Naaksidente ka. Nilinisan ka na namin.
Ang cancer, matinding sakit 'yon, Ma. Hindi mo kasalanan 'yon.
Iwan ba muna natin siya? Grabe 'yon, e.
Morgan, alam kong takot ang henerasyon mo
sa kahit anong hindi maganda sa pakiramdam n'yo,
pero isa 'to sa mga pangyayari sa buhay
na dapat andito ka.
Siya ang nagpalit ng diaper ko. Ngayon, ako naman ang magpapalit ng kanya.
Pagpapakita 'to ng pagmamahal.
Parang ayaw niya kasing nandito tayo lahat,
nakatingin habang nangyaya—
-Pagpapakita ng pagmamahal 'to. -Okay.
Alam n'yo ba kung ga'no kahirap para sa 'kin
na maghanda ng maagang birthday party para sa mamamatay ko nang nanay
habang naglo-launch ng mayoral campaign?
Ano ba'ng naitulong n'yo? Ibinili n'yo man lang ba siya regalo?
Lumala ang kondisyon niya.
Hindi no'n napigilan si Natalie. Oo nga pala, may papadaanan ako sa store.
-May ni-reserve na dekorasyon si Leanne. -Ma, ako na ang kukuha.
Mukhang naurong nila nang isang linggo 'yong town hall ng mga kandidato.
Mabuti naman.
Ikuwento mo sa mga kapatid mo 'yong regalo mo sa lola mo.
Pasta bowls galing sa bakasyon namin ni Kevin sa Amalfa no'ng summer.
Naka-feeding tube siya. Kailangan niya ng pasta bowls?
Ano'ng sinabi mo?
-Ma? -Ano'ng sinabi mo?
-Ano? Wala akong sinabi… -Ma.
Ano'ng gusto mong iregalo ng mga bata sa birthday mo?
Ayoko ng birthday!
Ano'ng gusto mong iregalo sa 'yo ni Nicholas at ni Morgan?
-Sino sila? -Hay, naku.
Magandang tanong 'yan, Lola.
Binigyan ako ng kuwintas ng papa mo…
Sa Acapulco, na nawala mo no'ng honeymoon n'yo.
Alam namin. Bigyan n'yo siya ng kuwintas.
Diamond na kuwintas 'yon!
Lola, public school teacher ako.
Morgan, di niya tayo kilala.
Wala na sa kanya kung totoong diamonds 'yon.
Oo, alam ko—
Kahit anong mura at sweet na maaalala niya sa mga huling araw niya.
Mahirap bang gawin 'yon?
Nicky, tulungan mo ang kapatid mo, kahit ngayon lang.
-Kahit ngayon lang? -Gumawa ka ng mabuti, para sa 'kin.
Lalabas muna 'ko.
Sige. Salamat.
-Aalis ka na? -Oo.
Walang nag-e-expect na maging tulad kayo ni Natalie.
Siya ang naiiba sa pamilya natin.
May kumpiyansa at ambisyon. Di pinaghihirapan 'yong gano'ng katawan.
Pero pwede bang tigilan n'yo nang dalawa ang kakaaway
at gawing madali para sa 'kin ang pagkamatay ng nanay ko?
-Tumigil ka sa kakasigaw! -Oo na.
Kailangan niyang umidlip!
Kasi, kahit marating n'yo 'yong isla at makita na 'yong mga rosal,
sulit pa rin ba sa huli
kung matatalo ang mabangong amoy no'n ng usok
na galing sa tulay na sinunog n'yo para makarating do'n?
Pero, ang maganding balita,
ipapaalala ko lang sa inyo na fire-free zone ito, okay?
Halos lahat dito, hardwood floor.
Kung gusto n'yong magbigay sa food donation,
ililista ni Rose ang pangalan n'yo.
Hi, Helen.
Parang pang-serial killer ang pagkakaayos ng drawer mo.
Oo, sinadya 'yan, 'no. Hi.
-Shit! -Reverend Nicholas!
Oo. Rose?
Basta na lang bang papasok ngayon, ha?
Dapat yata pag-usapan natin ang mga di pwedeng gawin.
-Hindi naka-lock 'yong pinto. -Okay.
-Pero, may narinig ba 'ko? -Wala, may kausap lang ako sa phone.
Pwede sa Biyernes 'yong sponsorship team.
Sige, okay.
Pwede namang i-email 'yon, pero salamat sa pagsabi sa 'kin.
Magkita na lang tayo bukas, ha?
-Sige. -Okay.
Bye.
Isipin mong naimbitahan kang manood ng game,
tapos, may nagtago ng saklay mo.
May mga binabato sila, nag-aaway.
Grabe 'yon.
O, siya.
Pwedeng pakibuksan ang pinto, ha?
O, sige na.
Lagi kang lumalayo pag hinahalikan kita.
-Lumalayo ako? -Oo…
Nasa trabaho ako.
Oo nga, pero 'yong intimacy ang pagpapakita ko ng love.
-Pinaparamdam ko 'yong nasa loob ko. -Oo, alam ko.
-Nasosobrahan ka na sa therapy. -Sabi niya, sasabihin mo 'yan.
Okay, pasensiya na kung ayokong makipag-sex sa 'yo
sa parking lot ng school.
Ganyan ka talaga. Sinisira mo 'yong moment.
Ginagawa mong sobrang… Ewan.
Basta, sinisira mo. Ewan. Parang tanga lang.
-Pwedeng pakibuksan na lang ang pinto? -Sige.
Salamat.
Ano 'yan? Ano 'to?
Ano sa tingin mo?
Oo, Morgan, gusto kong may gawing maganda
para sa babaeng mas mahal ko kesa sa puso kong tumitibok.
Ang proposal mo, ibato ang singsing sa likod ko?
-Ano'ng gagawin ko dito? -Ewan ko, nasa sa 'yo na 'yan.
Bahala ka.
Wow.
Okay.
Ang ganda nito.
Alam ko.
Di ko naman kailangan ng flash mob, 'no?
Pero, sa tingin ko, deserve ko naman ng maayos na proposal.
-Alam mo 'yon? -Oo naman. Oo. Gets ko.
-Kita tayo mamaya? -Sige.
-Okay. -Sige, I love you.
I love you too.
Okay.
O, sige.
Bye, mag-enjoy ka sa trabaho.
-Salamat, bye. -Bye.
Wag kang sobrang mag-react.
Nasabi ko ba na i-o-honor ako ng Out and Loud next month
para sa ginagawa ko para sa kanila?
Nagre-raise ng pera sa mga queer para pwede silang "mag-out and loud"?
Ilang beses mo nang nabanggit 'yan.
Pero, bawal sorpresahin ang jowa ko
sa trabaho, kasi sabi ng simbahan niya,
pwede siyang maging gay pero bawal mag-boyfriend.
Ine-expect nilang di ako magjojowa, oo.
Gusto kong jowain ang boyfriend kong bawal magjowa,
di 'yong nasa mid-thirties na tinatago ang relasyon natin
sa mga kaibigan at sa pamilya.
May isa kang trabaho no'ng summer, ayusin 'yong bubong ko.
Oo nga.
Tapos, naging suwapang ka, okay? At ngayon, tingnan mo tayo.
Di ko mapigilan, e. Gusto ko ang The Book of Mormon.
-Talaga? -Oo.
-Hindi ako Mormon. -Alam ko, pero kapareho mo silang manamit.
Sabi ko, pagkatapos ng kampanya ng nanay ko,
maghahanap na 'ko ng bagong congregation.
Tapos, pwede na tayong maging magjowa out and loud.
-Naniniwala ako sa 'yo, okay? -Hanggang sa gusto natin.
Ibu-book ko 'yong cruise ngayong taon, kasama ka o hindi.
-Excited na 'kong sumama sa 'yo sa cruise. -Oo.
-Excited na pareho tayong magka-norovirus. -'Yon ang pinakamagandang parte!
Di mo naman ako kailangang samahan.
Tingin ni Mama, kailangan mo ng babysitter kahit 30 na.
Tingin niya rin, kailangan ko 'yon no'ng lumalaki na.
Nasa'n ka no'n, Reverend?
Nagdadasal siguro na protektahan ako sa kamalditahan mo
at sa paninigarilyo mo.
Paborito ko ang sigarilyo.
Hindi, mauna ka na.
-Excuse, ha. -Sorry.
Bibili ako ng card.
Di na siguro siya magbabasa ng card, 'no?
Para sweet. Ibibili natin siya ng regalo.
-Bibigyan ko siya ng card. -Bigyan mo ng card. Bahala ka.
-Excuse me, pwedeng— -Display lang 'yan.
A, sige, gusto ko lang isukat.
Di 'yan binebenta.
Alam ko, malinaw 'yong sinabi mo.
-Pwedeng ikuha mo 'ko ng stock? -Hindi, kasi last na 'yan.
Okay, sige, 'yan na lang ang bibilhin ko.
Wag mo na ngang pakialaman 'yan.
Hindi 'yan para sa 'yo, okay?
Talaga ba? Mumurahing kuwintas lang 'to sa pipitsuging tindahan.
-O? -Para kanino 'to kung di akin?
-Puwes, lumayas ka rito. -Sige.
Hoy, Morgan.
Pwedeng tanggapin mo na lang na di ito sikat na New York boutique?
"Sikat na New York boutique"? Adik ka ba sa pagpapahiya sa sarili?
Isa pa, wish niya lang na sikat na New York boutique 'to.
Kontrolin mo 'yang asawa mo.
Hindi ko siya asawa. Pastor ako sa Glenview Community Church.
Kahit pa oo, di kailangang uminit ang ulo.
-"Kahit pa oo"? -Morgan, ano ba.
-Napakabastos mong babae. -Ikaw ang bastos na babae.
Morgan, maghintay ka sa labas.
Salamat, bibilhin ko 'tong card at dalawang angel figurine.
-Alin, ito? -'Yong blue.
Kung may gift bag ka saka wrapping paper—
-May riboon ka ba o kahit anong pang… -Ilalagay ko lang sa loob nito.
Magbabanggaan 'yan sa loob ng bag.
Ingatan mo na lang ang pagbitbit, ma'am.
-Okay? -Kasi, naku, mababasag 'yan.
Sinasabi ko lang, di ka maaasahan.
Di ako maaasahan kasi a-attend ako ng dinner?
-Hindi tama 'yon. -Wala na siya.
Malamig na siya. Di n'yo naabutan ang huling habilin.
Nicky, wala ka man lang dito para magdasal.
Isang teenager dito sa ospital ang gumawa no'n.
Nagbasa lang galing sa phone niya.
Patigil-tigil pa dahil sa mga text.
Ano ba 'yon?
Ano ang ano?
'Yong huling habilin niya?
Ewan ko. Di ko marinig. Bumubulong lang siya.
Sabi ko, linawan niyang magsalita. Basta tungkol sa bagong guwantes niya.
Kawawa naman, wala na siya sa wisyo no'ng huli.
-Sinasabi niya, "Mahal kita." -Sa tingin ko, hindi 'yon.
A, basta,
kaninang alas-diyes pa dito ang kapatid n'yo,
nire-record ang mga nangyayari.
Sa tingin niya, importanteng content 'yon para sa mga social platform.
Parang pansasamantala 'yon.
Basta, namatay siya bago ang birthday party niya.
E, ano na'ng gagawin natin dito?
Ano ba'ng ginawa mo?
-Ginawan ko ng paraan. -Morgan!
Hindi nakabalot.
Grabe.
Simpleng regalo galing sa 'min ni Nicky.
Galing sa inyong dalawa.
Natalie, tingnan mo 'to.
Ang gan— maganda.
Nicholas, dapat lang
na ikaw ang maglagay nito sa kanya.
-Ilagay sa kanya? -At siguro magdasal nang konti.
Gusto niyang isuot mo ang kuwintas kay Lola at magdasal nang konti.
-Ilagay mo na, tapos magdasal ka. -Di ko alam kung bakit.
Morgan? Sige.
Ilagay mo na ang kuwintas.
Natalie, pakihawak nito.
-At umalis ka diyan. -Nicholas, ilagay mo na.
-Sorry, ano lang kasi… -Ayos lang.
Morgan, tulungan mo siya. Regalo mo din 'yan.
Oo nga, Morgan, halika.
Okay.
Tulungan mo 'ko.
Oo na.
Morgan, 'yong ulo.
-Iangat mo 'yong ulo niya. -Ano pa'ng iaangat ko?
-Iangat mo lang. -Eto na.
-Morgan. -Eto na.
-Inaangat mo na ba? -Ay, anak.
Sandali lang.
Ayos lang 'to.
Ayan na. O, sige.
-Okay. -Hala. Okay. Pakiramdam ko…
-Iangat mo pa. -Sorry, nabibitawan ko.
-Ano ba. -Ang bigat.
-Pwedeng angat pa? -Sige pa?
I-forward mo, di ko maisara 'yong lock.
Ba't ang tagal?
Kapayapaan kailan man ang igawad…
-Di ko marinig ang sinasabi mo. -…ng Maykapal sa yumaong ating mahal.
Mapanatag siya sa kapayapaan, amen.
Okay.
Natalie, gusto mo ba ng pictures para sa social media?
Ano ba, Morgan!
-Morgan, shit. Baliw ka ba? -Igalang mo naman ang patay.
Nicky, sobra mo namang binilisan.
Andiyan na.
-Huy. -Hi. Ano'ng maitutulong ko sa 'yo?
May ipi-pickup ako.
Nagkamali ka yata ng address.
Hindi.
Sabi mo, taga-Glenview Church ka?
Oo.
Kasama mo 'yong kapatid mo,
bumili ka sa 'kin ng card, dalawang Elsa doll?
Dalawang angel figurine 'yong binili ko. Hindi naman kamukha ni Elsa.
At isang tennis necklace?
A…
Hindi, di ako… Di ako bumili ng tennis necklace.
Alam kong di mo binili 'yong kuwintas.
Andito ako para bawiin 'yon.
Wala… wala sa 'kin.
Ang ganda ng bahay, a.
Very supportive siguro… ang kongregasyon mo.
Di siguro magandang mawala ang tiwala nila, di ba, Father?
Hindi ako Katoliko, kaya "Pastor" ang tawag sa 'kin.
Wala akong pakialam sa tawag sa 'yo, mukhang tunggak kang lintik ka.
Di mo alam ang kinuha mo, okay?
-Okay. -Di mo alam kung sino'ng binabangga mo.
Ibalik mo 'yon, o sisiguraduhin kong magagalit ang Diyos mo sa 'yo, ha?
Okay.
-Oo. -Oo?
-Oo. -Mabuti.
Pumasok ka sa—
Pumasok ka na sa kotse!
Hindi, kasi Gosling siya na may G. Hindi siya kaano-ano ng walong bata.
-Punyeta! -Ay, shit.
Anak, ano'ng problema? Tinatanong kita, ano'ng problema?
Ayos lang ako, tinamaan ko ang daliri ko. Dapat kasi nagpa-deliver na lang.
Gusto ko lang alalahanin ang nanay ko sa paggawa ng cutlets ngayong pagkamatay.
Ito na ang pinakamasarap na cutlets, Mrs. M.
Nasa'n si Nicky? Sabi ko sa kanya alas-otso.
-Hindi ko alam. -Mrs. M.
Alam kong napakahirap ng araw na 'to,
pero kung ayos lang sa 'yo, gusto kong makausap ka privately
pag pwede.
May gustong-gusto akong itanong sa 'yo.
Tingnan na lang natin, Max,
-ha? -Okay.
Tingnan na lang natin.
Nandiyan na!
Bilis.
Ano ba.
Kailan ka pa nag-lock ng pinto?
Mula nang pinasok ang garahe ni Susan Gopnik ilang linggo na,
at ninakaw lahat ng bike ng anak niya.
-Nasa'n ang payong mo? -Wala akong payong.
Ayokong mawala ang anak ko at nanay ko sa parehong araw.
Pasensiya na.
Pasensiya, di maganda 'tong inaasal ko.
Aaminin ko 'yon.
-Kumusta ka naman? -Hindi ako okay. Hindi ako—
Hindi, gusto ko lang masolo sandali ang panganay ko.
Technically, si Morgan 'yon.
Di pinag-uusapan ang pag-ampon sa bahay na 'to.
Ramdam kong ipinanganak kita, kasingsakit din 'yon.
Ang lamig mo.
-Ba't ba tayo nakatayo dito? -Ewan ko sa 'yo.
Nagluluto kami ng veal cutlets ni Lola.
-Tumira sila sa Long Island. -Morgan, pwede ba kitang makausap saglit?
Walang sikreto sa bahay na 'to.
Kung ano 'yang sasabihin mo, pwede sa harap namin ni Max.
At sa kalahati ng kababaihan sa bayang 'to. Ma—
Inclusive Facebook group 'yon sa lugar na 'to!
Morgan! Five minutes lang.
Malay ko sa mga sumasali o sa sine-send nila.
-Okay. -Wala akong kontrol do'n!
Five minutes lang.
-Pa'no ko makokontrol 'yon? -'Yon lang ang kailangan ko. Morgan…
Grabe naman.
Okay, una sa lahat, ano ba'ng problema mong lintik ka?
Ano'ng sabi mo?
Kailangang mabalik mo 'yong kuwintas, ngayon na.
Anong kuwintas?
'Yong kuwintas na ninakaw mo pagkatapos kong sabihing hayaan mo na.
'Yong kuwintas na nasa leeg ng patay nating lola sa morge?
-Morgan. -Ano ba.
Di ka naman mukhang natataranta no'ng pinupuri ka sa ospital
dahil do'n.
Tumingin ka sa labas.
-Nakikita mo 'yong truck? -Oo.
-Oo! -Wag kang ganyan tumingin. Magtago ka.
Sinundan ako ng lalaking 'yon galing sa bahay ko.
-Ano? -'Yong inasar mo sa shop.
Kumatok siya sa bahay at nanakot na sisiraan ako
pag di ko naibalik 'yong kuwintas.
Di ko na alam ang gagawin.
Tingin mo, magandang idea na dinala mo siya dito sa bahay ni Mama
kung saan magdi-dinner tayong lahat?
-Di ko naisip 'yong— -Buong pamilya mo?
-Hay, Morgan. -Kumain ka ba ng falafel?
Demonyita ka talaga.
Nalulungkot akong di umubra 'yong buhay-artista mo sa Manhattan
gaya ng gusto mong mangyari, pero di ako papayag na masira ang buhay ko
dahil lang sinukuan mo na 'yong iyo.
-Ayusin mo 'to, Morgan. -$79 na kuwintas 'yon.
Alam mo, mabigat 'yon para sa $79 na kuwintas.
Hinawakan ko 'yon, parang mamahalin.
Wala akong oras para dito.
Hindi ka sinusundan no'ng lalaki sa Quick Post.
-E di, lumabas ka at kausapin mo siya. -Seryoso ka?
Oo!
Okay, oo na.
-Kakausapin ko siya, oo na. -Alis na!
Alam mo? Kung gusto niya ng $79,
ive-Venmo ko sa kanya 'yong lintik na 79 dollars.
-Sige. -Kung 'yon ang gusto niya.
Hello?
Ano ba'ng maitutulong ko sa 'yo?
'Tang ina 'to.
Natatakot sa 'yo 'yong pamilya ko.
Di ko alam ang ginagawa mo dito, pero konting di pagkakaintindihan lang.
Bingi ka ba?
Kailangan mo nang umalis. Alam kong naririnig mo 'ko. Hi.
Uy, buti naman.
O, ano?
Oo nga. Oo, kailangan lang nating
makuha… makuha 'yong kuwintas.
-Alam ko. -Pero kailangang isoli.
-Kailangan. -Okay. Oo, alam ko.
'Yon lang? 'Yon lang ang sinabi niya?
Hindi, di niya…
-Sabihin mo na. -Wala siyang masyadong sinabi.
Pero sana winarningan mo 'ko tungkol sa baril.
-Anong baril? -'Yong baril!
'Yong punyetang baril na tinutok sa mukha ko.
-Ikaw ba— -Anong baril, Morgan?
Hindi ka ba tinutukan ng baril?
Hindi.
Pero may lalaking pumunta sa bahay ko sa kalagitnaan ng gabi
at pinagbantaan ako.
-A, talaga? -Sobrang nakakatakot din 'yon.
Tinakot ka ba niya?
Pumunta siya sa bahay mo, at di ka tinutukan ng baril?
-Magkaiba 'yon. -Kumalma ka.
Ang tindi no'n!
-Kailangan mong kumalma. -A, kailangan kong kumalma?
Relax ka lang.
Pa'no natin mababawi 'yong kuwintas?
Makikita ko si Lola bukas. Tatanggalin ko 'yon sa leeg niya.
-Kailangan ko 'yong tanggalin. -Okay.
Sa leeg ng patay na babae.
-Okay? -Oo, tama.
-May iba pa bang plano? -Wala na.
-Sige, kung gano'n… -Okay.
May sasabihin ka ba?
-Ano? -"Salamat, Nick"?
-"Salamat sa offer mo"? -'Yan ba ang iniisip mo?
-Oo. -Nasisiraan ka na ba?
-Ha? Nasisiraan ka— -Grabe, ibang level 'yan.
Nakakaistorbo ba 'ko?
Hindi… Oo, kasi…
-Hindi. Ano'ng meron? -Okay.
Gusto ko lang malaman kung may sasabihin ka sa 'kin.
-Hindi ko… -Parang… Wala naman.
-Morgan, ano 'to? -Wala kang sasabihin sa 'kin?
-Babe, di ko alam kung ano'ng— -E, ngayon?
Okay, oo.
-Baka may gusto kang sabihin sa 'kin? -Hala, punyeta.
May gusto kang sabihin?
-Morgan. -Oo.
-Diyos ko. -Janice Dardano.
Pwedeng buuin mo ang buhay ko sa pag-oo?
Ma, pa'no si Lola?
-Hindi ito ang tamang… -Okay.
Ay, hindi, anak, matutuwa siya.
-Nicky, kunin mo 'yong Prosecco sa garahe. -Ano?
Sa garahe, okay.
Oo na ba?
Oo. Grabe.
Okay.
Grabe, nangyayari na nga.
Engaged na kami!
Ba't basang-basa ka?
Patawarin mo po ako.
-Ano 'yon? -Sorry sa istorbo.
Pwede kong gamitin 'yong printer para sa programs?
-Oo. -Wala nang ink 'yong sa basement.
Sige lang.
Salamat. Gusto mo bang black-and-white 'yong program o colored?
Hindi ko alam, Rose. Ang programs ba, black-and-white o colored?
-Colored. -E di, colored ang i-print mo.
Salamat, Rose.
Miss Morgan?
Mukha kang salbaheng mangkukulam.
Salamat, Mackenzie.
SA SIMBAHAN NA AKO. BABALITAAN NA LANG KITA.
MAY BALITA NA?
Nicholas.
-Anak. Kalma ka lang. -Ano?
'Yong best friend daw ng lola mo, si Dina, nadulas sa Five Guys kagabi.
Ano?
Nabali ang leeg niya. Habambuhay na siya sa ospital ngayon.
Kaya, basahin mo ang tula niya.
At nandito ang tatay mo, siya dapat ang nadulas, e.
-Ma. -Ano?
Kung di tayo matatawa sa ganito, ano'ng gagawin natin?
Iniwan niya si Denise sa bahay, matino naman pala.
Okay.
-Handa na kayo, Mrs. M? -Oo.
-Alis na tayo. -Pwedeng wag muna?
Pwede bang…
Pwedeng sandali lang? Pwedeng tigil muna?
Pwedeng sandali lang? Sabing tigil! Stop!
Hindi pa 'ko nagdadasal. Kailangan ko muna siyang dasalan.
Okay?
Kailangang iwan n'yo muna…
-Anak. -…kami sandali, please.
Late na siya sa sarili niyang libing.
Mamaya mo na lang siya i-bless.
Ha? Tabi.
Ano ba 'yon?
'Tang ina!
Putang ina!
Good afternoon at welcome sa inyong lahat.
Sana lang mas masaya ang dahilan ng pagtitipon natin ngayon.
Pero…
pero madalas na sa ganitong mga panahon,
na ang Panginoon,
pinapakita ang kakayahan natin bilang mga tao,
na iproseso at kayanin ang sakit.
Sa parehong emosyon at…
at pisikal.
Minsan, madaling makalimutan na anumang oras,
pwedeng… mamatay
kahit sino sa 'tin.
Tingnan n'yo si Dina Caputo, na kagabi lang nadulas sa Five Guys
at comatose na ngayon,
di niya na mababasa ngayon dito 'yong tula niya.
Ipagdasal natin si Dina at ang pamilya niya
sa panahong ito.
Alam n'yo, espesyal na babae si Lola.
Ginagamit ko ang salitang "espesyal", kasi marami siyang inasar dito.
Pero hindi siya nagsinungaling
o pinilit ang sinuman sa pamilya niya na magsinungaling para sa kanya.
Ba't hindi mo nakuha 'yong—
Wag mo 'kong sisimulan.
Uuwi na 'ko at papalabasin ang mga aso. Nasa Tampa si Denise.
Magkita na lang tayo sa bahay.
-Mabuting babae ang lola n'yo. -Oo naman.
-Oo. -Ipinagmamalaki niya ang nanay n'yo.
Ayos na, Michael. Salamat. Umuwi ka na.
Palabasin mo na 'yong poodles niya. Baka dumumi pa sa carpet.
Sige. Magkita na lang tayo mamaya. Uy, congrats ulit sa singsing, 'nak.
Salamat, Pa.
Binati mo na ba ang kapatid mo?
Sa pag-propose ni Max no'ng araw na namatay si Lola?
Hindi pa, e.
Congrats, Morgan. Wala akong masabi.
-Tuwang-tuwa ako. -Tinutulungan ako ni Max.
Pinabili ko siya ng Baileys para sa Tita Joanie n'yo.
Pero dapat nang umuwi. Magdadatingan na ang mga tao.
Wala akong tiwalang iinitin ng caterer 'yong pagkain.
Ikinalulungkot ko.
Maraming salamat. Magkakilala ba tayo?
Nakikiramay po ako.
Kaibigan siya ni Morgan.
Kaibigan ko.
Kaya naman pala.
Anak, kailangan na talagang umalis. Magkita-kita na lang tayo sa bahay.
Okay.
Sige, mamaya na lang.
Tara, lakad tayo.
May mga papeles pa akong pipirmahan, kaya—
-Lakad. -Okay.
Sige.
-Wag kang manulak. -Marunong akong maglakad.
Bilis na.
Akin na 'yong kuwintas.
Nasa'n na?
Ha?
Wala sa amin.
-Anong wala sa inyo? -Wala sa 'min.
Pucha, ano'ng sinasabi n'yo? Nasa'n na?
Di ko alam kung pa'no pa namin sasabihin. Wala sa amin.
Anong lintik ang pinagsasabi n'yo?
-Nasa'n na nga? -Ano—
Okay.
Pwedeng kumalma ka lang?
Di naman makakatulong pag ganito ka makipag-usap.
Ano ka, crisis manager ka na ba ngayon?
-Kanino ka ba kumakampi? -Hindi sa 'yo.
Ano na'ng gagawin ko ngayon?
Putragis.
Di n'yo alam ang ginawa n'yo. Ha?
Sumakay kayo sa truck.
Meron naman sigurong…
Pa'no kung di ako komportableng gawin 'yan?
-Sumakay ka na sa truck. -Ayoko.
-May baril siya. Sumakay ka na sa truck. -Parang kidnap homicide ang vibe nito.
"Vibe"? 'Yan ang last words mo? Parang kidnap homicide ba ang vibe?
-Sakay na. Sakay na sa truck! -Diyos ko po!
Aray!
Nagsalin ng subtitle: Joan Cabato os ko po!