JAK POZOSTAĆ MAŁŻEŃSTWEM
Dobry wieczór.
Witam w Jak pozostać małżeństwem. Jestem James Vereker.
A ta szczęściara, która może mówić, że jest moją lepszą połową,
to moja żona, Lizzie.
Dziękuję, skarbie. Dzień dobry.
Ktoś mądry powiedział: „Małżeństwo to nie pole bitwy, a partnerstwo.
Małżonkowie powinni być towarzyszami, a nie rywalami”.
Choć czasem łatwiej to powiedzieć niż zrobić.
Jak podtrzymywać relację po 20 latach wypełnionych dziećmi i karierami?
Jak utrzymywać zainteresowanie
przy kolacji lub w sypialni, gdy kończy się faza miesiąca miodowego?
Będziemy rozmawiać z gwiazdami i zwykłymi parami, by zapytać:
„Jak im się to udało?”.
Zobaczymy, czy naprawdę wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma.
Zapytamy ekspertów, jak utrzymać w małżeństwie ekscytację
bez szukania jej gdzie indziej.
Omówimy, jak radzić sobie z bólem, jeśli ktoś złamie zasady.
I jak myśleć trzeźwo,
gdy rozważasz odejście.
Tu Cameron Cook. Zostaw wiadomość.
Rany, sporo tego jest, co nie?
Mówiliśmy przecież „póki śmierć nas nie rozłączy”.
- Pozostańcie z nami. - I małżeństwem.
JAK POZOSTAĆ MAŁŻEŃSTWEM
JEŹDZIEC CAMPBELL-BLACK
W RZĄDZIE THATCHER
Na kanwie powieści „Rywale” DAME JILLY COOPER
RYWALE
Dzień dobry.
Tu Rupert Campbell-Black, poseł Chalford i Bisley.
Przypominam, by głosować konserwatywnie.
Niech Cotswolds będą niebieskie.
Cześć!
Wiesz, że to ser?
Niebieski Cotswold.
Nie pozwólcie laburzystom zabrać nam sera.
LOKALNY POSEŁ
Miło was widzieć.
Dziękuję.
- Mogę liczyć na pani głos? - Oczywiście.
Bardzo dziękuję.
Miło pana widzieć, panie Waddingham. Dziękuję za przybycie.
Dziękuję za przyjście.
- Weźmiesz? - Tak.
Dzięki.
- Nie masz pojęcia o... - O czym mówisz?
Mam dużo podpisów.
Powinnaś robić to zawodowo.
Akurat.
Co jest...?
Pozwól. Jest na to sposób.
- Mógłbyś? - Jasne.
Patrick O’Hara.
Skończyłem studia.
Jestem już dorosły.
Nie mam czasu. Jesteś cudnym chłopcem,
- ale jestem... - Co?
Zajęta byciem kochanką kutasa?
Mogę cię pocałować?
Jezu, Patrick. Nie masz o niczym pojęcia.
Przy okazji, wyglądasz zajebiście!
Wikariusz był pod wrażeniem.
Zaprosił cię na herbatę.
Cóż, dla sprawy zrobię wszystko.
Ja też.
Tak, niezła z ciebie agitatorka.
Seb przyjechał.
Zabiera mnie do kina.
Umówiłaś się z nim?
Lubię go.
Jest przyzwoity.
Tylko tego chcesz? Przyzwoitości?
Może mam dość czekania, aż coś samo się wydarzy.
I robienia kanapek dla innych.
- Cześć. - Hej.
- W porządku? - Tak.
- Gotowa? - Tak.
Taggie.
Do jutra.
Następna sprawa.
W końcu puścimy coś mocnego w miejsce show Declana.
Program Sarah.
Wciąż dopracowujemy format.
Myślimy, by dla urozmaicenia dodać nowego prowadzącego.
- Wreszcie. Dziękuję. - Prowadzącego?
Magazyn, ale ostrzejszy.
Sieć jest zachwycona.
Nie twoja wina. Trudno udźwignąć
program w prime timie w pojedynkę
- na tym... - Kto to?
Ustalamy to. Ale nie James.
- Co? - Jesteś Faktami z Cotswolds.
Nie możemy osłabić marki.
- Następny. - Ale...
Wspaniałe ogrody.
Potrzebne nam nowe miejsce, skoro Green Lawns wypada.
A musi?
Freddie Jones chce zrujnować Corinium.
Po co umieszczać jego dom w programie?
Tak możemy okazać siłę.
No i będziemy mieć dostęp do posiadłości. Może pani Jones coś nam zdradzi.
Tak. Dobrze. Tak zróbmy.
No dobrze.
Czy spełniam swoje obietnice?
Cameron?
Wiele ich składasz.
Ale czy dotrzymuję słowa?
Oczywiście.
Wszyscy się co do tego zgadzamy.
Tak?
To ciekawe, bo doskonale pamiętam,
że zabroniłem wam rozmawiać z tymi zdrajcami z Venturer.
Pamiętasz, co mówiłem o konsekwencjach, Ginger?
Natychmiastowe zwolnienie.
W takim razie, panie Burrows...
czy mam rozumieć, że nie chce pan już pracować dla Corinium?
Słucham?
Widziano pana na seansie Absolutni debiutanci
w Cotchester Regal...
z Taggie O’Harą.
Śledziliście mnie?
Chodzi o koncesję. Szpieguję wszystkich. To instynkt samozachowawczy.
Jak widać, słusznie,
bo jesteś dwulicowym gnojkiem.
Więc teraz zrobię z ciebie kurewsko publiczny przykład.
Dopilnuję, byś nie tylko nie znalazł pracy w komercyjnej telewizji,
ale i w żadnym innym kanale.
Nie załapiesz się nawet na sprzedaż telewizorów w sklepie.
Odprowadź pana Burrowsa do auta.
- Od razu. - Ale mam...
Ciesz się, że odchodzisz z nienaruszonymi paznokciami.
A teraz spierdalaj. I dziękuję za lojalność.
Zapamiętam to.
Na słowo, Cameron.
Przyniosłam to, zgodnie z życzeniem.
Oddam, jak tylko lady Gosling się przyjrzy.
Gdzie byłaś w piątek wieczorem?
- W domu. - Dzwoniłem.
Wyłączyłam telefon.
Chciałam się wyspać, by przygotować się do Ogrodów.
Nie masz pierścionka.
Blisko serca.
- Nie chcę, by ludzie zadawali pytania... - Patrick O’Hara był w twoim domu.
Powiedziałam mu, że ma spadać.
Wiem. Dziękuję.
Nie musisz mnie szpiegować.
Gotowy na przejażdżkę?
Doskonała robota.
Będzie świetnie wyglądał.
Pokazujemy tylko najlepsze ogrody.
- Rany. - Ten Moniki w Sokolarni.
I księżnej w Badminton.
A Mon Mon nie ma nic przeciwko?
Przez te nieprzyjemności nie rozmawiałam z nią od tygodni.
Zgadzam się z Monicą, która twierdzi, że jesteś wyjątkowa.
A pokazanie tego pięknego ogrodu
jest ważniejsze niż osobiste potyczki.
Chciałabym, żeby wszystko było tak jak kiedyś,
kiedy byliśmy przyjaciółmi.
Organizujecie tu spotkania?
Tak.
Zamykają się w gabinecie Freda. Nie przeszkadzam im.
Najtrudniej jest spamiętać, kto z kim trzyma.
Cieszę się, że to mówisz.
Też nie mogę tego zapamiętać.
- Na pewno jest kilka kretów. - Tak.
Freddie się nimi martwi.
Naprawdę?
Wszędzie wlewa olej rycynowy.
Boję się, że rano znajdę kopce na całym trawniku.
Przemyśl to, dobrze?
Dobrze, pomyślę...
Zaglądaj do nas częściej.
Jedź ostrożnie.
Co tu robił Malhar?
Wpadł do mnie. Mam przyjaciół.
Czyli przyszedł na herbatę?
Jezu Chryste. Wypiliśmy po drinku.
Chcesz o coś zapytać?
Wiesz, gdzie jest twój tata?
Jego jakoś nie nękasz.
Ale tata nigdy by...
Mam dość twojej dezaprobaty.
Nie wiesz, co zrobiłam dla tej rodziny.
Po co się wysilasz, skoro tak cię to wkurza?
- Nawet mnie nie lubisz. - Kocham cię. Jesteś moją córką.
Kiedy na mnie patrzysz, widzisz, co zrobiłaś źle.
To nie fair. Prawie umarłam, wydając cię na świat.
Dwadzieścia lat temu.
Malhar zaoferował mi rolę.
- Rolę? - Tak, w sztuce.
Kiedyś w nich grałam,
ale już nie, bo utknęłam tutaj.
To sztuka w Londynie.
I co ty na to?
Oczywiście odmówiłam.
Przykro mi.
Miło, gdy ktoś proponuje coś takiego.
Wcale nie, Taggie.
Przedkładasz potrzeby innych nad swoje, aż to staje się twoją drugą naturą.
Pewnego dnia spoglądasz na siebie i myślisz:
„Dlaczego, do cholery, to zrobiłam?”.
Jednak wtedy jest już za późno na zmiany.
Wspaniałe ogrody Rutshire W telewizji Corinium
Kochanie!
- Tak się cieszę, że cię widzę. - Wspieram męża. Choć tego nie potrzebuje.
Co cię tu sprowadza?
Naklejki.
Jedną przykleiłem do pupy Valerie.
Bardziej nie chcę się zbliżać.
Nie powinniśmy rozmawiać. Jesteśmy z konkurencyjnych konsorcjów.
- A nie z konsorcji? Nie wiem. - Poważnie?
Konsorcjów.
Nieważne.
Jesteśmy dorośli.
Nie zrezygnuję z ciebie dla głupiej koncesji.
Jesteś dla mnie jak sumienie.
- Cześć, Valerie. - Witaj, kochana.
- Koszmar, prawda? - Prawdziwe piekło.
- Lemoniady, pani Vereker? - Dziękuję, Sharon.
Ładny kapelusz.
Nie, dziękuję.
Nie, chwileczkę.
Jakbyś mogła. Dziękuję.
Przestań. Nie. Daj spokój.
James ma romans z Sarą Stratton.
Kochanie.
Źle, że się wygadałam.
Dasz cynk Skorpionowi, by zdyskredytować Corinium.
Czemu go nie zostawisz? To złamas.
Wynajęłam...
pokój w hotelu na schadzkę z Freddiem.
A potem stchórzyłam.
Wyrzucałam to sobie.
Wszyscy to robią.
Naprawdę wszyscy?
- Tak. - Co?
Ci wszyscy ludzie?
Ona, tam w kapeluszu.
Pieprzy się z tym gościem obok? Dlatego na niego nie patrzy?
On i ona? Ręczne robótki w szopie ogrodnika.
Mówię poważnie.
Czy tylko ja się powstrzymuję?
Jestem zbyt prostolinijna?
Powinnam umieć myśleć o kilku mężczyznach naraz?
Nie można żyć jak w programie o wierności?
Przynosisz wstyd telewizji Corinium.
A niech mnie.
- O Boże. - Niezły cyrk, co?
Tak.
Brakuje tylko klaunów.
Skoro o tym mowa, wasi małżonkowie zaczynają.
Chyba...
pójdę popatrzeć.
Nie przyszłaś.
Próbowałam. Nie potrafiłam wysiąść z auta.
Przepraszam.
Tak.
Tak chyba będzie lepiej.
Miałaś rację, odmawiając za pierwszym razem.
Lada moment, James.
Proszę o ciszę!
I akcja.
Pani Jones, po pani rabatkach widać,
że jest pani niezwykłą ogrodniczką.
Proszę zdradzić swój sekret. Jak pani hoduje takie mieczyki?
No cóż, James,
dobrze je nawożę
- i podpieram je... - Deirdre,
- możesz uciszyć ludzi? - ...by się nie zginały.
- Prosimy o ciszę! - Dziękuję, Cameron.
Cisza!
Deirdre, jesteśmy gotowi?
Doskonale.
- Na litość boską. - Cięcie!
Wybacz. Nic ci nie jest? To jak zoo.
- Biega wolno? - Bóbr.
Czemu nie jest na smyczy?
Spróbujemy jeszcze raz?
- Gotowi? - Tak.
Akcja.
Pani Jones, po pani rabatkach widać...
Przyjechałem po ciebie.
- Jestem autem. - Ginger je odstawi.
Nie rozumiem.
Idziemy na randkę.
Oferta VENTURER
To oferta na koncesję.
Skąd ją masz?
Ginger pogrzebał w Green Lawns.
- Mogę przeczytać? Co w niej jest? - Wystarczająco dużo.
Jutro to przejrzymy.
Dziś chodzi o nas.
Posłuchaj...
- Za rzadko to mówię, ale... - Tony, ludzie nas widzą.
Zatańcz ze mną.
Nikt nie tańczy.
Mam to gdzieś. Chodź zatańczyć.
Mówiłem serio o pierścionku.
Gdy wygramy, zrobimy to w dogodnej chwili.
No weź, Tag. A, B, C czy D?
- Żadne. - Musisz wybrać.
Jak się dowiemy, którego mężczyznę na żniwach poślubisz?
- Tag, widziałaś to? - Co?
Pokaż.
„Rupert w objęciach kolejnej ślicznotki”.
Jesteś w Skorpionie. To ty.
Pewnie chodzi im o Cameron Cook.
- Cameron? - Nie, to zdecydowanie ty.
Seb będzie załamany.
- Wylali go, a teraz to? - Co z Cameron?
Rupert i Cameron. Nie wiesz?
Ta to ma gust.
Proszę. Jeśli to się wyda, tata będzie zły.
Mogłam ci nie mówić.
Patrick, proszę. Daj spokój.
Jutro na zebraniu publicznym
musimy umieć odpowiedzieć na każde pytanie.
Seb zrobił dla wszystkich notatki,
bo ma teraz więcej czasu,
ale musimy to znać na wylot, tak jak Cameron.
Gdzie ona jest?
Pewnie u Czarnego Pana. Dzwoniłem, nie odebrała.
Gerald, masz zapasową kopię?
- Nie mogłem znaleźć swojej. - Tak.
Rupert często tak ma.
Czemu akurat w Corinium?
To nie powinien być neutralny grunt?
Obecna stacja jest faworyzowana.
Dla wszystkich będzie łatwiej, jeśli zachowają koncesję.
Rada ułatwia im obronę i utrudnia walkę pozostałym.
By wygrać, musimy udowodnić, że mamy pieniądze i doświadczenie.
Wiele ofert odpada na tym etapie.
- Tak że... - Uchwycili twój lepszy profil.
- To nie to, co myślisz. - Co to?
Wspaniale.
To cię śmieszy?
Przestań. Tabloidowe bzdury. Zaraz owiną w to ryby.
Obiecałeś, że jej nie tkniesz.
- I nie tknąłem. - Co to, kurwa, jest?
Pas nie działał.
Miał obiecać, że mnie nie tknie?
Mam 20 lat.
Czyli coś się wydarzyło?
Spotyka się z Sebem.
Seb, to...
- nic takiego. - W porządku.
- Jest niezależna. - Widzisz? Jest niezależna.
- Wynoś się. - Tato, na litość boską. Przestań.
- Zaczyna się. - Za daleko...
Niczego nie bierzesz na poważnie.
- Coś na tym stracisz? - Zastawiłem swój dom.
Kupiłem twój teren, żebyś spłacił dług.
Masz moje pieniądze. Czego jeszcze chcesz? Słuchaj...
Wracajmy do pracy
i przestańmy gadać o dotykaniu Taggie.
- Przestań. - Chodź tu.
Ty gnoju!
- Kutas! - Co z tobą?
- Siadaj. - Wystarczy, chłopcy.
Z czego masz tą twarz? Jezu Chryste.
- Nic ci nie jest? - Kurwa.
Co się stało?
Nie powinno cię tu być.
Chciałam zadzwonić, ale bałam się, że Tony założył podsłuch.
To paranoja.
Już nie.
Tony widział ofertę. Zna nasze plany.
Jak?
Freddie...
Masz swoją kopię?
Ktoś powinien to naprawić.
Idę spać, kochanie.
- Czy to Green Lawns? - Wspaniałe ogrody.
- Obejrzyj ze mną. - Otaczają nas...
Pośmiejesz się z rabatek Valerie.
- ...zielone, niebieskie, pomarańczowe. - Dobrze.
Wszystkie kolory tęczy. A cóż to za kolorowa kolekcja?
- A tu pnącza. - Ma gnomy.
Chyba się wstydzi kamery.
Co panią zainspirowało w tej części?
Cóż, James...
Czym ona nawozi te ogromne mieczyki?
Tym, czym karmi dzieci.
Tony.
Błyszczą. Są niemal oślepiające.
Spójrz. Biedny James ma taki sam kolor jak nagietki.
Jakby ubrała się do Ascot.
- Niezwykły ogród... - Lady Valerie Wulgarii.
W czym tkwi sekret?
- Jak pani hoduje takie mieczyki? - Cóż, James,
dobrze je nawożę i podpieram je, by się nie zginały...
Cięcie!
Ojej.
To Rupert.
Bóbr!
Czemu nie jest na smyczy?
Co się dzieje? Kręcimy?
Poczekajcie chwilę.
Spróbujemy jeszcze raz?
Bóbr jest zakochany w pannie Cook, prawda?
Jakby ją znał.
Nadchodzi dzień sądu.
Możemy powiedzieć, że oferta leżała na biurku Freddiego Jonesa?
Zabrzmi, jakby był okropnie nieostrożny.
Lepiej się nie przyznawać do włamania i kradzieży.
Słuszna uwaga.
Najlepiej to wykorzystać,
podważając wszystkie ich pomysły.
Pogardzać każdym ich słowem.
Mamy plan, prawda?
Oczywiście.
Bez wątpienia. Koncesja jest nasza.
Nie należy myśleć, że coś na pewno jest twoje.
Jeszcze nie spoczywajmy na laurach.
W Rutshire emocje rosną w walce o kontrolę
nad południowo-zachodnim regionem telewizji.
Posiadacz koncesji, Corinium, zmierzy się
z nowym konsorcjum Venturer
pod wodzą prezentera, Declana O’Hary,
ministra i byłego olimpijczyka, Ruperta Campbella-Blacka,
oraz twórcy technologii, Freddiego Jonesa.
Mają urok, ale czy przekonają radę,
że mają też umiejętności, by wygrać?
Po co te kamery? Nagrywają nas?
Do wieczornych wiadomości.
Proszę się nie gapić, będzie jak w teleturnieju.
O, jest Charles. Cześć.
Henry, pamiętaj, kto jest po czyjej stronie.
Niech ktoś to opisze.
- Jeśli potrzebujesz pomocy, poproś. - To mój konik.
- Ty się tym zajmiesz, Rupert. - Tak.
Dobry pomysł. Tak.
Nigdy tu nie przychodzimy. Nie rozumiem.
To wielki dzień taty i będziemy go wspierać.
- Znajdę sobie miejsce. - O nie. Siedzisz z nami.
Co za zbieranina.
Połowę czasu walczą ze sobą.
Żenujące.
Tak.
Możemy porozmawiać...
Rany. Zebrała się cała ludzkość.
Po tamtej stronie miernoty.
Co tu robi Beattie Johnson?
Witaj, kochanie.
Wszystko w porządku?
Kocham cię.
Szanowni państwo, spotkanie zaraz się zacznie.
Te konsultacje mają na celu określenie, czy nowa firma Venturer
jest w stanie ubiegać się o koncesję południowo-zachodniego regionu.
Wieczorem poinformujemy Venturer,
czy mogą złożyć oficjalny wniosek o koncesję.
Jednocześnie
to okazja dla was, szanowni państwo,
aby dokładnie przepytać obie strony.
Czy są jakieś pytania?
Tak, pani z tyłu.
Z krótką trwałą.
Chcę zapytać oba zespoły, kiedy pokażecie w telewizji bingo?
Zobowiązujemy się pokazać widzom
jak najwięcej różnych sportów.
Więc jeśli mamy fanów bingo, to jak najbardziej.
Czy James mógłby podpisać mi bluzkę?
Moja firma od jakiegoś czasu pracuje nad telewizją satelitarną.
Seksowny Daniel nie opuści Siali chłopcy mak.
W Venturer chcemy pokazać polo.
Przykro mi, że instytut kobiet uważa,
że najwięcej mówimy o Cotchester.
Venturer otrzyma tę technologię na użytek krajowy.
To coś, czego Corinium nie posiada.
I tak, z przyjemnością podpiszę pani bluzkę.
Dopilnujemy, by zdejmował koszulę przynajmniej raz w odcinku.
Zatrzymamy to, jeśli będzie popularne.
Jeśli można, chcę coś dodać.
Ich zespół może oczekiwać,
że zachowa państwa ulubione programy,
ale obawiam się, że należą do Corinium.
Fakty z Cotswolds.
Wyobraźcie sobie świat bez Jamesa.
Bez programu Master Dog.
Bez Dorothy Dove.
Panie i panowie, to oznacza,
że nie będzie Siali chłopcy mak.
Przykro mi.
Ponura perspektywa.
A co z przyszłością?
Najnowsza produkcja pokaże nowe możliwości w świecie rozrywki.
Niedługo zastąpimy nasz stary talk-show Declan
nowym formatem z nowym prezenterem.
Wraz z Sarah Stratton po raz pierwszy w telewizji
wystąpi znana dziennikarka działu plotek, Beattie Johnson.
Poprowadzą Bez cenzury.
Najstraszniejszy i pełen plotek program stacji niezależnej.
Bo tym się zajmujemy w Corinium.
Zapewnimy wam taką telewizję, jaką chcecie.
To wasza stacja.
Teraz i zawsze.
Kto chce się czuć, jakby ich stacja
była drugim hobby bogacza?
Co Rupert Campbell-Black wie o telewizji?
Znam ludzi.
Reprezentuję ten region w parlamencie.
Pukałem do większej liczby drzwi, niż ma ich Tony Baddingham.
Spójrzcie na widownię, która przyszła wesprzeć Venturer.
Mamy ogrodników rady Cotchester.
- Instytut kobiet z Chipping Sodbury. - Witajcie!
Tancerki z Bisley.
Dyrektora z Rugborough
i chłopaków
z klubu rugby w Cotchester!
Venturer!
Potrafią rozpoznać dobrą drużynę.
To ma być drużyna?
Spytajcie Ruperta, skąd ma siniaka.
- To banda amatorów! - Tak.
Bójki, pijaństwo i sypianie z żonami innych ludzi.
Dramaty powinny być na ekranie.
A nie poza nim.
Masz rację.
Zasługują na coś lepszego.
Zasługujecie na coś lepszego.
Zasługujecie na więcej niż to,
co od lat wciska wam do domu Tony Baddingham.
Zasługujecie na coś lepszego niż teleturnieje,
które nic nie kosztują i niczego nie wnoszą.
Owszem mają dobry serial, ale jeden?
Jeden dobry serial?
Zrobimy ich dziesiątki.
Programy Venturer pojawią się w całej sieci,
byście byli dumni z osiągnięć południowego zachodu.
Nie chodzi nam o pieniądze.
My chcemy wywoływać radość.
Bo po co jest telewizja?
Tony Baddingham od dawna nie zadał sobie tego pytania.
Chryste, to widać.
Wiecie, po co jest?
By tworzyć wspólnotę.
Kiedyś ludzie opowiadali historie przy ognisku.
Teraz siadamy przed telewizorami.
Kierujemy krzesła w stronę rogu pokoju
i to nas łączy.
Telewizja ma moc zbliżania nas do siebie.
Pomaga wybaczyć sobie nawzajem.
Po głupiej kłótni.
Zapewnia wgląd w życie innych.
Wprowadza nowe pomysły do naszych domów.
Moim zdaniem
to najwspanialsza forma sztuki.
Wiele lat temu wszedłem w ten biznes
w poszukiwaniu prawdy i uczciwości.
Nadal wierzę w jedno i drugie.
Zasługujecie na coś lepszego.
Jeśli nam zaufacie i dacie szansę,
poruszymy niebo i ziemię, by dać wam coś lepszego.
Dziękuję, Rupert.
Dalej, Venturer!
Będę z tym walczył miesiącami. Kiedy to się skończy?
Jeszcze nie znamy decyzji.
Widziałaś rozpromienioną twarz Gosling,
gdy usłyszała gadkę Declana?
Pora na kampanię oszczerstw. Więcej skandali, brudów...
Nie rozpoznałabyś brudu, choćbyś miał go na nosie.
Wiesz, ile w tym tygodniu przeoczyłeś?
Miałeś być moimi oczami i uszami.
Lepsze raporty dostałbym od Helen Keller!
- Dobra robota. - Dziękuję, skarbie.
Mówiłem poważnie.
- Mam nadzieję, że... - Przepraszam.
Byłeś genialny. Wszystkim się podobało.
- Dzięki. - Jestem z ciebie dumna.
- Skąd ci ludzie? - Tato.
Cześć, Agatho. Nie spodziewałaś się ich.
Przepraszam, byliśmy niegrzeczni.
To od nas.
Hej, Rupert. Niezła z niej partia, co?
To nasz najlepszy napastnik.
Chyba dobrze nam poszło?
- Byliście... - Hej.
Cześć.
- Podobno idziemy do ciebie. - Na to wygląda.
Nie powiedziałaś nam o Beattie.
Nie wiedziałam o niej.
Nie wiem, co robi. Coś się z nim dzieje.
- Albo coś wie, albo... - Już dobrze.
Wygramy to.
A jeśli nie?
Zaopiekuję się tobą. Cokolwiek się stanie.
Obiecuję.
Przyjdziesz do Klasztoru?
Wymknę się, jeśli dam radę.
Daj spokój, Sarah.
Lizzie, posłuchaj, Sarah nie chce wyjść. Możesz sprawdzić, czy nic jej nie jest?
To twoja żona, Paul, możesz wejść.
Ktoś zobaczy, jak wychodzę z damskiej. Jestem posłem.
Chodźmy się napić. Panie dołączą później.
Dziękuję.
Sarah, wszystko w porządku?
Pewnie coś zjadłam.
Nerwy?
Ta kobieta.
Czemu mnie z nią połączył?
To miała być moja szansa.
Cholerny Tony.
Całe życie uganiam się za mężczyznami,
którym nie można ufać.
A to oni mają władzę.
Wyciskają nas jak pastę do zębów. Albo gorzej.
Bo nas nie potrzebują.
Myślę, że owszem.
Pieprzyć ich.
Nie stawiajmy ich na pierwszym miejscu.
Róbmy, co chcemy.
A niekoniecznie to, co należy.
Chyba nigdy nie postąpiłam tak, jak należy.
Muszę iść. Mąż cię szuka.
Kazałem wam spierdalać.
Nie, kochanie, to ja.
Przyszłam powiedzieć, żebyś wrócił do domu.
Archie czeka w aucie.
Przyprowadziłaś go, by patrzył, jak poniżają jego ojca?
Oboje wiemy, że nie przez to się wściekasz.
Ale może to jest test.
Czas podjąć decyzję.
Byłam lojalna przez te wszystkie lata, ale nawet mój stoicyzm ma granice.
Więc bądź ostrożny.
Wróć do domu, to porozmawiamy.
Bo jeśli nie,
rano zawiozę dzieci do mojej siostry.
Nieźle byłoby wygrać.
Kocham was.
Piękność, co? Chyba mi się poszczęści.
Ty idioto.
A jak Declan się dowie? To przyjaciel, tak nie wolno.
Wcześniej ci to nie przeszkadzało.
Boże. Od kiedy jesteś takim mięczakiem?
Dame Enid gra na pianinie. Jest niesamowita.
Co teraz?
Czekamy na telefon lady Gosling. Powie, czy przechodzimy dalej.
- Na pewno nie możesz zostać? - Nie.
Świetnie się bawiłam, ale są zmęczeni.
Zabiorę ich do domu.
Trzymam kciuki.
Dziękuję. Dobrze, że przyszłaś.
Jestem z ciebie dumna, Fred.
Kocham cię.
Nie garb się, Sharon. Wyglądasz jak ziemniak.
- Patrick, widziałeś mamę? - Napij się jeszcze.
Tato, spokojnie.
- Witamy. - Udało mi się wymknąć.
Cześć.
Jak w Randce w ciemno.
Uda się?
To nie koniec,
ale dobrze nam dziś poszło.
Więc masz wolny wieczór?
Wiesz, jaka jesteś cholernie piękna?
Jak się masz?
Zaskakująco dobrze.
Matka mnie dziś poznała.
Pierwszy raz od miesięcy.
Uwierzyłem, że można cieszyć się życiem.
Chciałem ci powiedzieć, że nawet jeśli nie możesz mnie kochać,
to możemy być przyjaciółmi.
Chyba znalazłem sobie żonę.
Mój Boże.
To miła dziewczyna z dobrej rodziny
i mnie lubi.
A ty lubisz ją?
Dobrze się dogadujemy.
Myślę, że zniósłbym bycie jej mężem.
Zwłaszcza jeśli wszyscy przestaną pytać, czemu nie mam żony.
To zapewni mi szacunek potrzebny w mojej karierze
i moglibyśmy być razem.
Wciąż w tajemnicy.
Ale bezpieczni.
Nie wiem, czy mogę bez tego żyć.
Bez ciebie.
To mój pierwszy raz.
- Co? Seks? - Cudzołóstwo.
Dużo o tym pisałam.
Wcześniej z nikim nie chciałem tego zrobić.
Miło widzieć, jak sprzęt się powiększa.
Uznam to za obszar niezrównanego naturalnego piękna.
Co się dzieje?
Jadę do Londynu.
Malhar zaproponował mi rolę w Doll’s House.
Myślałem, że jej nie dostałaś.
To inna rola.
Pokojówki.
Zagrasz sprzątaczkę?
Tak, Declan. Właśnie tak.
Bo jak się okazuje, nie jestem już gwiazdą.
Okazało się, że zbyt długo podążałam za tobą.
Tam, dokąd chciałeś.
Zajmowałam się dziećmi, byś robił to, co chcesz.
A ja chcę pracować.
Muszę pracować.
Kto jak kto, ale ty powinieneś to rozumieć.
Gdybyś ostatnio był choć trochę dla mnie dostępny,
wziąłbyś udział w podejmowaniu decyzji, ale nie byłeś.
Więc sama to zrobiłam.
Nie.
Potrzebujemy cię.
Wcale nie.
Powodzenia z koncesją.
- Mamo. - Tag, powstrzymaj ją.
Jedzie do Londynu grać w sztuce.
Właśnie tak.
Nie powinnam była czekać tak długo.
Żegnaj, kochanie.
Proszę, nie odchodź.
Maud, proszę.
Powinieneś odebrać.
Halo?
Tak. Witam, lady Gosling.
Oczywiście, że nie. Dziękuję za telefon.
Tak!
Co jeszcze dzisiaj?
Bitwa o południowo-zachodni region telewizji rozpoczęta.
Posiadające koncesję Corinium konkuruje teraz z Venturer,
którym dowodzi największa gwiazda Corinium, Declan O’Hara,
wraz z jeźdźcem i ministrem sportu, Rupertem Campbellem-Blackiem.
Dzisiejsze spotkanie miało zdecydować, czy Venturer może być
poważnym kandydatem do koncesji.
Już wychodzisz?
Przejdźmy do mnie.
Po co?
Nigdy o to nie pytałaś.
W całym kraju
odnawiane są regionalne koncesje telewizyjne.
Często aktualny posiadacz nie ma się czym martwić.
Od jak dawna sypiasz z Rupertem Campbellem-Blackiem?
Co takiego? Troszeczkę.
Słucham? Tak, tylko trochę.
Szpiegowałam jego i Venturer.
Jakie informacje dla mnie wypieprzyłaś?
Kiepski ze mnie szpieg.
Nie prowokuj mnie.
Nie ma nikogo, z kim mogłabyś się przespać...
To najgorszy człowiek na świecie.
Wiedziałaś o tym.
Cuchniesz nim!
Dam ci, co zechcesz.
Jutro przyprowadzę adwokata.
Wniosę o rozwód. Zrobię wszystko.
Przysięgnij, że nigdy więcej nie pozwolisz mu się dotknąć.
Zostaw mi chociaż to, proszę.
Przykro mi.
Wywalę cię na zbity pysk!
Nie możesz tego zrobić. Odchodzę.
Wiza jest powiązana z twoją pracą!
Wrócisz do Ameryki pierwszym samolotem!
Tak?
Wyjdę za Ruperta.
I będę mogła zostać.
Venturer wygrał bitwę.
- Mówią o nas. - Ale czy wygra wojnę?
Wszyscy się nad tym zastanawiają.
Udało im się stworzyć imponujący zarząd,
w którym zasiada śmietanka Rutshire.
Tak.
Kiedyś ludzie opowiadali historie przy ognisku.
Teraz siadamy przed telewizorami.
To nas łączy.
Telewizja ma moc zbliżania nas do siebie.
Pierdol się!
Pomaga wybaczyć sobie nawzajem.
Po głupiej kłótni.
Zapewnia wgląd w życie innych.
Wprowadza nowe pomysły do naszych domów.
Gdzie mamusia?
Moim zdaniem to najwspanialsza forma sztuki.
Cześć.
Seb to miły chłopak.
- Miałaś rację. - Jest uroczy.
- Ma dobre serce. - Tak.
Ale nie jest tobą.
Tag.
Nie wiem, czemu to powiedziałam.
Chyba jestem zmęczona.
Chodzi o koncesję. O Cameron.
- Nie mogę się wydostać z pułapki. - Nie proszę cię o to.
Ona nie jest tobą.
Bez ciebie nie mogę oddychać.
...po raz pierwszy w telewizji
wystąpi znana dziennikarka działu plotek, Beattie Johnson.
Poprowadzą Bez cenzury.
Najstraszniejszy i pełen plotek program stacji niezależnej.
Bo tym się zajmujemy w Corinium.
Zapewnimy wam taką telewizję, jaką chcecie.
To wasza stacja.
Teraz i zawsze.
Napisy: Karolina Gruszczyńska