrudan Gary Cooper'la, Burt Lancaster'la çalıştı.
Gary Cooper onu çok severdi ve ona "Montielito" derdi.
"Montielito, benimle gel" derdi.
Ve onu korurdu çünkü Sara, İngilizce bilmiyordu.
Veracruz filmini çekerken İngilizceyi fonetik olarak öğrendim.
"Kavga mı istiyorsun" diye bir repliği vardı.
İlk çekimde Gary Cooper'ın yüzüne pat diye söyledi. Sahneyi hayal edin.
Gary Cooper tam burada.
Şöyle başladım: "Kavga mı istiyorsun, kavga mı istiyorsun?"
Sonra Gary Cooper'a şöyle dedim:
"Benimle uğraşmak mı istiyorsun?"
"Şey yapmak mı istiyorsun?" "Olur, neden olmasın" dedi.
İlk Latin bombası Sara Montiel'di.
Sofia Vergara değil, Salma Hayek değil, Jennifer Lopez değil.
Bir düşünün, ABD gibi püriten bir ülkede
aniden tamamen seks olan bir kadın ortaya çıkıyor.
Bizim Marilyn'imiz gibiydi.
Marilyn Monroe baştan çıkarıcıydı ve marazi bir hayranlık uyandırıyordu.
Sara Montiel'in marazi hayranlık uyandırmasına bile gerek yoktu.
Sadece ona baktığınızda bile etkileniyordunuz.
Bunu söyleyen George Cukor'du, aktrislerin büyük yönetmeni,
Greta Garbo'nun yönetmeni.
Tarihin en büyük aktrislerinin neredeyse hepsini yönetti.
"Dünya ekranlarındaki en güzel üç kadını şunlardır:
Liz Taylor, Ava Gardner ve Sara Montiel.
"Oynat"
Burnunun sağ tarafında beyaz bir şey var.
Krem.
Bir düşünsene, her yerim krem.
Ben Pedro Víllora.
1998'de Sara Montiel'in resmi biyografisini yazma şansına eriştim.
Neredeyse iki yıl boyunca onunla birlikte çalıştım,
onu tanıdım, onu dinledim.
Anılarını çok uzun zamandır yazmak istiyordu.
Ve Sara Montiel'in kitabı
Antonia Abad'ın Sara Montiel olmasını sağladı.
Sara Montiel'in gerçek adı, tam olarak söylemek zor ama
-María Antonia. -Alejandra.
-Vicenta. -Elpidia.
Isidora Abad Fernández.
Sara Montiel'in kökenleri La Mancha'ya kadar uzanıyor.
Manchegan'dı, Campo de Criptana'dan.
Kurak bir toprak, yel değirmenlerinin olduğu bir toprak.
Onun için önemli olan, hiçlikten gelen birinin
çok çalışarak nasıl başarıya ulaştığını göstermekti.
Yoksulluktan kurtulmak, önemli biri olmak,
hayatta bir şey olmak isteyen başarılı bir kızdı.
Küçüklüğünden beri bunun hayalini kurmuştu.
Tıpkı Scarlett O'Hara gibi,
Sarah kendi kendine "bir daha asla aç kalmayacağım" dedi.
Elbette ekonomik olarak ilerleme, daha iyi yaşama ve
sosyal merdiveni tırmanma arzusu ama her şeyden önce,
çok erken yaştan itibaren gerçek bir yıldız olma isteği.
Yaklaşık beş-altı yaşındayken ailesi Campo de Criptana'dan ayrılıp
Orihuela'ya taşındı.
Ben Orihuela'lıyım ve
Sara Montiel hakkında tüm hikayeleri ilk ağızdan dinleyerek büyüdüm.
Geçmişte, farklıysanız veya
oradaki diğer insanlar için yaygın olmayan sanatsal arzularınız varsa
büyümek için zor bir yerdi.
Küçüklüğümde de. Her zaman farklı bir insandım.
Her zaman farklı zevklerim vardı ve bu yüzden çok zorbalığa uğradım.
Daha sonra, biraz daha büyüdüğümde, ergenlik çağındayken
büyükannemin bana küçükken anlattığı hikayeler
benim için ilginç hâle geldi.
Onun hakkında bir şeyler okumaya,
hikayeleri farklı bir şekilde dinlemeye başladım.
Bir keresinde eski köprüden yürürken bir araba belirdi ve
onu ağır çekimdeymiş gibi gördüm.
O da yolcu koltuğundaydı. Cidden.
Bu kadın burada yaşadı ve Hollywood'a girmeyi başardı.
Bunu nasıl yaptı?
Hâlâ tüylerim diken diken oluyor çünkü insana umut veriyordu:
"Buradan çıkabilirim, kendim olabilirim."
Geri döndü, her şeyin üstesinden geldi. Bunu bir işaret olarak aldım.
Ve o zamandan beri bunu kalbimde taşıdım.
Ve şunu söylemek çok güçlü bir dürtüydü: "Çık buradan."
"Oynat"
Hadi yola koyulalım.
Rüzgar azizi ve her şeyi uçuracak.
Başka neyi uçurabilir?
Peruğum kasabaya uçacak.
Orihuela'daki herkes onu tanıyordu.
Kapıyı çaldı ve kapı açılınca yukarı çıkıp şöyle dedi:
"Hanımefendi, balkonunuzda bir saeta söyleyebilir miyim?"
"Evet, Antoñita, evet, elbette."
Ona bir yastık verdiler, diz çöktü ve
bakire yanından geçtiğinde ona bir saeta söyledi.
Ve Kutsal Hafta boyunca bir koroyla saeta söylerken
radyo ve medya dünyasından çok önemli
bir aileden bazı insanlar onu duydu.
"Sanatçı olmak ister misin?" "Olmalıyım."
"Ama ya ailen izin vermezse?" "Kaçarım."
"Hayır, Bay Isidoro, bu kızı alıp sunmalısın." "Onu nerede sunacağım?"
Onu Madrid'de, Retiro'da düzenlenen bir yarışmaya hazırlıyorlardı.
En ünlü yarışma, Bobby Deglané'ninkiydi.
Bobby Deglané olağanüstü bir radyo spikeriydi.
"La morena de mi copla" söyledim.
-Evet. -Ödülü o şarkıyla kazandım.
Tamamen bilinmeyen biriydi,
aslında tek yaptığı Retiro'da şarkı söylemekti ama
muhteşem fotoğrafçı Gyenes bunu çok sevip onun birkaç fotoğrafını çekti.
Ve o fotoğraflar Semana dergisinde çıktı.
Çok güzel olduğu için derginin kapağındaydı.
O kapağın etkisi o kadar büyüktü ki
bir yönetmen "bu kıza bir deneme çekimi yaptırmak istiyorum" dedi.
Sara Montiel'in doğumundan bahsedebileceğimiz an işte bu andır.
Burada hareketsiz ve sessizce uzan.
Sessiz ve hareketsiz durmazsan hayatın tehlikede olacak.
Sara Montiel, filmdeki ilk adımlarını
1940'ların başında İspanya'da çok küçük rollerle attı.
Böyle çalışıyordum. Elden ağza yaşayarak.
Bir film buluyor, sonra yenisini arıyordum. Çok zordu.
Fernando Fernán Gómez'le birkaç film daha çekti.
Ona öpüşmeyi öğreten, en azından ekranda öpüşmeyi öğreten adam olarak
onun için çok önemli.
Nasıl doğru öpüşeceğimi bilmiyordum ve şöyle yapardım.
Sonra böyle kalır ve aptal gibi görünürdüm.
"Kestik" derlerdi çünkü saçmaydı.
Ona "Antonia, dudaklarını böyle koy, şöyle yap" dedi.
Fernando Fernán Gómez olmasaydı
öpüşebilen bir Sara Montiel'imiz olmayabilirdi.
Çok derin bir ilişki yaşayacağı adam büyük Miguel Mihura'ydı.
20'nci yüzyılın en büyük yazarlarından biriydi şüphesiz.
Kendisinden büyük, ona bir şeyler öğretebilen erkeklerden hoşlanırdı.
-Ona platonik olarak aşıktım. -Ve evlenmek istemiyordu.
İstemiyordu sanırım çünkü aramızda çok büyük bir yaş farkı vardı.
Sara, son derece entelektüel olan bu adama âşık olduğunu açıkça söyler,
her şeyi çok gerçekçi bir şekilde anlatırdı.
Entelektüel ve sanatsal açıdan ama
aynı zamanda insani olarak da gelişmesine yardımcı olan biri,
aşkı ve hatta arzuyu keşfettiği biri.
Hâlâ küçük olmasına rağmen kendini Miguel'e teslim etti ve
bu, 1940'larda hiç de olağan bir şey değildi.
Elbette evlenmeden çok önce ilişkileri oldu.
Çok tutucu, kapalı, folklorik ve muhafazakar bir topluma rağmen,
Sara insanların ne diyeceğinden korkmuyordu.
Ama senden çok daha fazla nefret ediyorum çünkü
sen İsa'ya inanıyorsun, ben peygambere,
çünkü sen Isabel'in kızısın, ben Kral Zagal'ın.
Sara, o zamanlar İspanya'da pek tanınmıyordu.
İkinci sınıf bir aktrisdi, kimse Sara Montiel'in kim olduğunu bilmiyordu.
-Benim kanım da seninki kadar asil. -Çeneni kapat.
Hiçbir şekilde takdir görmediği için hayal kırıklığına uğramıştı.
Çok genç olduğu doğru ama mesele şu ki, çok hırslıydı.
Beni öldürmeye çalıştı.
İspanya'da neredeyse görmezden gelindiği göz önüne alındığında,
Miguel Mihura, başarıyı bulmak için yurtdışına gitmesini önerdi.
Sara "burada kalıp yardımcı oyuncu mu olayım" dedi.
"Antonia, burası senin için çok küçük."
1950'lerde Meksika film endüstrisi,
İspanyolca konuşan dünyadaki en gelişmiş endüstriydi.
Hollywood'daki gibi bir yıldız sistemi vardı ama Meksika tarzında,
muazzam derecede güçlü ve kudretli kadınlarla.
Meksika'ya genç bir İspanyol yıldız olarak geldi.
İspanya'da o seviyede değildi.
Ama çok hızlı bir şekilde tüm izleyicileri kazanacak ve
bir numara olacaktı.
"Sarıta Montiel: Güzel, Yetenekli Ve Kaprisli"
Ben Meksikalıyım. Ve Sara, Meksika'da çok önemliydi.
En büyük oyuncularla, çok iyi yönetmenlerle çalışır ve
filmlerin çoğunda şarkı söylerdi.
Sanatsal açıdan en ilginç kariyeri oradaydı bence çünkü
oyunculuğun farklı yönlerini orada keşfetti.
O zamanlar Meksika, İspanyol aydınları için bir cennetti.
Buñuel oradaydı, León Felipe oradaydı, bir sürü sürgün oradaydı.
Harika insanlarla tanıştım. Harika.
Bu kız nereden geldi? Onu buraya kim getirdi?
Yeni gelmesine rağmen nasıl bu kadar çabuk yer edindi?
İspanyol aydınlarının buluştuğu bir kafeye, Café París'e gitti ve
onun bir casus olduğu söylentisi yayıldı.
Franco'nun İspanyası için bir casus.
Sadece León Felipe'yle değil, başka birçok insanla da tanıştı.
Juan Plaza'yla da tanıştı.
Meksika'daki İspanyol Komünist Partisi'nin başkanıyla
evlenmek üzereydim.
Murcia'lıydı ve Meksika'ya sürgüne gitmişti. Komünistti.
Çok fırtınalı bir ilişkiydi çünkü Juan Plaza ona deliler gibi âşıktı.
O dönemden birkaç kişi bunu toksik bir ilişki olarak tanımlıyor.
Çok yoğun bir ilişki ama aynı zamanda fırtınalı bir aşktı.
Juan Plaza hakkında tekrarlayamayacağım şeyler anlattı.
Hoşuna gitmeyen bir şey oldu ve
buna bir ara değil, son vermeye kararlıydı.
Ama bir şey vardı.
İki ay erken, ölü doğmuş bir kızları vardı.
"Oynat"
Ama bence o, güçlü bir ruha sahip bir kadındı.
Bence her zaman bu güce sahipti. Öyle doğmuştu.
Bu güç insanda ya vardır ya da yoktur.
Her zaman nerede olduğunu gayet iyi biliyordu.
Profesyonel kariyeri onu özel bir şeye dönüştürdü.
Sara'nın hayatı efsanelerle dolu.
Ve bunlardan biri de Hollywood'a nasıl geldiği.
"Piel Canela" sayesinde.
Bu, küçükken yüzü fareler tarafından yenen
çok fakir bir Kübalı kızın hikayesiydi.
Bazıları, "Piel Canela" nın başarısı sayesinde
Warner Bros.'un onu fark ettiğini söylüyor.
Ve diğerleri, "Piel Canela" sayesinde onu fark eden kişinin
Gary Cooper'ın kızı olduğunu ve onu Veracruz için önerdiğini söylüyor.
Sara, Meksika'da bir idol oldu. Bir idol.
Ve tabii ki en mantıklı adım Hollywood'a gitmekti.
Hollywood insanlardan, yetenekten ve güzellikten beslenir ve
onlara ihtiyaç duyar.
Anthony Mann'le ilişkisi profesyonel olarak başladı.
"Serenade" filmi için birkaç deneme çekimi yaptım.
Yönetmen olarak kendisinden gerçekten hoşlandım. Büyük hayranıydım.
Bana göre sinema tarihinin en büyük yönetmenlerinden biri.
Bazı western filmleri nefes kesici.
Anthony Mann o güzelliğe ve o kişiliğe karşı koyamadı.
Yaşlanıyordu ve karısıyla ayrılıyordu.
Bir yıldan biraz uzun süren bir ilişkimiz oldu çünkü
1957'de evlendik.
Hollywood'dan biri için İspanyol bir kadınla evlenmek pek yaygın değildi.
Benden 29 yaş büyüktü. Ama tanıştığım
birkaç harika kişiden biriydi.
Sara Montiel'in Hollywood'daki evi nerede?
Bir sokakta, biraz daha aşağıda Audrey Hepburn, Joan Collins var.
Hepsi aynı sokakta yaşıyor.
Kocam yanıma geldi ve "tatlım, Antonia, buraya gel" dedi.
"Bak, seni Greta Garbo'yla tanıştıracağım".
Öyle korkmuştum ki neredeyse sırtüstü düşüyordum.
Herkesle haşır neşirdi.
James Dean, Elizabeth Taylor, Joan Fontaine.
Başka bir deyişle, Hollywood'un ileri gelenlerini tanıyordu.
Anılarına Alfred Hitchcock'un bir resmini ekleyip
altına şu başlığı atmış:
"Hayranım Alfred Hitchcock'la".
Bu gerçekten inanılmaz.
Hollywood'da Marlon Brando'yla başıma çok komik bir şey geldi.
Hollywood'da Sara Montiel'den bahsederken
Marlon Brando'nun o lezzetli yumurtalarını hatırlamadan edemeyiz.
Sara'dan bahsederken kokusunu alabiliyoruz neredeyse.
"Bir gün gel de sana memleketimden La Mancha yumurtası yapayım" demiş.
"Memleketimden" derdi.
Bir sabah saat 7'de hizmetçim Margaret gelip
"Bayan Montiel, Bayan Montiel, Marlon Brando mutfakta" dedi.
"Ne kadar komik ve neden" dedim
Ona gelip yumurta yemesini söylemiştim.
Ona kenarları çıtır çıtır olan, sarımsaklı bir yumurta yaptım.
Çok lezzetliydi.
Kafası güzelken
"Sarita'nın evine gidiyorum, bana yumurta yapsın" demiş olmalı.
Sara Montiel'in çıtır kenarlı yumurtalarını denedim.
Sahanda yumurta. Çok lezzetli.
Hepiniz için soru aynı: "Hiç UFO gördünüz mü?"
-Rosalía Dans, aktris. -Hayır.
-Pilot Don Carlos García Rodrigo. -Hayır, hiç görmedim.
-Sara. Sara Montiel. -Evet, gördüm ve görmedim.
Sara'nın hayatı bir filmden fırlamış gibiydi.
Öyle değilse bile filmi yarattığından emin olurdu.
Sara'nın hikayeleriyle bir kurgu dizisi yapılabilirdi.
Çok önemli olanlarından biri James Dean'leydi.
Warner Bros. stüdyolarındaydı.
"Sara, Sara, yeni arabam yeni geldi. Hadi, lütfen, bir tur atalım."
"Ama hâlâ setteyim Jimmy. Şu anda çekim arasındayız."
Sonra durumu anlatarak bitirirdi, inanılmaz uzun bir duraklamayla.
"Aynı öğleden sonra,
yeni arabasını çarptıktan hemen sonra öldüğü haberini aldık."
Sara Montiel, James Dean'in ölümü, bu tarihi 20'nci yüzyıl anı için orada.
O arabada olsaydım muhtemelen ben de ölürdüm.
"James Dean Ölümü Aradı Ve Buldu"
En sevdiğim, yalnızca Boris Izaguirre'in anlatabildiği bir an,
gülmekten altınıza işersiniz.
Sara, Bayan Mann olarak Beverly Hills'de muhteşem bir eve sahipti ve
inanılmaz bir merdiveni vardı.
Bir kadının şarkı söylediğini duydu ve harika bir sesi vardı.
Merdivenlerin dibinde,
çok belirgin bir burnu olan bir kadın merdivenleri siliyordu ve
Sara merdivenlerin tepesinden ona şöyle sordu:
"Hangi şarkıyı söylüyorsun?"
"Halk" dedi.
Sara "adın ne" diye sordu.
Kadın şöyle dedi: "Barbra, Barbra Streisand"
O, Barbra Streisand'dı.
Uçak gitmeye başlıyor.
Havalanacak, pist bitiyor, deniz beliriyor ve uçak şöyle gidiyor.
Sanırım en sevdiğim hikayeler hava yolculuğuyla ilgili olanlar.
Nedense uçak hikayelerine takıntılıydı.
Karayip Denizi'nin ortasına düştü. Camı kırıp pencereden dışarı çıktı.
-Ve onları bir... -Ama gerçekten çok küçükler, Sara.
Hayır, hayır, hayır. Büyüktüler.
Söylediklerinin imkansız olduğunu bildiğinizde bile
hiç kimse o hanıma karşı çıkmaya cesaret edemez.
Uçaktan yüzerek çıkmak zorunda kaldık. Su altında yüzerek.
O noktada, röportajı yapan kişi çok şaşırmıştı ve şöyle dedi:
"Ama Sara, yüzme bilmiyorsan bunu nasıl başardın?
Bir divanın özü olan bir şey söyledi.
Öğrenmek zorundaydım. Yaşama isteği.
Dedim ki: "Antonia, yüzeye çıkmalısın."
Kendini motive ediyor.
Sara Montiel, kendini pazarlamanın yanı sıra,
kendi kendine koçluk da yaptı.
"Antonia, dışarı çıkmalısın." Ve yüzerek çıktı.
"Hepsine inanıyorum" dedim. Onlar inanmıyor. Ama ben "doğru" dedim.
Sara Montiel, Washington'da önemli bir etkinlikte.
Washington'dan kalkan uçakta,
Bayan Kennedy'nin yanındaki pencere koltuğunda oturduğunu fark ediyor ve
uçak havalanıyor.
Çok büyük bir fırtına var.
Sonra uçak sallanmaya başlıyor, gerçekten bir felaket filmi gibi.
Bu şiddetli fırtınanın ortasında,
Jacqueline Kennedy'nin tarafındaki pencere patlıyor ve
parçalara ayrılıyor.
Ona "endişelenme, Jackie" diyor.
Çantasını pencereye fırlatıp orayı tıkıyor.
Lütfen ama. Bu tamamen bir hayaldi.
Bir çift yumurtalıkla. Çünkü o Süper Sara'ydı!
Gerçeği söylüyorum, sadece gerçeği.
Birçok şey mantıklı değil ama Sara Montiel'in hikayelerinin büyüsü bu.
Bazıları hepsinde çokça hayal gücü olduğunu söylüyor ama
bu çok inandırıcıydı çünkü mümkündü.
Ve fotoğraflar var. Alfred Hitchcock'la, Elizabeth Taylor'la,
Dalí'yle, James Dean'le fotoğrafları var.
Bunu nasıl çürütmeye çalışacaksınız ki? Çürütemezsiniz, çok karmaşık.
Yüzde 99 doğru olması ya da
içlerinde biraz hayal gücü olması kimin umurunda?
Çünkü Sara bir hayal.
Onu izleyen İspanyollara verdiği şey,
evlerinde var olmayan şeylerin hayaliydi.
Kanıt mı isteyeceğiz? Bu CSI değil, bu Sara Montiel.
Güçlü görünmesine rağmen içten içe kırılgan bir kadındı aslında.
Sanırım bu hayal gücünü de açıklıyor.
Kendisi için bir kabuk inşa etmişti ve
gerçek Antonia'nın korunduğunu düşünüyordu.
Büyük ölçüde, başkaları için bu kurguyu yaratmak da
kendini korumanın bir yoluydu.
Anthony Mann'le olan hayatında anne olmayı çok istiyordu.
Bebeğini kaybetmişti ve bu travmatik bir andı.
Bu onu çok yaralayan bir şeydi.
O öldü.
Merdivenlerden düştüm ve onu almak zorunda kaldılar. İçimde öldü.
Anthony Mann'le evlendiğinde
Beverly Hills'deki evinde merdivenlerden düşüp düşük yapmasının
onda bir iz bıraktığını düşünüyorum.
Çok acı çekti.
Sara çok zeki bir kadın ve
hayatının her anında ne yapması gerektiğini biliyor.
Bunu bilinçli olarak mı yapıyor bilmiyorum ama
kesinlikle korkusuzca yapıyor.
Geriye dönüp düşünmenize gerek yok,
ileriye gitmeniz, geleceği görmeniz ve
içinde bulunduğumuz ana uyum sağlamanız gerek.
İspanya'ya ayak basmadan geçirdiği beş yılın ardından
Juan de Orduña'dan bir filmde başrol oynaması için teklif aldı.
Bu film "El último cuplé" ydi.
Bir gün cuplé'nin kısa büyüsüyle bizi etkileyebilen kadınların anısına.
Anthony Mann ona şöyle dedi:
"Bu bir felaket olacak. Bu işte para olmadığını görmüyor musun?"
Bunun modası geçmiş bir film olduğunu düşündü, cuplé çok eski modaydı.
Burada sahne alacağımı biliyor muydunuz?
Hayır, tesadüfen geldik.
"Zaten eve döndüğümü biliyorum, daha bakımsız, daha küçük bir yerdeyim.
Uyum sağlayacak ve kendimi ayarlayacağım."
Sonra ona şöyle dedim: "Tamam, Juan ama şarkı söylemek istiyorum."
Şöyle dedi:
"Şarkı söyleme kısmı şaibeli ama hikaye senin için yazıldı."
Şarkı söylemesini istemiyorlardı çünkü
şarkı söyleme yeteneğine güvenmiyorlardı.
Ama ansızın acil bir telefon aldı.
"Ne istiyorsun?"
"Canım, hemen sete, stüdyoya gel,
El último cuplé için şarkıları kaydedeceksin."
Şarkıları kaydetmek için daha fazla para istedi, yoksa gitmeyecekti.
Şarkı söylemek için stüdyoya gittim, tam da istediğim gibi.
Başladı ve maestroya: "Perdemi yarım ton alçaltın lütfen" dedi.
Lütfen perdemi alçaltır mısın, bu kadar yüksek söylemek istemiyorum.
Lola Flores'le partiye gitmişti ve sesi pek iyi değildi.
Adam ona "Sara, daha da alçalırsak piyanonun altında kalırız" dedi.
-O zaman altında söyleriz. -İşte o sinir.
Bana sesim için doğru tonu vermelisin.
O zamanlar herkesin hırıltılı bir sesle söylediği şarkılar vardı.
O geldi ve şehvetli bir sesi tanıttı.
"Sigara içmek büyük bir zevktir.
Şehvetli.
Sigara içmek. Sevdiğim adamı bekliyorum."
Milyonlarca insan tarafından söylenen bir şarkı.
Şehvetin simgesi.
O şehvet ve teknik daha önce burada hiç görülmemişti.
Sara Montiel'in bunu gözleriyle ve S'leriyle yapmasını görmek,
Mariah Carey'nin çığlığını dinlemekten daha etkileyici.
O günlerde o şarkı söyleme şekli
bir kadının şarkı söylemesinin doğru yolu olarak görülmüyordu.
Sara yerini buldu ve bunu nasıl göstereceğini biliyordu.
Büyük bir hayranı olan annem her zaman
"Sara sesi olmadığı için böyle şarkı söylüyor" derdi ve
ben de "hayır anne, Sara çok karakteristik olduğu için
böyle şarkı söylüyor, canım" derdim.
"Gözlerini gördüğümde, zevke susamış."
Hollywood kariyerine devam etme fikriyle,
harika bir film yapmadığını düşünerek filmi çekti.
Bunu kimse öngöremezdi. Ne o ne başkası.
Filmi bitirdim ve yaşadığım yer olan Los Angeles'a gittim.
"El último cuplé" nin galası 6 Mayıs 1957'de yapıldı.
Sonra bana buradan, İspanya'dan bir telgraf gönderdiler.
"Sara, muazzam bir şey oldu. Hemen gelmelisin."
Milletin kapılarda kuyruk olduğunu söylediler.
Öğleden sonra filmi izleyen kişiler
o gece de izlemek için bilet sırasına giriyordu.
Biletler Madonna konseriymiş gibi karaborsa satılıyordu.
Gran Via'da ve Callao Meydanı'nda karaborsa satışlar vardı.
İspanyol sinemasının tarihindeki en büyük patlamaydı.
Bir ülkeyi durma noktasına getiren ilk film.
Gran Via'da camlar kırıldı ve tüm bunlar filmi daha da ünlendirdi.
"El último cuplé" kaosu, kargaşası, başarısı, hedefi,
patlaması böyle oluştu.
-Yeniden yaşanabilir mi? -Hayır, María, çok geç.
Juan, sanatçılar arasında yaşıyorsun ama onlar gibi hissedemiyorsun.
Bizler, sönmemesi için beslenmesi gereken bir alev gibiyiz.
İlginç bir şekilde, Hollywood'da ne kadar ileri gidebileceğini gördü.
Bir İspanyol'u, bir Hintli'yi, o rolleri oynamak zordu.
Tüm hayatını bir klişeyi canlandırarak geçirmek istemiyordu,
ona bunu teklif etmişlerdi.
Bir süreliğine İspanya'ya dönmeye ve
Hollywood'u terk etmeye karar vermesine katkıda bulunanın
film olduğunu söyleyebilirim.
Çünkü bence memleketini gerçekten özlüyordu.
"Bu buketi al, bu buketi al,
yakana takmak için."
"El último cuplé" nin başarısı beklenmedikti ama
La Violetera'nın başarısı onun teyidi oldu.
O yeni bir küresel yıldızdı.
Sara'nın büyük çıkışıydı.
Ama seni bir daha asla kaybetmemek için her şeyi yapmaya hazırım.
Etik dışı aşk ilişkileri, canlı bir şehveti var ve
dahası seçkinleri özellikle kötü gösteriyor.
Ama buraya o kadınla gelmesi...
Her zaman bir hizmetçi gibi görünecek.
La Violetera'yla daha da ünlü oldum.
Çünkü La Violetera dünyanın her köşesine ulaştı. Doğru.
La Violetera, o filmdi.
Şüphesiz, İspanyol filmlerinin ulaşması yaygın olmayan yerlerde
başarılı oldu.
İtalya, Almanya, Meksika ve Arjantin'de ve
dünyanın her yerinde gişede bir numara.
La Violetera çok büyük bir sansasyondu.
O noktadan sonra, İspanya'nın en çok kazanan aktrisi ve
dünyanın en çok kazananlarından biriydi.
Sara Montiel, imza koleksiyoncuları tarafından takip ediliyor.
Sara Montiel ulusal bir anıttı.
Film yıldızı Sarita Montiel,
Madrid'deki San Fernando Güzel Sanatlar Okulu'nda poz veriyor.
Sara Montiel, birçok İspanyol'un sahip olduğu talihsizliğe sahipti,
hayatımızın bir kısmını bir diktatörlük altında yaşamak,
o benden daha uzun süre bunu yaşadı.
O gri İspanya... Nasıl bir şey olduğunu hayal bile edemezsiniz.
Bizimki çok üzücü bir ülkeydi.
Her şey çok çekingen, çok muhafazakardı, her şey böyleydi.
O geldi ve erotizmini mükemmel bir şekilde yaydı.
Bu gerçek bir zafer.
Sara her şeye rağmen İspanya'nın da bir neşesi, ışıltısı, rengi olduğunu
gösterdi.
Sara Montiel zamanının dışındaydı.
Ve bence Sara dünyanın değiştiğine dair büyük duyurudur.
Değiştirmenin kaderinde olduğu ülkedeki öneminin farkında.
"Burada tartışmasız kraliçe olduğum bir dünyam var ve
Hollywood'da öyle olmayacağım."
Aniden Sara Montiel adlı bir türün endüstrisi olduğunu ve
yüzyıllardır İspanyol eğlencesinin zirvesi olduğunu fark etti.
Hikaye? Hikaye Sara Montiel'di.
Şarkıları, yaramazlıkları, bir şeyleri yapma şekli.
Onları canlandırmak için belli bir kişiliğe ihtiyaç duyan karakterlerin
prototipiydi.
Her zaman femme fatale stereotipinin sınırında olan kadınlar.
Neyi severiz? Tanrısal bir hayata sahip olanları mı?
Hayır. Diğerlerini severiz.
Melodram, delilik ve belli bir gerçeküstücülüğün karışımı.
Bir rahibe tecavüze uğradı ve sonra başka seçenek kalmadı,
artık bir fahişeydi.
Bir şeyden diğerine atladık ve harikaydı.
Sara Montiel'in yakın çekimleri efsanevi.
Neredeyse müzik videosu gibiler.
O çekim... Çok az kişi o kareyi geçebilirdi.
Dördüncü duvarı yıktı.
Sara kameraya doğru bakıyor ve bu, film tarihinde benzersiz bir şey.
Tabii ki Sara Montiel'in tüm filmlerinde olan bir şey var,
o da çok şarkı söylemesi ve çok acı çekmesi.
Sara Montiel türü.
İster beğenin ister beğenmeyin, ben Sara Montiel'im.
Bunu benden kimse alamaz.
Sara'nın filmlerinin başarılı olmasında
ürettikleri ekonomik getirilerin ve her şeyden önce Franco rejiminin
özellikle dış dünyaya karşı belli bir açıklık göstermek istediği
imaj yenileme politikasının büyük etkisi var.
Hatta bir pazarlık kozu olarak bile kullanıldı.
Filmlerimi Rusya'ya satacak ve
Sara Montiel karşılığında İspanya'ya petrol getireceklerdi.
Buna rağmen Sara Montiel, Franco'cu İspanya'da tam bir kara koyundu.
Birçok kişi boyun eğdiğinde, o dik durdu.
Birçok kişi anın ahlakını kabul ettiğinde, o isyan etti.
Franco iktidarı yıllarında aktörlerin, aktrislerin,
genç yıldızların ve sözde "yıldızların" gidip
performans sergilemeye çağrıldığı birkaç gün oldu.
O, siyasi nedenlerle Cartagena'da hapiste olan amcasını istediği için
katılmayı reddetti.
Franco "amcanız oradaysa iyi bir nedeni olmalı" dedi ve
Sara galaya gitmeyi reddetti.
Ama bana bir keresinde bundan kaçamadığını söyledi.
"Bir yaramazlık yapmak istiyorum" dedi.
Franco ondan "La Violetera" şarkısını söylemesini istedi ve
o da "pekâlâ, bekle ve gör" dedi.
Sahneden menekşeler dağıttı.
Franco'ya çok net bir şekilde "benden bir tane alın, efendim" dedi.
Sen al, genç beyefendi.
Sonra Franco kalkıp o menekşe buketini almaya gitti.
Franco ayağa kalkınca tribündeki herkes kalkmak zorunda kaldı.
O zamanlar İspanya'da sadece alışılmadık bir şey yapmakla kalmadı,
ayrıca yaptığı şey yüzünden birden fazla kişi hapse girdi.
Ve bu onun küçük intikamıydı.
Bu ülkenin yetiştirdiği en özgür kadındı.
Özgür olmayan bir nesilden. Ve Franco bile onu durduramadı.
Franco bile onu durduramadı.
"Oynat"
Adım Luis Fernando Carrasco. Sara'yla çok gençken tanıştım.
Evet, en yakın arkadaşı, kardeşi.
Beni neredeyse her gün arardı. Çok dikkatli olduğumu biliyordu.
Bana söyledikleri şeyleri asla...
Şu an ilk kez televizyon için röportaj veriyorum.
Çok iyiler!
Luis Fernando Carrasco, Sara'nın
hiç sahip olamadığı küçük kardeşiydi.
Sara asla yalnız kalamazdı.
Ona bir yere kadar eşlik etmem gerekiyorsa ederdim.
İlişki tamamen insaniydi. Ondan asla bir şey beklemedi.
Ve önemli olan da bu çünkü yanınızda hiçbir şey beklemediğiniz ve
ağlamanız gerektiğinde ağladığınız biri olması harika.
Madrid'de kimsenin bilmediği evleri vardı,
sığındığı ve 10-12 gün kaldığı yerler.
Annesi, yeğeni Toñi ve ben oraya giderdik. Nokta.
Profesyonel açıdan son derece başarılı geçen 60'lar ve 70'ler
onun için kişisel olarak biraz zordu.
Sık sık kendini çok yalnız hissediyordu.
Ciddi duygusal ihtiyaçları, annelik içgüdüleri olan biri olarak
kürtajlar onu gerçekten etkilemişti.
"Çocuğum Olmazsa Tam Anlamıyla Mutlu Olamam"
"Evlat Edinmeyi Düşünmedim Çünkü Bir Tane Doğuracağım"
Zor hayatlar geçiren ve
çocukları olan başkaları olduğunu görebiliyordu ama onun yoktu.
"Bir Çocuğum Oldu Ve Doğumdan Kısa Süre Sonra Öldü"
Bu sinir bozucuydu çünkü çocuk sahibi olmadan yaşayabilirdim ama
onları kaybedersem yaşayamazdım.
Beni anlıyor musunuz bilmiyorum. Ama gerçek şu ki onları kaybettim.
Bir Sonraki Bölümde...
Onu nasıl idare edeceğini bilen birini bulması gerekiyordu.
Nereye gitseler herkesin dönüp baktığı bir çifttiler.
"Lütfen kimseye söyleme" dedi.
Sırrını sakladım ama o cehennem azabı çekiyordu.
Bunu tekrar göstermek istiyorum, çok güzel. Şuna bakın.
Madrid, 1992 sonbaharı.
-Babana bak. Çekiyor musun? -Evet.
-Açtın mı? -Evet, açtım.
Başkalarının Montiel soyadına olan düşkünlüğünü ve sevgisini hissettim.
Şunu söylemekten gurur duyuyorum:
"Ben Zeus Montiel, Sara Montiel'in oğluyum ve
beni dinlemeniz için buradayım."