O, witam. Przyłapaliście mnie.
Nie ma Gwiazdki bez choinki, prawda?
A choinki bez lasu.
To właśnie tu zaczyna się ta historia.
Zastanawialiście się kiedyś, co czyni świąteczną opowieść świąteczną?
Niektórzy powiedzą, że jak dzieje się w czasie świąt,
to tyle wystarczy.
Świąteczna otoczka załatwia sprawę.
Ale ja myślę, że chodzi o coś więcej.
O uczucia towarzyszące tej porze roku.
Odrobinę radości i kapkę smutku.
Może nie da się tego opisać słowami.
Ale można spróbować piosenką.
To, co zaraz wam zaśpiewam, to w zasadzie bełkot.
Ale części, które nim nie są, znaczą całkiem dużo.
PRAWIE ŚWIĄTECZNA OPOWIEŚĆ
Ale błyszczy.
Mam cię!
Tak!
Nie, nie!
- Księżycu. - Księżyc.
Tylko nie znowu.
- Nie znowu. - Widzieliście to?
Nigdy jeszcze nie poleciałem tak daleko sam.
To było idealne gniazdo. A teraz spójrz. Spójrz na to.
- To... - Zniszczyłeś je.
Teraz możemy je ulepszyć!
Zobaczcie, co znalazłem. Wyobraźcie sobie, srebrne gniazdo.
Na szczycie największego drzewa, będziemy na szczycie lasu.
Srebrne gniazdo?
Wszyscy będą na nas patrzyć. Każdy nas zobaczy.
- Co w tym złego? - Sów nie powinno się widzieć.
- Chodź i... - A jeśli chcę być widziany?
A chcesz być zjedzony?
Inne stworzenia w lesie tylko czekają,
- żeby cię schrupać. - Myszy nie.
- Bo są za małe. - Wróbelki też nie...
- Co to było, tatku? - Pewnie liść.
Straszny liść szeleszczący na łagodnym, ale przerażającym wietrze!
Bardzo zabawne, Mały Księżycu.
Myślisz, że wiesz, co skrywa świat, ale w istocie nie masz pojęcia.
- Coś tam wiem. - Gdy dorośniesz,
zbudujesz sobie srebrne gniazdo na dowolnym drzewie,
ale teraz robi się zimno, a my zostaliśmy z niczym.
Bądź dobrym bratem i zostań tu ze Szczytkiem,
- a ja poszukam nowego domu. - Dobrze, tatku.
Nie ruszajcie się i bądźcie cicho. Nigdzie się nie oddalajcie.
Niedługo wrócę.
- Nie chciałem go zepsuć. - Ale zepsułeś.
Mógłbym je naprawić. Potrzebuję tylko dobrych gałązek.
Wyrobię się, zanim tatko wróci. To będzie niespodzianka.
Ale tatko kazał nam tu zostać.
Nic się nie bój, Szczytku. Będę blisko. Jesteśmy w lesie.
- Wszędzie są patyki i gałązki. - Zaczekaj, Księżycu!
Zaraz wrócę!
Tu jest jeden.
Może się nadać.
Ten jest idealny!
Błyszczy!
Leć, Księżycu! Zajmę się nim!
- Tatku! - Leć!
- Jesteś cały? - Chyba złamałem skrzydło.
Nic ci nie będzie, tylko zostań na drzewie.
Zostań tu. Zaraz wrócę.
Dobrze, tatku.
„Zostań na drzewie. Zostań na drzewie”...
Uwaga!
Z drogi! Jedziemy!
Jazda! Dalej, dalej!
Spokojnie. Dam radę.
A co to za las?
Przepraszam!
Boże. O nie.
Wszystko dobrze?
- Jestem cała. - Mocno huknęłaś.
- Ktoś może cię odebrać? - Dajcie mi spokój.
- Wychodzę. - Możemy cię odprowadzić?
- Nie trzeba. - Hej, maluszku.
Może pójdziesz ze mną? Uważaj!
Czołem. Zdaje się, że nie powinno cię tu być.
Zgubiłeś się?
Tak jest.
Mnie też nie powinno tu być. No nic, trzymaj się.
Ulice zrobiły się niebezpieczne i oblodzone.
- Żarełko! - Ja to wezmę.
- Dziękuję bardzo. - Żarełko.
Przepraszam, nie chciałem zjeść wszystkiego.
- Proszę, proszę. - Co my tu mamy?
- Trafił się żywotny. - Fakt, żyję.
- Żarełko. - Mnie się nie je.
Co tam podjadałeś, młody? Wracaj do siebie.
Przepraszam, liczyłem, że...
Tu cię zatrzymam.
To są śmieci, wiesz?
A śmieci jedzą gołębie, a nie wy, czymkolwiek jesteś.
Właśnie, czym jesteś?
- Jestem sową. - Sową?
Nie jesteś za mały na sowę?
Wątpię, żebyś był sową.
Sowy to, jak wiadomo, niezwykle znaczące bestie
nocnego nieba.
- Nie jesteś sową. - Zapewniam, że jestem.
- Żarełko. - Nie chcę waszego jedzenia.
- Chcę tylko... - Nic ci nie damy, nie proś.
Nie prosiłem.
- Chciałem... - Na miłość boską.
Chcesz zagłodzić Puntę?
- On głoduje. - Żarełko.
Co mu zostanie, jeśli nie będzie mógł jeść śmieci?
- Jest taki głodny. - Żarełko.
Co ci się stało w skrzydło?
Cóż, to...
- Wdałem się w bójkę i... - Twardziel!
- I teraz chcesz walczyć z nami? - Kiepski pomysł, młody.
Nic takiego nie powiedziałem! To wasze słowa.
Trzech na jednego. Myślisz, że dasz nam radę?
- Marny pomysł. - Nie!
Dobra, pokażmy mu, na co stać ptaki z Rockefeller Plaza!
Kurczę, znowu się zaczyna.
Żarełko! Żarełko!
Tam jest!
- Lecimy! - Żarełko!
Skręcił w Piątą!
- Hej, koleżko. - Mam cię!
Zwolnij, chcemy tylko pogadać.
Teraz cię mamy!
Nie, nie!
- To znowu ty. - „Znowu ty”.
- Co to jest? - Cześć.
- W jakim żyjesz lesie? - Jak znalazłeś się tak daleko od domu?
Jest gdzieś blisko?
Co ci się stało w skrzydełko? Jest złamane?
Jakby święta nie były wystarczająco stresujące.
W porządku.
Chodź tu, biedaku.
Właśnie tak.
Mam na imię Luna.
Milszej twarzy dziś nie widziałem.
- Nazywam się Księżyc. - Masz jakieś imię?
- A tatko mówi „Mały Księżyc”. - Jak by cię tu nazwać?
Kiedyś będę Dużym Księżycem. Ale teraz jestem raczej mały.
Gadatliwy jesteś.
Z tą nogą wszystko gra?
Dotąd nie jechałam sama pociągiem.
Jesteśmy tutaj, a z mamą mieszkamy gdzieś tutaj.
Moglibyśmy pojechać tym pociągiem do tego pociągu.
Ale jeśli wrócę do domu, będzie na mnie zła.
- Ej, młody! - Tata mieszka tutaj...
To nie twoje miejsce, tylko moje.
- To wszystko. - Jasne.
Wszystko osikałem.
- Dobrze. - Wesołych świąt.
A tu jest Rockefeller Plaza.
- Stąd przyjechaliśmy. - Tatko kazał czekać na drzewie.
Chciałam iść na łyżwy.
Nie widziałaś tu drzewa, co?
59. Ulica – Stacja Columbus Circle
Kiedyś myślałam, że święta to najlepszy czas na bycie w mieście.
Nie rozumiem tego miejsca.
Przyjeżdżałam tu z rodzicami, by oglądać witryny
i dekoracje.
W lesie czasem odwiedzali nas ludzie.
- Wszyscy wydawali się szczęśliwi. - Mój tatko ich nie lubił.
Ale uśmiechali się, oglądając moje sztuczki.
Nie wyglądali jak ci tutaj.
Kto wie? Może nie są szczęśliwi.
Może są samotni jak my, czekają tylko na Boże Narodzenie...
- O co chodzi? - To chyba mój tatko.
To tylko zegar.
Wszystko dobrze?
Chyba nie, co?
To tak jak u mnie.
Jestem głodna.
- A ty? - Mówisz o jedzeniu?
- Jedzenie? Pokarm? - Mógłbym zjeść.
Jadasz?
Lubię robaki, owady, larwy albo małe myszy.
Masz coś z tego?
To wszystko, co dostaniesz za pięć dolców w Nowym Jorku.
- Nawet smaczne, nie? - Nic gorszego w życiu nie jadłem.
Ale miło, że mi to upolowałaś.
Przypominasz mi mojego psa.
Masz takie same oczy. Wyglądasz, jakbyś rozumiał.
Wskazujesz na serce? Kochasz mnie?
Nie znam cię za dobrze, ale chyba... też cię kocham.
Wybacz, zaczyna mnie boleć.
Ale czadowa akcja.
A ja mogę obrócić głowę.
Zawsze coś, ale ta noga wygrywa.
Niezła z nas para, co?
DRZEWKO ROCKEFELLERÓW
- To ono! - O co chodzi?
- Drzewko! Spójrz! - Co próbujesz powiedzieć?
- Tam muszę się udać! - Zaczekaj!
- To ono! - Wracaj tu!
- To te drzewo! - Zwolnij!
- Tatko kazał tam czekać! - Zwolnij, nie nadążam!
- Oddala się! - Czekaj, nie nadążam!
Nie!
- Stój! - Przepadło.
- Chcę do domu. - Chcę do domu.
Chyba się zepsuła.
Cóż, nigdy wcześniej mnie to nie powstrzymywało.
Proszę, proszę.
- Kogo my tu mamy. - Myśleliśmy, że cię straciliśmy.
- Żarełko. - Sio!
Jesteście bandą krzykaczy, a my nie chcemy waszych śmieci!
Zgubiliśmy się i chcemy tylko wrócić do domu.
- Tak, na święta. - Na święta, cokolwiek to jest.
- Czy ja cię usłyszałam? - Usłyszałaś mnie?
- Na święta, co? - Dom to dobre miejsce na święta.
- Nam przydałby się dom. - My już mamy dom.
No tak. Ulice.
- Żarełko. - Zrobimy to, szefowo?
Jeśli bardzo chcecie, chyba możemy pokazać wam drogę powrotną.
- Naprawdę? - Tak.
- Uznaj to za prezent powitalny. - W Wielkim Jabłku!
- Jabłka mają robaki. - Tak, to ta smaczna część.
- Dawaj z nami. - Ze złamanym skrzydłem nie polecę.
Myślisz, że chcemy lecieć? Chyba oszalałeś, młody. Chodź.
O tak.
- I to rozumiem. - Mogłam zabrać szalik.
Chyba nie myślałeś, że będziemy lecieć taki kawał?
Jesteśmy gołębiami, doceń nas.
Błyszczy.
- Jest! - Zaczekaj, pomogę ci!
Muszę dostać się na górę, zanim tatko przyleci.
Co? Teraz biegamy?
Przestań, to nie na miejscu.
Wszyscy przestańcie! Nie biegać!
To się nie godzi!
Tędy! Tam jest! Prędko!
O psia kostka.
Żadnych zwierząt na lodowisku!
Mogę to zrobić. Dam radę.
Dam radę!
Mam cię!
Leć!
Trzymaj się, mały! Pomogę ci!
- Tak! - Tak jest!
- Święta Makrelo! - Wesołych świąt, młody!
Leć wysoko, dzielna sówko!
Niezły widok, co?
Tak.
Ale nie widzę tatka. Myślisz, że mnie odnajdzie?
Być może. A może nie.
Ale spójrz na tych wszystkich ludzi z dobrym nastrojem w sercach
i tak dalej.
Może oni pomogą ci go znaleźć.
Wesołych świąt, młody.
„Wesołych świąt”?
I jak myślicie? Co czyni tę historię świąteczną?
Choinka? Śnieg? Światełko w mroku?
A może poczucie,
że choć nie dostało się tego, co się chciało,
to nawet jedna mała świeczka
może sprawić, że będzie nieco jaśniej i cieplej?
A może wszystkie te rzeczy.
- A może to. - Przepraszam pana.
Na tym drzewie jest mała sowa, która musi odnaleźć swoją rodzinę.
Ja też muszę znaleźć swoją.
Chodź do mnie, maluszku. Jesteś bardzo daleko od domu.
Muszę tu zostać. Muszę tu zaczekać na tatka.
- Muszę... - Spokojnie.
Odstawimy cię do rodziny.
Ale cieplusio.
Już dobrze, możesz lecieć.
- Tatku! - Księżyc?
Tatku!
- Gdzieś ty był? - Księżyc!
- Szukałem... - Wesołych świąt, tatku!
- „Świąt”? - „Świąt”?
- Co to takiego? - Co to takiego?
Nie wiem, ale myślę...
że to właśnie coś takiego.
Masz rację, Mały Księżycu.
To właśnie coś takiego.
Napisy: Marcin Kędzierski