[เอก] เพลงน่ะอยู่ในทุกความรู้สึกของวัน
- [ดนตรีตึงเครียด] - [วันร้องไห้โฮ]
[เอก] ไม่เคยหายไปเลยแม้แต่วินาทีเดียว
[เพลง] เราไม่อยากทำให้ วันต้องเจ็บเพราะเราอีกแล้วเว้ย
ถ้าคุณอยากได้เค้า เค้าก็จะให้คุณ
[วัน] มันถึงเวลาแล้วแหละ
ที่เราต้องกล้ายอมรับความจริง
แล้วทำให้มันชัดเจนสักที
[วัน] นี่คุณเพลง
- แฟนเราเอง - วัน
[วัน] คุณจำทะเลที่ พ่อคุณเคยพาเราไปตอนเด็กๆ ได้ไหม
เค้าอยากไปที่นั่นแหละ
เพราะว่าเค้าไม่ได้อยากกินเค้ก
แต่เค้าอยากกินคุณมากกว่า
[เพลง] กินให้อิ่มเลยนะ
[เพลง “อย่างที่ฉันนั้นเป็นของเธอ (I'm Yours)” บรรเลง]
♪ ก็มันไม่กล้าพูดไป พูดคำว่ารัก ♪
♪ ก็ได้แต่แต่งออกมาเป็นเพลงเพลงนี้ ♪
♪ ทุกความรู้สึก ทุกคำที่มี ♪
♪ ทำนองเหล่านี้มันคือของเธอ ♪
♪ ส่งผ่านข้อความในใจด้วยเพลงเพลงนี้ ♪
♪ เมื่อไหร่ที่เธอได้ยินให้เธอได้จำ ♪
♪ เอาไว้ ♪
♪ เพลงนี้ไม่ใช่ของใคร ♪
♪ มันเป็นเพลงของเธอ ♪
♪ อย่างที่ฉันนั้นเป็นของเธอ ♪
[ดนตรีเย้ายวนล่องลอย]
[จูบดูดดื่ม]
เธอสองคนควรจะตายนะ
เอก
[วันหายใจแรง]
- [วันหายใจไม่เป็นจังหวะ] - [ดนตรีพิศวงชวนหวั่นใจ]
อย่าทำอะไรคุณเพลงนะ
ถ้าจะทำ
ก็ทำเราคนเดียว
มันคือเพลงจริงๆ สินะ
คนที่วันบอกว่ารักมาตั้งนาน
ก่อนที่จะมาเจอเรา
[หายใจแรง]
- ใช่ - [เพลงหายใจไม่เป็นจังหวะ]
คุณเพลงคือคนที่เรารัก
แล้ววันมาแต่งงานกับเราทำไม
[ดนตรีจบ]
ก็บอกแล้วไง
[ดนตรีลุ้นระทึก]
เพื่อรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับคุณเพลง
[เสียงเครือ] แล้วเราก็คิดว่า
ถ้าคุณเพลงเห็นข่าวงานแต่งของเรา
[เพลงสะอื้น]
- คุณเพลงจะมา - [ตะคอก] พอ
[เพลงสะอื้นแผ่วเบา]
หยุดทำร้ายเราสักทีอะ
- เราหยุดนานแล้วเอก - [ดนตรีกดดันขึ้น]
เอกนั่นแหละที่ไม่หยุด
เอกนั่นแหละที่ทำร้ายตัวเองอะ
เราบอกแล้วใช่ไหม
- ว่าถ้าเอกยื้อเราไว้ - [เพลงหายใจเข้าแผ่วเบา]
เอกจะยิ่งเจ็บเอง
ในเมื่อตอนนี้เอกรู้ความจริงทุกอย่างแล้ว
มันก็ถึงเวลาแล้วไหม
[เพลงสูดจมูก]
ที่เอกจะต้องรับความจริง
[ร้องไห้แผ่วเบา]
[วัน] ปล่อยเราไปเถอะนะ
[หายใจเข้าแผ่วเบา] อย่าพยายามทำอะไร
- ให้เรากลับไปหาเอกอีกเลย - [ดนตรีหม่นหมองล่องลอย]
เอกทำมามากพอแล้ว
[วันสะอื้นแผ่วเบา]
[สะอื้นต่อเนื่อง]
พอได้แล้ว
[ร้องไห้]
วันรักเขามากเลยใช่ปะ
- [เพลงสะอื้น] - [เอกร้องไห้ต่อเนื่อง]
ใช่
[สะอื้นแผ่วเบา]
[วันสะอื้น สูดจมูก]
เรารักคุณเพลงมาก
[เพลงสูดจมูก]
เรารักมาตลอด
- แล้วเราก็จะรักตลอดไปด้วย - [เพลงสะอื้น]
[เพลงสะอื้นต่อเนื่อง]
ได้
[เพลงสะอื้นแผ่วเบาต่อเนื่อง]
เราจะปล่อยวันไป
[วันสะอื้น]
แต่เราจะทำสิ่งที่เราเคยบอกวันไว้เหมือนกัน
[เพลงครางร้องไห้]
[พ่นลมหายใจ]
- เอก อย่า - [เพลงร้องไห้โฮ กรีดร้อง]
- [แผดเสียงร้องไห้ กรีดร้อง] - [ดนตรีกดดันสะเทือนใจ]
เอก
- [วันหายใจแรง] - [เพลงร้องไห้ต่อเนื่อง]
พ่อ
[ร้องไห้] พ่อ พ่อ
[สะอื้น ร้องไห้โฮ]
- [เพลงร้องไห้] - คุณเพลง
ทำไมทำแบบนี้
- [วัน] คุณเพลง - [แผดเสียงร้องไห้]
คุณเพลง โทรเรียกรถพยาบาล
เค้าต้องคอยห้ามเลือด
[ร้องไห้]
คุณเพลง ตั้งสติ
[ร้องไห้ต่อเนื่อง]
พ่อ
[วันขึ้นเสียง] คุณเพลง
- พ่อ - คุณเพลง ฟังเค้าก่อน
[เพลงครางเบาๆ]
นี่เอกนะ ไม่ใช่พ่อ
ถ้าคุณช้า
เอกอาจจะไม่รอดเหมือนพ่อคุณก็ได้
ตั้งสติแล้วเรียกรถพยาบาล
[เพลงสะอื้นแผ่วเบา]
[สัญญาณไซเรนรถพยาบาล]
[ผู้ชายพูดดังแว่วไม่ได้ศัพท์]
[กาย] เกิดอะไรขึ้นวัน เคสนี้
[วัน] ผู้ป่วยชายอายุ 30
พยายามฆ่าตัวตายโดยใช้ปืน
มีแผลกระสุนปืนที่ศีรษะด้านขวาหลัง
ตอนนี้สัญญาณชีพอยู่ที่ 85-60 การเต้นหัวใจ 120 ออกซิเจนในเลือด 94 เปอร์เซ็นต์
เปิดเส้นไปแล้วสองเส้น
ตอนนี้กำลังโหลดริงเกอร์แลคเตทอยู่
- ฝากด้วยนะ - ไปรอข้างนอกก่อน
คุณ คุณ
[ดนตรีจบ]
[กาย] พยาบาล เดี๋ยวช่วยไปส่งไปตรวจซีที แล้วก็เอกซเรย์หน่อยนะครับ
[ดนตรีหม่นหมองบรรเลงสงบ]
คนไข้ปลอดภัยดีแล้วนะ
แต่เดี๋ยวต้องรอผลซีทีแล้วก็เอกซเรย์อีกทีนึง
[วัน] ขอบคุณนะ
เค้าไม่น่ากลับเข้ามาอยู่ในชีวิตคุณอีกเลย
คุณอย่าพูดแบบนั้นสิ
จริงๆ นะ วัน
ถ้าวันนี้ไม่มีเค้า
[ดนตรีจบ]
เอกก็คงไม่ต้องทำร้ายตัวเอง
[เพลงพ่นและสูดลมหายใจ]
ไม่ใช่อย่างงั้นหรอก
ต่อให้ไม่มีคุณ
เอกก็ทำอยู่ดี
ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่คุณ
มันอยู่ที่
เค้าไม่ได้รักเอกต่างหาก
[ดนตรีหม่นหมองล่องลอย]
แล้วเอกก็ยอมรับความจริงไม่ได้
ถ้าเอกยอมรับความจริงได้
เรื่องนี้มันก็คงไม่เกิดขึ้น
อย่าโทษตัวเองเลยคุณ
มองในทางที่ดี
สิ่งที่เกิดขึ้น
มันอาจจะเป็นบททดสอบก็ได้
ว่าเราจะจับมือกันแน่นพอ
ที่จะผ่านทุกเรื่องไปได้หรือเปล่า
แต่บททดสอบครั้งนี้
มันหนักเกินไป
อย่าพูดเหมือนจะถอดใจสิคุณเพลง
เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันนะ
แล้วมันจะไม่มีอะไรหนักไปกว่านี้แล้ว
- [เพลงสูดหายใจ] - เชื่อเค้า
[วันสูดหายใจสั้นๆ]
[ดนตรีจบ]
เอกพ้นขีดอันตรายแล้วนะคะ…
สารเลว แกทำอะไรลูกชายฉัน
- ฮะ ทำอะไร - วันไม่ได้ทำค่ะ
- เอกนั่นแหละที่ทำร้ายตัวเอง - ไม่จริง
ลูกฉันไม่ใช่คนอ่อนแอ
ถ้าไม่มีตัวต้นเหตุ
เขาไม่มีทางทำอะไรโง่ๆ แบบนี้หรอก
[ดนตรีตึงเครียด]
แกยิ้มอะไร
[แม่เอกตะคอก] แกยิ้มอะไร
ดีใจแทนเอกน่ะค่ะ
ตั้งแต่รู้จักกันมา
นี่เป็นครั้งแรกเลยนะคะ
ที่คุณพ่อกับคุณแม่ออกตัวปกป้องเอก
โดยเฉพาะคุณพ่อ
ถ้าเอกไม่เจ็บปางตายขนาดนี้ ก็คงไม่มีวันเห็น
ว่าคุณพ่อเป็นห่วงเอกมากขนาดนี้
[แม่เอก] แกพูดอะไร
- ยังจะมีหน้ามาพูดอีกเหรอ - พอได้แล้ว
พอได้แล้วค่ะ
ถึงพวกคุณจะโทษวันน่ะ แต่วันนั่นแหละคือคนที่ช่วยชีวิตเอก
ถ้าไม่ได้วัน เอกก็คงไม่รอดหรอกค่ะ
แกเป็นใคร แล้วมายุ่งอะไรด้วย
พูดออกมาสิ ฮะ แกทำอะไรลูกฉัน
- [นักข่าว 1] คุณหมอวันคะ คุณหมอวัน เอ่อ - [แม่เอก] แกทำอะไร
ขอสัมภาษณ์นิดนึงค่ะ คุณหมอวัน
คุณสองคนอยู่ในเหตุการณ์ ที่คุณเอกยิงตัวเองใช่ไหมคะ
[แผ่วเบา] ค่ะ
[นักข่าว 2] ที่คุณเอกทำร้ายตัวเอง เพราะว่าเห็นคุณสองคนอยู่ด้วยกัน
ไม่ทราบว่าคุณสองคนเนี่ยเป็นอะไรกันคะ
- [นักข่าว 3] นั่นสิคะ เป็นอะไรกันเหรอคะ - [นักข่าว 4] ความสัมพันธ์เป็นไง
- [นักข่าวรุมเค้นคำตอบ] - [เอิร์ธ] ขอโทษนะครับๆ ขอโทษนะครับ
วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะครับ
หมอวันเหนื่อยมากแล้วครับ แล้ว…
ทุกคนก็กำลังตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยครับ
ผมเห็นด้วยนะ
ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ รอให้ลูกชายผมฟื้นขึ้นมาก่อน
[พ่อเอกพูดอ่อนโยน] ใจเย็นๆ ก่อนนะ
ขอตัวก่อนนะคะ
- [นักข่าวแย่งกันพูดไม่ได้ศัพท์] - [เอิร์ธ] พี่ๆ พี่ๆ ครับ
ถ้ามีอัปเดตอะไรเนี่ย เดี๋ยวผมจะจัดแถลงข่าวอีกทีนึงนะครับ
[วัน] โชคดีนะ
เพื่อนที่เป็นหมอของเค้า ซื้อห้องนี้ไว้แล้วไม่ได้มาอยู่
เราเลยได้อยู่ก่อนชั่วคราว
อะ กินอะไรหน่อยสิ เดี๋ยวไม่มีแรง
เค้าไม่หิว
คุณกินเลย
เดี๋ยววันนี้คุณต้องทำงานอีก
วันนี้เค้าไม่ได้ทำอะไร
ทำไมล่ะ
จะไม่ไปเล่นดนตรีที่โรงแรมแล้วเหรอ
อืม
เค้าทำตัวไม่ถูกอะ
กินหน่อยนะ
เค้าป้อนเองเลย
[ดนตรีอบอุ่นผ่อนคลาย]
[ดนตรีจบ]
นอนเยอะๆ นะ
ตื่นมาก็ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว
[ดนตรีซึ้งบรรเลงสงบ]
เรื่องร้ายๆ มันผ่านไปหมดแล้ว
เค้าไปทำงานก่อนนะ
[วันพ่นลมหายใจแผ่วเบา]
[เคาะประตู]
[ดนตรีเงียบลง]
[ดนตรีลุ้นระทึก]
ใครมาเหรอคุณ
[วิ] เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ
- ฉันรู้ว่าแกอยู่ข้างใน - [ดนตรีจบ]
- [ดนตรีตึงเครียด] - แม่รู้ได้ไงว่าหนูอยู่ที่นี่
มีคนบอกฉันก็แล้วกัน
แล้วทำไมคุณเพลงยังอยู่กับแกอีก
แล้วทำไมจะอยู่ไม่ได้
ในเมื่อเราสองคนเป็นแฟนกันน่ะ
- [ดนตรีหยุด] - ป้าวิ
อย่าพูดจาอะไรแบบนี้อีก
- [ดนตรีสะเทือนอารมณ์] - ตอนนี้สามีแกนอนโคม่าอยู่ที่โรงพยาบาล
หัดมีสำนึกซะบ้าง
- มันไม่ใช่อย่างงั้นนะคะ ป้าวิ - ไม่เป็นไร คุณเพลง
เรื่องมันก็มาถึงขนาดนี้แล้ว
ถ้าแม่ยังยอมรับความจริงไม่ได้
มันก็เป็นปัญหาของแม่
ไม่ใช่ปัญหาของเรา
ความจริง
อยากรู้ไหมว่าอะไรคือความจริง
แล้วใครกันแน่ที่จะยอมรับความจริงไม่ได้
แม่กำลังจะพูดอะไร
ก็พูดความจริงไง
ความจริงที่แกสองคนเป็นพี่น้องกัน มีพ่อคนเดียวกัน
แม่
- แม่รู้ตัวไหมเนี่ยว่าแม่พูดอะไรออกมา - [ดนตรีตึงเครียด]
คืออะไรคะ ป้าวิ
คุณเพลงจำที่คุณผู้หญิงเคยบอกคุณเพลงได้ไหมคะ
ว่ามีช่วงนึงที่คุณผู้หญิงป่วย
ต้องนอนโรงพยาบาลหลายวัน
ก็ฉันเครียดเรื่องงานน่ะ
[วุฒิสูดหายใจแผ่วเบา พ่นลมหายใจแรง]
ฉันก็ต้องหาที่ระบายบ้างสิ
[วุฒิ] หืม
จะให้ฉันไประบายกับใครล่ะ
ขวัญก็ป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล
- เชิญนั่งตรงนี้ก่อนนะคะ - [วุฒิพ่นลมหายใจผ่อนคลาย]
[วุฒิร้องตกใจเบาๆ]
[วิ] แล้วหลังจากนั้นไม่นาน
ป้าก็ตั้งท้องยัยวัน
แม่
แล้วป้าก็รู้ว่ายัยวันคือลูกของคุณผู้ชาย
- [เพลงร้องไห้เบาๆ] - [เสียงเครือ] แม่อย่ามาโกหก
ฉันไม่ได้โกหก
[หายใจสะอื้นเบาๆ]
ถ้าหนูคือลูกของคุณผู้ชายจริง
แล้วพ่อล่ะ
- [วันพ่นลมหายใจแรง] - พ่อเขาก็คิดว่าแกเป็นลูกเขาไง
แต่คนที่รู้ดีที่สุดว่าแกเป็นลูกใครก็คือฉัน เพราะฉันเป็นแม่แก
- [ดนตรีพิศวงชวนหวั่นใจ] - แล้วป้าเก็บเรื่องนี้ไว้ทำไมคะ
ทำไมไม่บอกพ่ออะ
ก็บอกนะคะ
แล้วก็ทำข้อตกลงกันไว้ด้วย
ว่าเรื่องนี้จะไม่ให้คุณผู้หญิงรู้เด็ดขาด
แล้วคุณผู้ชายเอง ก็จะต้องดูแลส่งเสียยัยวันอย่างดีที่สุด
[สูดจมูก]
คุณเพลงก็น่าจะเห็นนะคะ
ว่าคุณผู้ชายทำอย่างที่พูดจริงๆ
[ร้องไห้]
เพราะคงไม่มีเจ้านายคนไหนหรอก
ที่เขาจะดูแลเอาใจใส่ลูกแม่บ้านอย่างดี
[เพลงร้องไห้หนักเงียบๆ]
[ขึ้นเสียง] ถ้าเด็กคนนั้นมันไม่ใช่ทายาทของเขา
พอได้แล้วแม่
หยุดสร้างเรื่องโกหกสักที
[เพลง] ไม่จริงอะ
ฉันไม่ได้โกหก
ฉันแค่อยากจะบอกว่า แกสองคนต่อให้แกรักกันมากแค่ไหน
ความรักของแกก็เป็นไปไม่ได้
แต่เพราะว่าแกสองคนเป็นพี่น้องกัน
[เพลงร้องไห้โฮต่อเนื่อง]
ไม่จริงอะ
[เพลงร้องไห้] ไม่
ไม่จริง
[เพลงร้องไห้หนัก]
ป้าวิ ไม่จริง ป้าวิ ไม่จริง
[เพลงร้องเสียงดัง]
[แผ่วเบา] คุณเพลง
คุณเพลงๆ
- คุณเพลง - ไม่จริงอะ
ป้าวิโกหก
- คุณเพลง ฟังก่อน คุณเพลง - ป้าวิโกหก
- คุณเพลง ฟังก่อน คุณเพลง - ป้าวิโกหกอะ
คุณเพลง ฟังเค้า
ยังไงสิ่งที่แม่เค้าพูดมันก็ไม่ใช่เรื่องจริง
- [เพลงฟูมฟายต่อเนื่อง] - คุณเพลง
คุณเพลงมีสติแล้วฟังเค้า
- เค้าอยากอยู่คนเดียว - คุณเพลง
- [ตะคอก] คุณเพลง - ออกไป
เค้าอยากอยู่คนเดียวไง
[เพลงร้องไห้โฮ]
- [สะอื้นร้องไห้ต่อเนื่อง] - [ดนตรีหม่นหมองล่องลอย]
[มือถือสั่น]
[มือถือสั่นต่อเนื่อง]
[เอิร์ธ] คุณเป็นไงบ้างอะ
มีอะไรให้ผมช่วย
บอกได้นะ
คุณพอจะมีที่อยู่ให้เราไหม
เกิดอะไรขึ้นน่ะ
คือ…
มันมีเรื่องบางอย่างน่ะ
ทำให้ตอนนี้เรากับวันอยู่ด้วยกันไม่ได้แล้วอะ
คุณช่วยเราหน่อยนะ
โอเค
ผมมีคอนโดสองห้องติดกัน
ตอนนี้ใช้แค่ห้องเดียว
- อีกห้องนึง - [ประตูเปิด]
ว่าจะเอาไว้ทำห้องอัดอะ
แต่ว่าตอนนี้ยังไม่ได้ทำ
คุณมาอยู่ก่อนได้นะ
[เพลง] ขอบคุณนะ
[ดนตรีหม่นหมองบรรเลงจบ]
คุยกับใครเหรอ
วัน
เค้าว่าป้าวิไม่ได้โกหกอะ
คนโกหกอะไรจะพูดเรื่องทั้งหมด
ได้ดูจริงและมีเหตุผลขนาดนั้นน่ะ วัน
เค้ารู้จักแม่เค้าดี
เค้าไม่เชื่อในสิ่งที่แม่พูด
แล้วถ้าสิ่งที่แม่คุณพูดมันจริงล่ะ
- [เพลงสูดจมูก] - แล้วยังไงอะ
สมมติว่ามันจริง
คุณจะทำไงต่อ
จะทิ้งเค้าไปอีกเหรอ
- [ดนตรีเวิ้งว้างล่องลอย] - [วันถอนหายใจ]
[เพลงสะอื้นเบาๆ]
คุณเพลง เราผ่านอะไรกันมาตั้งเยอะแล้วนะ
[วันถอนหายใจ]
[สูดหายใจ]
เค้ารู้ วัน
[สูดหายใจ]
แต่เรื่องนี้เค้าผ่านไปไม่ได้จริงๆ
แค่เค้าคิดอะ
เค้าก็ยิ่ง
ทนมองหน้าคุณต่อไปไม่ได้แล้วอะ
คุณปล่อยเค้าไปเหอะนะ
ถ้าคุณจะไปอยู่ไหน
มีที่ไปเหรอ
คุณเอิร์ธอะ
[เพลงสูดหายใจ]
เขาบอกว่าเขามีห้องว่าง
อีกหนึ่งห้อง
[เพลงสูดจมูก]
งั้นคุณไม่ต้องไป
เดี๋ยวเค้าไปเอง
[เพลงสะอื้น สูดจมูก]
[เพลงสูดจมูกเบาๆ]
[เปล่งเสียงร้องไห้]
[ดนตรีจบ]
เราขอโทษนะ
ขอโทษที่ทำให้เอกเป็นแบบนี้
[ดนตรีหม่นหมองบรรเลงสงบ]
[วันพ่นลมหายใจสั้นๆ]
[ร้องไห้เสียงหลง] เราเอาแต่คิดว่า
ถ้าเราทำแบบนี้
ทุกคนจะมีความสุข
[สะอื้นเบาๆ]
และเราจะมีความสุข
คุณเพลงจะมีความสุข
แล้ววันนึงเอกก็จะมีความสุข
[วันสะอื้น]
ซึ่งจริงๆ มันไม่ใช่
ตอนนี้ทุกคนเจ็บปวดกันไปหมด
[สูดจมูกปนสะอื้นเบาๆ]
[พ่นลมหายใจแผ่วเบา]
เราจะไม่ขอให้เอกให้อภัยเรา
แต่ถ้าเอกตื่นขึ้นมา
เราอยากให้เอกลืมทุกอย่าง
แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างมีความสุข
เราเชื่อว่า
มันจะมีคนที่รักเอกอยู่
หรือต่อให้เอกจะยังไม่เจอ
เอกก็ยังมีครอบครัว
ที่รักเอก
ครอบครัวที่
[ครางร้องไห้แผ่วเบา] เอกคิดว่าเขาไม่เคยเข้าข้างเอกเลย
จริงๆ มันไม่ใช่นะ
เขารักเอกมาก
[เปล่งเสียงร้องไห้แผ่วเบา]
แล้วก็พร้อมที่จะอยู่เคียงข้างเอกเสมอ
[วันสูดหายใจสั้นๆ]
ผิดกับเราตอนนี้
ที่ไม่เหลือใครเลย
[ร้องไห้แผ่วเบา]
[สะอื้น สูดจมูกแผ่วเบา]
เราไปก่อนนะ
ขอบคุณความรักที่เอกมีให้มาตลอด
[สูดหายใจสั้น] Iเราจะไม่มีวันลืมเลย
[สะอื้นแผ่วเบา สูดจมูก]
[สูดจมูก]
[ดนตรีจบ]
[สะอื้นสูดจมูก]
[สูดจมูก]
[ดนตรีหม่นหมองบรรเลงสงบ]
[ดนตรีจบ]
อ้าว วัน พอดีเลย
นี่เอกสารด่วนถึงแก
จากแล็บดีเอ็นเอ
(ผลตรวจดีเอ็นเอ)
[ดนตรีลุ้นระทึก]
ว่าแต่ผลตรวจของใครเหรอ
[ดนตรีจบ]
[เพลง “อย่างที่ฉันนั้นเป็นของเธอ (I'm Yours)” บรรเลง]
♪ เธอคงคิดและสงสัยในใจ ใจเราตรงกันหรือเปล่า ♪
♪ ไม่เคยจะรู้ว่าฉันนั้นคิด… ♪
ฝากคีย์การ์ดอันนี้คืนคุณวันหน่อยนะคะ
ค่ะ
เดี๋ยวค่ะคุณ
คุณวันฝากนี่ไว้ให้คุณค่ะ
ขอบคุณค่ะ
♪ เกินไป ♪
♪ เขียนเพลงนี้ ♪
(ผลตรวจดีเอ็นเอ)
♪ ฉันเขียนขึ้นมาพูดแทนใจ ♪
♪ ว่าทุกที่… ♪
[วัน] คุณเพลง
นี่คงเป็นเวลาของเค้าบ้างแล้ว ที่จะเขียนจดหมายถึงคุณ
หลังจากที่ 13 ปีก่อน
คุณเขียนจดหมายทิ้งไว้ให้เค้า
แล้วหนีไป
ปล่อยให้เค้ามีชีวิตอยู่เหมือนตายทั้งเป็น
และทั้งที่เราอุตส่าห์ได้กลับมาเจอกันแล้ว
แต่คุณก็ยังคิดที่จะไปจากเค้าอีก
คุณรู้ไหมว่าเค้าเหนื่อยมากแค่ไหน
ที่พยายามจะรั้งคุณไว้
ในขณะที่คุณก็เอาแต่หนี
เค้าเลยคิดว่า
การเขียนจดหมายหาคุณ
คงจะเป็นทางสุดท้ายที่เค้าทำได้
ถึงแม้ว่าเค้าจะเกลียดวิธีนี้มากแค่ไหนก็ตาม
เค้ายอมรับนะ ว่าตอนที่แม่บอกว่าเราเป็นพี่น้องกันน่ะ
เค้าเองก็ตกใจมากเหมือนกับคุณ
แต่สิ่งที่เราไม่เหมือนกัน คือเค้าไม่เชื่อ
ไม่เลยสักนิด
ในขณะที่คุณกลับเชื่อทันทีอย่างสนิทใจ
โดยไม่คิดจะต่อสู้เพื่อหาความจริงอะไรเลย
แถมยังคิดแต่จะหนีเค้าไปอีก
เค้าเลยคิดว่าเค้าต้องทำอะไรสักอย่าง
เพื่อพิสูจน์ความจริงให้คุณรู้
♪ ให้แลกอะไรก็พร้อมเพื่อให้ ♪
♪ มีเธอ ♪
♪ เขียนเพลงนี้ ฉันเขียนขึ้นมา… ♪
และผลตรวจดีเอ็นเอที่ออกมาก็คือ
เราสองคนไม่ได้เป็นพี่น้องกันจริงๆ
คุณคงสงสัย
ว่าทำไมเค้าถึงไม่เอาผลให้คุณดู ตั้งแต่ตอนที่เค้าได้ผลมา
แล้วเราสองคนก็คงจะได้เข้าใจกัน
และไม่ต้องแยกจากกันไปอีก
แต่เพราะเค้าคิดว่า
ความรักมันไม่ควรขึ้นอยู่กับเอกสารฉบับเดียว
มันควรขึ้นอยู่กับว่า
เราเชื่อใจกันและกันมากน้อยแค่ไหน
ซึ่งถ้ามันมากพอ
ต่อให้ไม่มีผลตรวจมายืนยัน
หรือความจริงนี้ไม่ได้รับการพิสูจน์
เราก็ยังจะรักกัน
และไม่ปล่อยมือจากกันอยู่ดี
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่
คุณพร้อมจะปล่อยมือเค้าไปอีกครั้ง
ปล่อยให้เค้ากลับไปอยู่กับความทรมาน
เหมือน 13 ปีที่ผ่านมา
หมอวันล่ะคะ
เอ่อ
- [เพลงจบ] - มะ… หมอวันลาน่ะครับ
[วัน] คุณไม่ต้องตามหาเค้านะ
- [ดนตรีผ่อนคลายเศร้าบรรเลงเนิบ] - เค้าไม่อยากให้คุณทรมานเหมือนที่เค้าเคยเป็น
บางที
การที่เราแยกกัน มันอาจจะเป็นบททดสอบอีกบทนึง
ที่ทำให้เรารู้ว่า
- เราเกิดมาเพื่อกันและกันจริงๆ หรือเปล่า - [ร้องตกใจ]
ถ้าใช่
เราคงได้กลับมาพบกันอีก
แต่ถ้าไม่
เค้าก็จะเก็บคุณเอาไว้ในความทรงจำของเค้า
และคุณก็จะยังเป็นคนเดียวที่เค้ารักเสมอ
และจะรักตลอดไป
วัน วัน
วัน
- [ดนตรีจบ] - คุณอยู่ไหนอะ วัน
วัน
หยุดเถอะค่ะ คุณเพลง
ป้าวิ
ยัยวันไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกค่ะ
วันหนีไปค่ะ ป้าวิ
- หนีไปเหรอคะ - ใช่ค่ะ
- [ดนตรีพิศวงล่องลอย] - [สูดหายใจ]
เพลงตามหาทุกที่แล้วอะ แต่เพลงก็ไม่เจอเลย
ป้าวิรู้ไหมคะ ว่าวันอยู่ที่ไหนอะ
ถ้างั้นก็ไม่ต้องตามหรอกค่ะ
เพราะคนอย่างยัยวันไม่ใช่พวกชอบหนีปัญหา
ถ้าเขาตัดสินใจที่จะหนี
ก็แปลว่าเขาไม่ต้องการให้ใครตามเจอ
เสียเวลาเปล่าๆ
นี่ป้าวิไม่คิดจะเป็นห่วงวันเลยเหรอคะ
ตอนที่วันอยู่กับคุณ น่าห่วงมากกว่า
เพราะคุณทำให้วันมองไม่เห็นความจริง
อยู่ในโลกเพ้อๆ ที่มีแค่คุณกับวันแค่สองคนเท่านั้น
ถ้าป้าวิคิดแบบนั้นน่ะ
ป้าวิก็ลองดูเอกสารพวกนี้นะคะ
แล้วป้าวิจะได้รู้ ว่าใครกันแน่ที่เพ้อ
- ถือไว้ - อะไร ไม่เอา
[เสียงห้วน] คืออะไร
ผลตรวจดีเอ็นเอของเพลงกับวันค่ะ
แล้วผลก็ออกมาว่า
เพลงกับวันไม่ได้เป็นพี่น้องกัน
ไม่จริง
ฉันไม่เชื่อ
ยัยวันเป็นลูกคุณวุฒิ
ฉันเป็นแม่ ฉันรู้ดี
ไม่ต้องเอาเอกสาร ไอ้ผลตรวจปลอมๆ มาให้ฉันดูหรอก
เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้วนะคะ ป้าวิ
ผลตรวจทางวิทยาศาสตร์น่ะ มันโกหกไม่ได้นะคะ ป้าวิ
ฉันไม่เชื่อ
ยังไงฉันก็ไม่เชื่อ
- ป้าวิคะ - ไม่จริงอะ
ป้าวิ ฟังเพลงเถอะค่ะ
ยัยวันเป็นลูกคุณวุฒิ
มันไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้เลย ฉันมั่นใจ
ป้าวิตั้งสติก่อน
- ฉันไม่เชื่อแกไง - ป้าวิ
- ฉันบอกว่าฉันไม่เชื่อ ฉันไม่เชื่อ - ป้าวิ
[วิร้องไห้]
ไม่จริง
[วิสะอื้นร้องไห้]
ฉันไม่เชื่อแกหรอก
ฉันบอกว่าฉันไม่เชื่อไง ออกไป
[แผ่วเบา] ไม่จริง [สะอื้น]
[ดนตรีจบ]
[ดนตรีหม่นหมองบรรเลงสงบ]
[ครางร้องไห้]
ไม่จริงหรอก
- [ดนตรีเงียบลง] - [สะอื้น ร้องไห้โฮ]
[ดนตรีผ่อนคลายบรรยากาศดี]
[พ่นลมหายใจผ่อนคลาย]
[ดนตรีพิศวงชวนหวั่นใจ]
[ครางอ่อนแรงเบาๆ]
อืม
[ภาษาอังกฤษ] สวัสดีครับ สวัสดี
[ชายต่างชาติพ่นลมหายใจผ่อนคลาย]
[ชายต่างชาติ] เหมือนคุณกำลัง มองหาใครสักคนนะ
คนนั้นก็คือผมไงล่ะ
[ชายต่างชาติ] อืม
- [ชายต่างชาติ] มาเถอะ เราไปสนุกกันนะ - [วันพูดภาษาอังกฤษ] อย่าแตะต้องฉัน
[ชายต่างชาติ] เฮ้
เฮ้
- นั่งตรงนั้นกัน มาดื่มกัน - อย่า
- [ชายต่างชาติ] ไปกันเถอะ ไปดื่มกัน - [วัน] ฉันบอกว่าอย่าไง
[ชายต่างชาติพูดเมา] ไม่ๆๆ มาดื่มกัน ใจเย็นน่า
- [ชายต่างชาติ] เราไป… - [แฟรงค์พูดภาษาอังกฤษ] อย่ายุ่งกับเธอนะ
คุณมีปัญหาอะไรวะ
ปัญหาก็คือคุณนั่นแหละ เธอปฏิเสธแล้วไง
ทีนี้ก็ไสหัวไปซะ อย่าให้ผมต้องใช้กำลัง
เราแค่นั่งแล้วสนุกกันก็เท่านั้น
ผมพักอยู่กับคุณอยู่แล้วนะ
- [พนง.หญิง] เกิดอะไรขึ้นคะ บอส - [ชายต่างชาติ] ผมพักที่นี่
[ชายต่างชาติ] เฮ้
- [ชายต่างชาติ] คุณมีปัญหาอะไร - [แฟรงค์พูดไทย] แขกคนนี้ทำเรื่องไม่สมควร
ถือว่าผิดระเบียบการใช้โรงแรมของเรา เชิญออกไปได้เลย
- ครับบอส - [ชายต่างชาติ] อะไร
- [พนง.ชายพูดอังกฤษ] ขอโทษครับ มากับผม - [ชายต่างชาติ] อะไร
คุณ
วัน
คุณแฟรงค์
คุณผู้หญิงคนนี้พักอยู่ห้องไหนอะ
เดี๋ยวผมพาไปส่งเอง
[พนง.หญิง] เดี๋ยวเช็กให้นะคะ
ไป วัน
ค่อยๆ นะ ระวัง
[วันครางอ่อนแรง]
[แฟรงค์] ระวังๆ
- [วันครางแผ่วเบาในคอ] - ค่อยๆ นะ วัน ค่อยๆ
- [วันครางอ่อนแรงแผ่วเบาในคอ] - [ดนตรีพิศวงล่องลอย]
ทางนี้เลยๆ
[วันครางอ่อนแรงเรื่อยๆ]
[ครางพึมพำ]
[จะขย้อน]
- วัน - [อาเจียน]
[ขย้อน หายใจเฮือก อาเจียน]
[ร้องไห้แผ่วเบา]
วัน
- [สะอื้นแผ่วเบา] - วัน
- [ร้องไห้เงียบๆ] - ใจเย็นๆ นะ วัน
[สะอึกสะอื้น ร้องไห้]
[ดนตรีจบ]
[ร้องไห้สะอึกสะอื้น]
วัน
[สะอื้นเฮือก]
[ฟูมฟาย] ทำไมคุณเพลงทำกับวันแบบนี้อะ
วันกับเพลงกลับมาเจอกันแล้วเหรอ
[ร้องฟูมฟาย]
[สะอื้นเฮือก ร้องไห้จนเสียงหาย]
[ดนตรีหม่นหมอง]
[เอิร์ธ] อ้าว คุณ
ไหนว่าจะย้ายมาอยู่กับผมไง
[เอิร์ธ] เฮ้ย คุณไม่โดนอะไรมา
- [ร้องไห้แผ่วเบา] - คุณโอเคปะเนี่ย
คุณใจเย็นๆ นะ
ผมว่าคุณพักก่อนไหม
[สะอึกสะอื้น]
ที่นี่มีเล่นเปิดหมวกนะคุณ
ลองไปแจมไหม
เอาเพลงที่คุณแต่งให้แฟนก็ได้
เผื่อจะหายเครียดอะ
เราเล่นไม่ได้หรอก
ทำไมล่ะ
ก็เจ้าของเพลงอะ
เขาหนีไปจากเราแล้ว
แล้วเราก็จะไม่เล่นเพลงนั้นอีก ถ้าเค้าไม่กลับมา
วันเหรอ
คุณรู้เหรอ
โธ่ คุณ
เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว
ไม่รู้สิแปลก
เอางี้ไหม
ถ้าเขาไม่กลับมาหาคุณแล้ว
- [ดนตรีจบ] - คุณก็ตัดใจจากเขา
แล้วมาคบกับผม
ผมยังยืนยันคำเดิมนะ ที่ผมเคยบอกคุณ
ว่าผมชอบคุณ
ขอบคุณที่ชอบเรานะคุณ
แต่ชีวิตนี้
เราคงรักใครไม่ได้อีกแล้วนอกจากวัน
ถ้างั้น เอาอย่างงี้ไหม
ผมว่าคุณไปตามหาวัน
แล้วเคลียร์กันให้รู้เรื่องเหอะ
คุณจะได้กลับมาเล่นเพลงที่คุณชอบอะ
เราพยายามแล้วอะ
เราไปทุกที่ที่คิดว่าวันจะไป
แต่ก็ไม่เจอวันเลย
คุณได้ลองไปที่ที่เคยมีอะไรพิเศษๆ ด้วยกันหรือยัง
ขอบคุณนะ คุณ
รู้แล้วเหรอคุณ
ว่าที่ไหนอะ
- [ดนตรีจบ] - [ถอนหายใจ]
[ดนตรีพิศวงแฝงว้าวุ่นใจ]
[ดนตรีจบ]
[ดนตรีผ่อนคลายชวนเหงา]
[ดนตรีจบ]
วัน
[ดนตรีหม่นหมอง]
วันนี้อยากไปไหนไหม เดี๋ยวพี่พาไป
[สูดหายใจ]
วันอยากไปร้านสักค่ะ
(ร้านสัก)
สวัสดีค่ะ
- มีแบบมาไหมคะ - มีค่ะ
[ช่างสัก] ลูกค้าอยากสักตรงไหนคะ
- ตรงด้านนี้เลยค่ะ - โอเค
- สักเลยไหมคะ - ได้ค่ะ
งั้นขอเตรียมของสักครู่นะคะ
ทำไมถึงสักลายนี้อะ
มันมีความหมายถึงคุณเพลงน่ะค่ะ
ไหนวันบอกพี่ว่า
วันกับเพลงไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ อย่างที่เพลงเข้าใจ
แล้วทำไมถึงเป็นลายนี้อะ
เจมิไนหมายถึงพี่น้องไม่ใช่เหรอ
ก็ใช่ค่ะ
แต่วันว่ามันจะเป็นอะไรก็ได้
อยู่ที่เราอยากให้มันเป็น
ความรักของวันกับเพลงอะ
เราเป็นทั้งเพื่อน เป็นทั้งพี่น้อง
แล้วก็เป็นทั้งคนรัก
เราสองคนเหมือน เป็นทุกอย่างของกันและกันน่ะค่ะ
คุณแฟรงค์ยิ้มอะไรคะ
เอ่อ
คือทีแรกพี่คิดว่าจะบอกบางอย่างกับวันน่ะ
[ดนตรีหม่นหมองจบ]
หลังจากที่สักเสร็จ
แต่ว่าพี่ว่าไม่บอกแล้วดีกว่า
แล้วคุณแฟรงค์จะบอกอะไรวันคะ
คือพี่จะบอกวันว่า
ถ้ารอบนี้วันกับเพลงไม่ได้กลับมาเจอกันอีก
[ดนตรีซึ้ง]
พี่อยากให้วัน
ให้โอกาสพี่ได้พี่ดูแลวันนะ
ถ้าเกิดว่าวันก็ไม่มีใคร แล้วพี่ก็ไม่มีใคร
ก็อย่างที่วันเคยบอกแหละค่ะ
เราสองคนน่ะเป็นพี่น้องกันแหละดีแล้ว
- [ดนตรีจบ] - วันว่า
วันคงรักใครไม่ได้อีกแล้วในชีวิตนี้
นอกจากคุณเพลง
[ดนตรีให้อารมณ์เปล่าเปลี่ยว]
[ช่างสัก] คุณลูกค้า เชิญค่ะ
(จุดบริการลูกค้า)
ขอโทษนะคะ ผู้หญิงคนในรูปเนี่ย
พักอยู่ที่ห้องไหนเหรอคะ
เอ่อ มันเป็นข้อมูลส่วนตัวของลูกค้าน่ะค่ะ เราไม่สามารถบอกได้นะคะ
มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าครับ
พี่แฟรงค์
ใช่ พี่เอง
ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้อะ
ก็พี่เป็นเจ้าของที่นี่
งั้นพี่ก็ต้องรู้ใช่ไหมว่าวันอยู่ไหนอะ
พนักงานก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าเป็นความลับของลูกค้า
[ถอนหายใจ]
เพลงขอร้อง พี่แฟรงค์
บอกเพลงมาเถอะนะ
เพลงอยากเจอวันจริงๆ
แล้วพี่จะแน่ใจได้ยังไง
ว่าเพลงจะไม่ทำให้วันเจ็บอีก
วันเจ็บเพราะเพลงมามากแล้วนะ
พี่ไม่อยากเห็นวันเจ็บอีก พี่สงสารวัน
เพลงรู้ พี่แฟรงค์
แต่เพลงขอโอกาสอีกแค่ครั้งเดียวนะ
ครั้งสุดท้ายแล้วอะ
[สูดหายใจ] เพลงสัญญาด้วยชีวิตของเพลงเลย
ขอแค่เพลงได้เจอวันน่ะ
เพลงสัญญาว่าเพลงจะไม่ทำให้วันเจ็บอีก
นะ
[ดนตรีจบ]
[ดนตรีพิศวงชวนหวั่นใจ]
[ทำนองเพลงประกอบบรรเลง]
♪ ก็มันไม่กล้าพูดไป พูดคำว่ารัก ♪
♪ ก็ได้แต่แต่งออกมาเป็นเพลงเพลงนี้ ♪
♪ ทุกความรู้สึก ทุกคำที่มี ♪
♪ ทำนองเหล่านี้มันคือของเธอ ♪
♪ ส่งผ่านข้อความในใจด้วยเพลงเพลงนี้ ♪
♪ เมื่อไหร่ที่เธอได้ยินให้เธอได้จำ ♪
♪ เอาไว้ ♪
♪ เพลงนี้ไม่ใช่ของใคร ♪
♪ มันเป็นเพลงของเธอ ♪
♪ อย่างที่ฉันนั้นเป็นของเธอ ♪
[วิ] แกจะทำอะไรก็เรื่องของแก
ไม่จำเป็นต้องมาขออะไรฉัน
- [วันกำลังจะพูด] - ป้าวิคะ
- เพลงรู้แล้วนะคะ - [ดนตรีพิศวง]
ว่าทำไมป้าวิถึงไม่ชอบเพลง
[เพลงครางในคอสั้นๆ แผ่วเบา]
- คุณ - ขอบคุณนะ คุณ
คุณน่ะ ทั้งเคยแต่งงานกับผู้ชาย
เค้ายังไม่รู้สึกอะไรเลย
จะเอางี้ใช่ปะ
- [วัน] หืม - [เพลง] อืม
เอางี้แหละ ทำไมอะ
[สัญญาณข้อความมือถือ]
[ผู้หญิง] วันนี้เราเข้ากรุงเทพฯ
มาเจอกันหน่อยไหม
[เพลง “อย่างที่ฉันนั้นเป็นของเธอ (I'm Yours)” บรรเลง]
♪ ก็มันไม่กล้าพูดไป พูดคำว่ารัก ♪
♪ ก็ได้แต่แต่งออกมาเป็นเพลงเพลงนี้ ♪
♪ ทุกความรู้สึก ทุกคำที่มี ♪
♪ ทำนองเหล่านี้มันคือของเธอ ♪
♪ ส่งผ่านข้อความในใจด้วยเพลงเพลงนี้ ♪
♪ เมื่อไหร่ที่เธอได้ยินให้เธอได้จำ ♪
♪ เอาไว้ ♪