TEREN KLASZTORU WSTĘP WZBRONIONY
Nie jem od ostatniego spotkania.
- Naprawdę? - Masz moje sztućce.
Przepraszam.
Nie szkodzi. Muszę schudnąć po świętach.
Od sylwestra byłam bardzo zajęta.
Dobrze. Cieszę się. Zasługujesz.
Robię catering na polowaniu w przyszłą sobotę.
- Wpadniesz? - Niestety.
Nie byłem zaproszony do Sokolarni,
odkąd zapoznałem Paula Strattona z bufetem Moniki.
Szkoda, bo podobno jedzenie będzie doskonałe.
A droga do serca nie biegnie przez spodnie?
Przeszkadzam?
Nie, tato. Pożyczyliśmy jego sztućce.
Więc trzeba zwrócić.
Podoba mi się twój program.
Ekscytujący.
Jak złapiesz zdobycz, nie odpuszczasz, co?
Skoro jesteś fanem, to wpadnij.
Byłbyś świetnym gościem.
Będę delikatny.
Obawiam się, że mój jedyny wolny wieczór wypada w walentynki.
Ale to długo nie potrwa.
Wybacz, że cię zawiodłem.
Proszę, Rupert.
Rupert.
Dzięki, Tag.
Pizda.
To wszystko na dziś.
Widzowie pewnie tęsknią za tobą w Nieustraszonym.
Przynajmniej nie jesteś już tłem dla gadającego auta.
NAGRYWANIE
- Czas kończyć. - Zostało dziesięć sekund.
Na koniec dodam, że specjalny odcinek naszego programu
pokażemy w walentynki, a gościem będzie jeździec olimpijski,
poseł Rupert Campbell-Black.
Wiem, że ta wiadomość was zaskoczy i ucieszy.
Do następnego razu.
Dobranoc.
Co to, kurwa, było?
Mówiłam, że mam dość tego gówna.
Jezu, wyluzuj, dobra?
Wyluzować?
Jego biuro wyda oświadczenie,
że nie mają o niczym pojęcia i wyjdziemy na bandę amatorów.
Bądź miła dla Declana.
To dupek.
Nie, to geniusz.
Rupert podejmie wyzwanie. Znam go.
Dupki z was.
Teraz pozostaje czekać.
- Declan! - Tak?
Pan Campbell-Black na linii.
Geniusz nie odbierze?
Porozmawia z moim producentem. Jak wszyscy.
Mówi Cameron Cook.
Pani T. radzi przyjąć zaproszenie.
I pokazać lewackim mediom, kto tu rządzi.
Mądrze mówi, ale głosowałam na Reagana.
Naprawdę? Grzeczna dziewczynka.
Wchodzi pan w to, ministrze?
Nie znamy się zbyt dobrze,
ale liczę, że w trakcie naszej znajomości
będę miał szansę pokazać, jak bardzo w to wchodzę.
No i?
Wchodzi w to.
JEŹDZIEC CAMPBELL-BLACK
W RZĄDZIE THATCHER
Na kanwie powieści „Rywale” DAME JILLY COOPER
RYWALE
W takich ciuchach wara od moich cycków.
Jasne.
Olej moją siostrę. To idiotka.
Zanim syfilis dotarł do mózgu, ojciec urządzał siedem polowań rocznie.
Zaczynaliśmy najpóźniej o 9.30.
Cicho, czekają na elektryka.
- Tak, elektryka. - Nie jest elektrykiem.
Freddie Jones to potentat w branży elektroniki.
Świętujemy jego dołączenie do zarządu. To gość honorowy.
Jesteście tu po to, żeby się dobrze bawił.
- Jest. - Nareszcie.
Jakie cacko.
Dopóki strzela celnie, gówno mnie to obchodzi.
Tak trzymać.
Jesteś!
Cholera, mogłem wylać wiadro błota na karoserię.
Za bardzo rzucam się w oczy.
Freddie! Niczego ci nie brakuje.
Moja najsłodsza.
- Patrzcie. - O Boże.
Wykapany Sherlock Holmes.
Tony, dziękujemy za zaproszenie.
Tropi zbrodnie przeciwko modzie.
- Mon-Mon. - Cześć, Valerie.
- Dobrze cię widzieć. - Miło mi.
Lady Hermiona, to zaszczyt panią poznać.
Pani Jones, tyle o pani słyszałam.
- Damy ci spluwę. - Nie trzeba.
Mam swoją.
Wspaniale.
Na pewno umie strzelać?
Ile czasu poświęcasz na ptaszka?
Zwykle doprowadzam go w 15 minut, ale nie mam tak szybkich rąk jak kiedyś.
Jasne.
Któraś z pań ma ochotę?
Zgodnie z tradycją strzelają mężczyźni.
Przyszłyśmy podziwiać twoje zdolności.
Ja spróbuję.
- Zrobi to. Idzie. - Rety.
Brawo, dziewczyno.
Trzymaj. Której ręki używasz?
- Prawej. - Tak?
Trzymaj. Tu jest spust.
Odbezpieczony. Mocno oprzyj o bark,
inaczej zrobisz sobie krzywdę.
Jasne.
Dobra.
Nie spiesz się.
Nieważne.
- Spróbuj jeszcze raz. - Nie trzeba. Dziękuję.
- Boże, twoje dłonie. - O Boże.
Miałam nadzieję, że nikt nie zauważy.
Od rana walczyłam z taśmą do maszyny do pisania.
Oczywiście taśma wygrała.
Pójdziemy na stronę?
Lordzie poruczniku?
Dzień dobry, panie Hampshire.
Musi pan odwiedzić Green Lawns.
Z przyjemnością pana ugościmy. Proszę się zgodzić.
Oczywiście. Wspaniały pomysł.
Pani Stratton. Dzień dobry.
Proszę odwiedzić mój butik.
Zależy mi na odpowiedniej klienteli, a naturalna elegancja to rzadkość.
Miałam zamiar, tylko...
- Wybierz coś na zdjęcia do Corinium. - Świetny pomysł.
Zdjęcia próbne? Wspaniale. Co dla ciebie szykuje?
Nie zdradził.
Wybierz odpowiedni strój.
Kamera bywa bezlitosna,
nawet dla najdoskonalszych okazów.
Cześć, Mon-Mon.
Świetnie się bawię.
Freddie!
Myślałem, że nigdy nie strzelałeś. Masz dryg.
Byłem najlepszym strzelcem
- przez dwa lata służby wojskowej. - Wszystko jasne.
Przedstawię ci syna.
Daj mi chwilę.
O kurwa!
Skręt i masturbacja by ci pomogły.
Tak tylko mówię.
Wokół jest za dużo naładowanej broni, by gadać takie rzeczy.
Spieprzaj, zanim zrobię coś, czego będę żałował.
Tony!
- Przyszli. - Niespodzianka.
Chyba nie macie nic przeciwko.
Pewnie, że nie.
Ustrzeliłem dziś bażanty, sójkę i słonkę. Czemu nie odstrzelić paru świrów?
Bo nie mógłbym wystąpić w twoim programie.
Po co się trudzić,
skoro zaraz rozszarpie cię irlandzki wilczur?
Ginger, zabierz naszych gości na przejażdżkę.
Dobrze.
Nie wierzę, że wpadłeś bez zaproszenia.
Nie zawsze jest potrzebne.
Cierpliwość bardzo rzadko popłaca.
- Charles. - Cześć.
Nikogo miało nie być.
Sprawdzam Campbella-Blacka i potrzebuję czegoś z biura.
Doczekałem dnia,
gdy Tony Baddingham wyręcza się Declanem O’Harą.
Mam powody, by dopaść tego drania.
W innych okolicznościach moglibyście się zaprzyjaźnić.
Obaj skomplikowani, uparci i nierozumiani.
Bzdura. Co tu robisz w sobotę?
Zmieniam biuro przed wielkim powrotem.
Najwyraźniej po zawale jestem kulą u nogi.
Cameron Cook została dyrektorem programowym, a ja...
„Szefem programów religijnych”.
Nie mam do niej żalu.
Droga na szczyt wymaga szczególnych umiejętności.
Zwłaszcza gdy drabina jest w spodniach Tony’ego Baddinghama.
Jak serce?
Złamane.
Nie okazuj Tony’emu słabości,
bo czeka cię ten sam los.
Cieszę się, że pomówiliśmy o Rupercie. Załączam omawiane zdjęcie.
I jak polowanie?
Jak można mordować zwierzęta dla zabawy?
Upiekłaś z tej okazji dwa tuziny pasztecików z wieprzowiną.
Te świnki zatulono na śmierć?
Przestań. Potrzebowałam pracy.
Nie bądź hipokrytką.
Broń swoich przekonań.
Nie powinnam tego mówić, ale lepiej nie idź do programu taty.
Boję się, że zrobi coś strasznego.
Nic mi nie będzie. Słowo.
Wspaniałe jedzenie, Agatho.
Za miesiąc urządzam imprezę w Beaufort.
Może byś coś upichciła?
Bardzo mi miło.
Ale szczerze mówiąc, polowanie jest dla mnie
wyjątkowo... dyskusyjne.
Nie będę brać w nich udziału.
Dobrze.
Ostrożnie, Agatho. Bo wykształcisz kręgosłup moralny.
W poniedziałek mam babską kolację. Zadzwonię do ciebie.
Chodź, mamy randkę w Dog and Trumpet.
Pa, aniołku.
Co za cudowny dzień.
Miło w końcu znaleźć bratnie dusze.
Muszę iść do biura. Kłopoty z dostawą z Japonii.
Jesteś tytanem pracy. Do zobaczenia wkrótce.
- Ustal datę, omówimy pomysły. - Dam znać w poniedziałek.
Dzięki. Pa.
Dobra robota.
Czekają na nas. Przyniosę kieliszki.
Panie Hampshire, jak miło pana gościć.
Na pani szczęście, pani Jones,
ujeżdżam nie tylko konie.
Przejażdżka z panem to sama przyjemność.
Uderzające podobieństwo!
A ja, panie Hampshire?
- Podobna? - Na pewno o tym marzy.
Wpadłby do Green Lawns przystrzyc ci trawnik.
Przepraszam, Myszka zostawiła...
Aha, pewnie. Tylko przymierzałam.
Muszę odwiedzić jej butik.
Dzięki za świetną zabawę.
Do poniedziałku.
- Jasne. Odprowadzę... - Nie trzeba.
Znam drogę.
Komu cygaro?
Poproszę.
Jak polowanie?
Ubili masę ptaków, ale jedzenie im smakowało.
Rupert wpadł.
Chryste, wszędzie go pełno.
Żona ODKRYŁA zdradę
PRZYŁAPANY! Minister z Natalie Perrault!
„Na gorącym uczynku”.
Co?
Pani Campbell-Black MA DOŚĆ!
Co ty tu robisz?
Co chcesz zrobić Rupertowi?
- Przecież przeprosił. - Nie bądź głupia.
Sensacja to sensacja.
Już to nagłaśniano.
Wcale nie.
Nie zasłużył na to, co zamierzasz.
To dziennikarstwo.
Nazywaj to, jak chcesz.
Według mnie to zemsta.
Co to za sensacyjna wiadomość o Rupercie?
Całe biuro o tym mówi.
Magik nie zdradza swoich sekretów.
„Rzeźnik z Corinium”. Dobre.
To nieprawda, co?
Program bywa konfrontacyjny, ale nie krytykuję ludzi dla zabawy.
Robisz świetne show. I co ważniejsze, uszczęśliwiasz lorda B.
Szmata.
Biuro lorda Baddinghama.
Oczywiście, łączę.
Freddie Jones do ciebie.
Co słychać?
Nie mogę do was dołączyć.
- Freddie. - Wszystko słyszałem.
Ciebie, Sarę, wszystkich.
Mam gdzieś, że śmieją się ze mnie.
Ale nikt będzie szydził z Valerie.
Kochamy Mysię.
Nie znoszę snobów.
Ty jesteś najgorszym z możliwych, bo zapomniałeś, skąd pochodzisz.
Fred, mam mętlik w głowie.
Jakieś młode damy z Corinium były dziś w butiku.
Mówiły okropne rzeczy o Tonym Baddinghamie i tej czarnej kobiecie.
Co powiem biednej Monice?
- Nic nie mów. - Muszę. To okropne.
Myszko, proszę. To nie nasza sprawa.
Freddie był potrzebny!
To przez Ruperta.
Wtargnął na polowanie i popsuł zabawę.
Nie bądź dzieckiem. Spieprzyłeś.
- Słucham? - Słyszałeś.
Zapomnij o Freddiem Jonesie.
Masz mnie i Declana.
I mamy największą oglądalność w kraju.
Declan ma haka na Ruperta.
Ale to ściśle tajne.
Nie mogę się doczekać walentynek.
Mon-Mon?
Nie strzelamy tu codziennie, ale wtargnięcie to poważne wykroczenie.
Droga Mon-Mon.
Mam dla ciebie złe wieści.
- Chodzi o Cameron Cook. - Tak?
Jako właścicielka popularnego butiku, dowiaduję się o wielu sprawach.
Mówią, że zdobyła awans
w nieprzyzwoity sposób.
Obawiam się, że przekabaciła twojego męża.
To bardzo ciekawe, Valerie.
Dziękuję.
Nie mam pojęcia, czy są na to dowody.
Nie, nie masz pojęcia.
Człowiek może czuć się samotny.
Więc jeśli chciałabyś z kimś pomówić...
Nie ma takiej potrzeby.
Dziękuję, że wpadłaś.
Dzień dobry, Rutshire.
Naszym słuchaczom życzymy udanych walentynek.
Przed wami piosenki, które wprowadzą was w romantyczny nastrój.
A wieczorem w telewizji
Declan O’Hara w rozmowie z uwodzicielem Rupertem Campbellem-Blackiem.
Sprawdźmy, czy Declan skłoni go do zwierzeń.
- Przesyłka. - Ojej.
Dla pana Verekera.
Dziękuję.
Pa, kochanie. Muszę lecieć. Rzuć to wszystko na kupę.
Kochanie.
Pójdziemy na kolację, kiedy zechcesz.
Ale dziś wieczorem oglądamy walentynkową rzeź Ruperta Campbella-Blacka.
Po południu kończę próbę do Faktów z Cotswolds.
Do tego czasu musisz zmienić zdanie.
Bo co?
Powiesisz tabliczkę „Zapraszam” na drzwiach garderoby?
Nie kuś mnie.
- Gdzie byłeś? - Ćwiczyłem.
Archie, kochanie.
Twój ojciec twierdzi, że w dniu polowania
nasz pracownik stymulował cię manualnie.
Szkoła z internatem z pewnością jest samotnym miejscem,
gdzie toleruje się nietypowe zainteresowania...
- Tak było za moich czasów. - Kurwa.
Uważam, że w domu lepiej się hamować.
W końcu spoufalanie się ze służbą
prowadzi jedynie do bólu i upokorzenia.
Pewnych granic się nie przekracza.
Zrozumiano?
Tak.
Dobrze.
Mówiłam, że to załatwię.
Co bym bez ciebie zrobił?
Nie zapominaj o tym.
- Cameron Cook. - „Poznałem damę na łące.
Piękną córkę wróżek. Miała długie włosy, lekki krok i szalone oczy.
Posadziłem ją na swym rumaku i nic innego się nie liczyło.
Kołysała się, śpiewając pieśń wróżek”.
Mogłeś wysłać kwiaty, sknero.
John Keats to nie byle co.
Takie numery to ze studentkami. Jestem zajęta.
MOJEJ WALENTYNCE
Nie spieprz tego, T.
Prosiłam o kawę.
Doczekam się w tym stuleciu?
Awans to powód do radości, a jest wściekła jak nigdy.
Przyniosę kawę. Odbierz telefon.
Biuro Jamesa Verekera.
Cześć, Deirdre. Powiedz Jamesowi, żeby przyszedł na lunch.
Kto mówi?
Jego żona.
No tak. Jasne.
Na górze róże, na dole fiołki Ponoć lubisz głaskać kotki
Będziesz moją walentynką? Rupert
To dla ciebie. Od Ruperta.
Cześć, Bas. Jak się masz?
Okropnie.
Freddie Jones pożyczył mi bajeczny sprzęt do karaoke,
sprowadzony z Japonii.
Miałem poprowadzić
kulinarne karaoke „Z nutką Curry”,
ale mój kucharz zachorował.
Mogę ci ugotować curry.
Miałem nadzieję, że się zgodzisz.
Porzucisz mnie w walentynki?
Obiecałaś, że obejrzymy razem wywiad taty.
To zapraszam do baru.
Obejrzysz wywiad, a ja popatrzę na ciebie.
Naprawdę dziękuję. Ratujesz mnie w potrzebie.
Też jestem w potrzebie, jeśli chcesz pomóc.
Wpadnijcie dziś do baru Sinister, to coś zaradzimy.
- Kto to był? - Bas.
Prosił, żeby Taggie coś ugotowała.
- Powodzenia. - Dzięki, kochanie.
- Daj mu popalić. - Dam.
Nie rób tego Rupertowi.
Do kurwy nędzy.
To się stanie, czy tego chcesz, czy nie. Dorośnij.
NA ŻYWO ZAKAZ WSTĘPU
Sarah, byłaś genialna. Kamera cię uwielbia.
Rano byłam spięta,
ale twoja obecność działa kojąco.
Powinnaś zobaczyć zdjęcia próbne Sarah. Niezłe.
Wolę oglądać żabie gody.
Tacy są nowojorczycy.
Oto on, bohater dnia.
- Co to? Znów brudy na Ruperta? - Dowiesz się wieczorem.
Skorpion zarezerwował pierwszą stronę. Oby to było coś dobrego. Co to?
Narkotyki? Nieletnie dziewczyny? Boże. Chcę zobaczyć tego drania w kajdankach.
To nie przestępstwo, ale nie będziesz rozczarowany.
Nawet on się zdziwi.
Boże. To rekin.
Chodź.
Dwie łyżeczki cukru. Na nerwy.
Dziękuję.
Wpadłem, żeby ci to dać.
Rety, co to jest?
Procesor tekstu. Coś jak maszyna do pisania.
Koniec zmartwień o wypadki z atramentem.
O rety, Freddie. To...
- Bardzo... - Masz talent, Lizzie.
Powinnaś go rozwijać.
- Pójdę już. - Tak.
Co ja tam wiem, ale jeśli to coś dla ciebie znaczy,
wyglądasz ślicznie.
- Cześć. - Przepraszam, nie mogłem się wyrwać.
W porządku.
Już nieważne.
Całe studio zostaje
obejrzeć rzeź Campbella-Blacka.
Nie czekaj na mnie.
Dobra.
Kocham cię.
Poznaj nową współprowadzącą.
Współprowadzącą? Jak to?
Rozumiem.
Czuję, jak mi rośnie oglądalność.
Przyszłaś w sprawie kucyka? Tabitha jest w stajni. Tędy.
Przyszłam porozmawiać o pani byłym mężu.
Mój ojciec to Declan O’Hara.
Nie mieszajcie mnie w to.
Mam złe przeczucia co do wywiadu.
To nie moja sprawa.
Porozmawiaj z Rupertem. Poproś, żeby się wycofał.
Wyjdź, proszę.
Przecież kiedyś go kochałaś.
Sypiasz z nim?
Nie...
Rupert to kłopoty.
Ludzie się zmieniają.
Byłam taka jak ty.
Sądziłam, że nikt nie rozumie go tak dobrze jak ja. Że się zmieni.
Widziałam w nim potencjał.
A on dostrzegł, że może mnie złamać.
Rupert to rak.
Radzę ci się go pozbyć, nim będzie za późno.
A teraz wyjdź, proszę.
PROSZĘ O CISZĘ droga na SZCZYT przez łóżko
Osiągnęłaś sukces, bo jesteś dobra.
Wiesz o tym, prawda?
Obudź się.
Tworzymy historię.
Elvis zaraz wejdzie do budynku.
KOCHAM CIĘ, RUPERT
NAUCZYSZ MNIE JEŹDZIĆ?
OŻENISZ SIĘ ZE MNĄ?
Pamiętaj, to nie Wogan. On się nie cacka.
Za trudne pytanie, zmień temat.
Dziękuję za radę, sensei,
ale w takich sytuacjach lepiej być sobą.
Powiedz to Tedowi Heathowi.
UJEŻDŻAJ MNIE, KIEDY CHCESZ
RUPERT, TY OGIERZE
Gotowi na świetne show?
Tak!
Pewnie nie chcecie płacić abonamentu telewizyjnego.
Patrzę na ciebie, Maureen. Ona jest tu co tydzień.
Jane Fonda nagrała film z ćwiczeniami. To nie dla mnie, od Fondy wolę fondue.
Chleb z serem. O tak.
Sandra się tobą zajmie, dobrze?
Chciałbym, ale zaraz występuję w telewizji.
Pan Campbell-Black.
- Miło pana gościć. - Nie mogę się doczekać.
- Cześć. - Paul.
Kochanie, przepraszam.
Jestem świnią.
Wybaczysz mi?
Kupiłem szampana.
- Paul, nie trzeba było. - Chodź do mnie.
Dobra, gdzie są vol-au-vents.
Wchodzimy na antenę za pięć...
cztery...
trzy...
dwa...
Powodzenia, Declan.
Jeden.
Dzisiejszego gościa znają wszyscy.
Mówią, że jest najlepszym jeźdźcem na świecie
i najbardziej pożądaną partią w Anglii.
Minister sportu i poseł z Chelmsford i Bisley.
Rupert Campbell-Black.
Panie Campbell-Black, ma pan bogatą karierę.
- Skąd zainteresowanie polityką? - Sportowcy to dobrzy politycy.
Jeździectwo wymaga szybkiego myślenia i zachowania zimnej krwi pod presją.
Jak relacje z panią premier?
Darzę ją ogromnym szacunkiem.
Margaret Thatcher jest córką sklepikarza.
Chodziła do publicznej szkoły, jak Norman Tebbit czy Cecil Parkinson.
Partia Konserwatywna się zmieniła,
to zasługa pani Thatcher.
To po co zwerbowała pana?
Bo dobrze wykonuję swoją pracę.
Czy arystokraci to dobrzy politycy?
Wielu z nich.
Moja rodzina ma silne zakorzenioną moralność.
Odziedziczyłem ją wraz z domem.
Noblesse oblige.
Jasne. Moja łacina nieco zardzewiała.
Jak przy takim pochodzeniu
można zrozumieć trudności, z jakimi mierzy się zwykły człowiek?
Nic nie poradzę na to, gdzie się urodziłem.
Nieważne, co się ma, tylko co się z tym robi.
Pańska nominacja na ministra sportu wzbudziła kontrowersje.
Jeśli mowa o piłce nożnej, chuligani to mniejszość.
To wyjątkowo łagodne podejście.
Ci biedni chłopcy są bez pracy, ich ojcowie bezrobotni.
Często ich dziadkowie też.
Frustracja z powodu przegranej prowadzi do przemocy.
Trzeba zrozumieć wandali.
Brzmi jak socjalizm.
Niektórzy mają pana za wandala.
Łasego na kobiety, konie, małżeństwa.
Zdrady z pewnością przygotowują do kariery w Partii Konserwatywnej.
Słucham?
Podchody, kłamstwa, zdrada, seksualne wyuzdanie.
- Nie jestem już żonaty. - Ale był pan przez sześć lat.
W trakcie małżeństwa wszyscy wiedzieli o romansach.
W Gloucestershire nazwano pana
„paskudnym wirusem, który w końcu złapią wszystkie żony”.
Widzieliście jego żonę? Niektórzy nieprędko się zarażą
Chryste, co za dupek.
Przerwa za pięć...
- Czas na przerwę. - ...cztery...
- trzy... - Zbliżenie.
- A co pan Campbell... - ...dwa...
- ...powie po przerwie? - Zeszliśmy z wizji.
Wracamy na antenę za trzy minuty.
Rupert, ktoś do ciebie.
Strajk górników. Dzieci nie poszły do szkoły.
- Co tu robisz? - Idź stąd. Po prostu wyjdź.
Starzy socjaliści jak twój ojciec lubią na mnie polować.
Cokolwiek cię martwi, już się wydało.
Znam go.
Najgorsze zostawia na później.
Kiedy czegoś chce, jest bezwzględny.
Zrobi wszystko. On jest...
- Taki jak ty, Rupert. - Właśnie.
Zapraszam na plan. Zaraz koniec przerwy.
Wyjdź ze mną z budynku.
Ministrze.
Proszę.
Wracamy za pięć sekund.
Gdzie on jest?
- Pięć, cztery... - Declan, improwizuj.
trzy...
dwa...
Jesteś na wizji.
Witamy z powrotem.
Wiesz, co mi to przypomina?
Powrót na tor. Starcie z rywalem.
Jeden mały błąd i po wszystkim.
- Ekscytujące. - To wywiad.
Tu nie ma wygranych.
To nieprawda.
Chciałby mnie pokonać.
Próbuje go rozproszyć.
- Jesteś wyjątkowym gościem. - Teraz, Declan.
- Serio? - Tak.
Większość celebrytów boi się kompromitacji.
- Co ona tu robi? - Coś jest nie tak.
Im więcej robisz świństw, tym bardziej cię kochają.
Nie będę się kłócił z opinią publiczną.
Więc nie zaprzeczasz?
Czemu?
Że robiłeś okropne rzeczy?
Robiłem. Masz rację.
Ale każdy tak robi.
Każdy?
Mężczyźni tacy jak my.
Nie jestem taki jak ty.
Naprawdę?
Jesteś zimny.
Otrzymałeś najlepsze płatne wykształcenie, a jesteś ignorantem.
Prawie nie widujesz dzieci.
Z łatwością podrywasz kobiety, ale wciąż jesteś samotny.
A kiedy nie potrafią wypełnić tej pustki, pozbywasz się ich.
Mimo złotych medali i pieniędzy jesteś samotnym człowiekiem.
Wałęsasz się po pustej posiadłości. I tak dokonasz żywota.
Zachowujesz się, jakbyś nie miał tajemnic i wstydu.
Chciałbym z tobą o czymś pomówić.
Racja. Jestem łajdakiem.
Kłamcą.
Oszustem.
Biorę to, na co mam ochotę.
Nic mnie nie obchodzi.
Konie, koledzy z drużyny, żona.
- Jesteśmy podobni. - Szczerze wątpię.
Jesteś mistrzem w swoim fachu.
Pochlebstwa nic nie dadzą.
Wiem, jak to jest być na szczycie. I co trzeba robić, by tam zostać.
Co ty jesteś gotów zrobić?
Swojej rodzinie?
Sobie?
Dość tego miziania po jajach.
Wyduś to z siebie.
Masz rację.
Jestem pracoholikiem.
Gdy mnie coś wciągnie,
zmieniam się w...
w...
Potwora.
Tak.
Jesteś lepszym mężem niż ja.
W końcu wciąż jesteś żonaty.
Nie wiem.
Chyba jestem kiepskim mężem.
Byłeś kiedyś zakochany?
Nie.
To moja wina.
Moja ambicja przyćmiewała wszystko inne.
Myślisz, że to się zmieni?
Skurwiel tego nie zrobi.
Nie niszczy Ruperta, ale i tak jest dobrze.
Opowiedz mi o swoim dzieciństwie.
- Przerwij transmisję. - Zobaczmy, co dalej.
Jeśli chcesz tu pracować, przerwij transmisję!
Nie, bo to mój program.
- Przerwij. - Nie.
- Dawaj to. - Nie.
Cameron!
- Do cholery - Tony, nie.
Zaufaj mi.
Słuchaj, arogancki fiucie, jeśli go nie zniszczysz,
wywlokę cię stamtąd siłą.
Nie ma sensu, Tony. Wyjął słuchawkę. Nie słyszy cię.
Jeśli cię to pocieszy, to świetna telewizja.
Udałoby się, gdybyście robili, co do was należy!
Komu ufasz?
Na kogo liczysz?
Na psy.
Wolę psy od ludzi.
Dałbym wszystko, żeby jeszcze raz zobaczyć Borsuka.
To był dobry pies.
Które z twoich wielu osiągnięć było najtrudniejsze?
Najtrudniejsze?
Puchar Króla, złoto na olimpiadzie, mistrzostwo świata?
Nic z tych rzeczy.
Najtrudniejsze było coś, co niemal mnie zabiło.
Tak?
Porzucenie tego wszystkiego.
Panie i panowie, Rupert Campbell-Black.
Płaszcz? Dziękuję panu.
Są! Przynieście drinki!
Gratulacje, kochanie.
Świetna telewizja, jak zawsze.
Program się podobał?
Tak.
Przepraszam, lordzie B. Nie spodziewałem się pana.
Myślałem, że świętuje pan w barze z Declanem i Rupertem.
Świetny program.
Najlepszy.
Łapy precz od Taggie.
Mogłaby być twoją córką.
Oczywiście.
Dobrze.
Drinka?
Nie, zabieram Maud do domu.
Co na mnie miałeś?
Nic.
Blefowałem.
To jest karaoke, panie i panowie.
Dajesz, Freddie!
Przepraszam.
Mówiłem, że będzie dobrze.
Zatańczymy?
Z chęcią, ale...
Muszę już iść.
Wybacz, aniołku.
Dajcie czadu!
Zostaw go.
Kurwa.
Sokołówka.
Witam.
Tak. Oczywiście.
- Ktokolwiek to jest, każ mu spierdalać. - Tak bym zrobiła...
ale to Margaret Thatcher.
Pani premier?
UPADEK CAMPBELLA-BLACKA
Chce przyjść do studia i udzielić wywiadu.
Cudownie. Co za gratka.
Świetna wiadomość.
Wszystko dzięki Rupertowi.
Napisy: Igor Kaźmierczak