(รักแท้ย่อมมีอุปสรรค)
ให้ตายสิ
(สถานีชิบูยะ)
ฮัลโหล
มิโดริจังเหรอ
เท็ปเปเองนะ
หลับอยู่เหรอ โทษที
คือว่า…
ฉันไปหาตอนนี้ได้ไหม
ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้น
เปล่า แค่ไม่ได้เจอหน้าเธอมา…
วางหูใส่เฉยเลย
จอดรถทำไม
เพราะเธอน่ารำคาญไง
ลงไป
- สถานีอยู่ตรงนู้น - รู้น่า
- เอากระเป๋าไปด้วย - ฮะ
ฉันไปละ
ไอ้คนเฮงซวย!
คุณโอเคนะ
ถึงจะทะเลาะกัน แต่ก็ไม่น่าทิ้งคุณไว้หน้าสถานีเลย
ผู้ชายเขาไปส่งถึงบ้านกันทั้งนั้นแหละ
ไม่ใช่ธุระอะไรของคุณ
รถไฟหมดแล้วนะ
สักมวนไหมครับ
อ้อ
เราเคยเจอกันที่ไหนหรือเปล่า
ปกติจีบสาวมุกนี้เหรอ
เปล่า
ไม่ใช่อย่างนั้น
นี่ เอางี้ไหม…
สนใจไปคาราโอเกะกันไหม
ไม่เอา
ฉันต้องหาที่ค้างคืนนี้
เรามีเวลาทั้งคืน จะร้องนานแค่ไหนก็ได้
ฝนจะตกแล้ว ไปโรงแรมกันเถอะ
โรงแรมเหรอ
ดื่มอันนี้ได้ไหม
ตามสบาย
ยังไงเธอก็จ่ายเองอยู่แล้ว
- เมื่อกี้ว่าไงนะ - เปล่านี่
อุ๊ย กดผิด
โทษที
ฉันกะจะเพิ่มเสียง เอ๊ะ
- เฮ้อ - ขอโทษ
ตัดจบทำไมเนี่ย จะเข้าท่อนเด็ดอยู่แล้วแท้ๆ
เธอก็ร้องมาพักใหญ่แล้วนะ พักหน่อยดีไหม
ฉันยังอยากร้องอยู่เลย
- นี่ คือว่า… - หืม
- เกะกะจริง - พรุ่งนี้…
ฉันต้องตื่นเช้า เพราะงั้น…
- ฉันอยากจะรีบนอน - “คอฟฟี่รุมบ้า”…
เหรอ งั้นนอนก่อนเลย
- เพลง “คอฟฟี่รุมบ้า” - นี่
ที่แบบนี้นอนคนเดียวได้ไง
- นี่! - อะไรเหรอ
จะทำอะไร ทะลึ่งแล้ว
- ขอจุ๊บนิดเดียวเอง - คิดอะไรน่าเกลียดแบบนั้นได้ไง
มาโรงแรมสองคนแบบนี้ เป็นใครก็ต้องคิดอยู่แล้ว
ฉันไม่ได้คิดเรื่องนั้นเลย
เดี๋ยวสิ จริงจังปะเนี่ย
เวลาผู้หญิงถูกพามาที่แบบนี้
ชอบบอกว่า “ดับไฟก่อนสิคะ” หรือแบบว่า
“เอ๊ะ ฉันใส่ชุดชั้นในแบบไหนมานะ” ประมาณนั้น
อยากทำขนาดนั้นเลยเหรอ
ในหัวมีแต่เรื่องนี้สิท่า
พูดอะไรแบบนั้น
ก็ใช่แหละ
ไม่อาบน้ำเหรอ
ไม่อาบสินะ
ถ้างั้น
ห่มผ้าแบบนี้ เตรียมพร้อมแล้วสินะ
ไม่มีแฮะ
ทำไมยังไม่ถอดชุดอีก
จะถือไมค์ทำไมเนี่ย
บ้าบอจริงๆ
สวัสดีครับ
จากแผนกต้อนรับค่ะ ถึงเวลาเช็กเอาต์แล้วค่ะ
ฮะ
สิบโมงแล้ว ต้องเช็กเอาต์แล้วค่ะ
อ้อ ครับ เดี๋ยวรีบไปครับ
โธ่เว้ย
อะไรน่ะ
“นายขี้เซา ฉันไม่อยากไปเข้างานสาย”
“จ่ายค่าโรงแรมด้วยนะ”
ฮะ
ต้องจ่ายเหรอเนี่ย
อย่างนั้นแหละ อีกรอบนะ มองทางนี้
สวย
ดี อย่างนั้นแหละ
- สวยมาก - อรุณสวัสดิ์ครับ
- อ้าว
เท็ปเป หายหัวไปไหนมา
เราจะเสร็จกันอยู่แล้ว
- เท็ปเป คิดว่าไง - ครับ
คริสต์มาสสีขาวแดง เข้าท่าดีใช่ไหม
ก็ดูดีนะครับ แต่ถ้าฉากสีน้ำเงินน่าจะสวยกว่า
แต่คริสต์มาสก็ต้องสีขาวกับแดงสิ…
- มีเบอร์รีสีแดงกับเค้กสีขาวแล้วไง - แต่ว่า…
เปลี่ยนฉากเป็นสีน้ำเงินได้ไหมครับ
ฮะ
- อะไรเนี่ย… - ต้องออกมาลงตัวแน่ครับ โอเคนะ
- อ้อ เพิ่มตรงนี้อีกหน่อย… - นี่
- ขอโทษครับ - หมายความว่าไง
- พอได้แล้วน่า - ครับ คาตางิริพูดครับ
อ้าว หัวหน้าเหรอครับ
ตอนนี้ผมอยู่ที่สตูดิโอ
เอ๊ะ
ให้กลับไปออฟฟิศเหรอครับ
ตอนนี้เลยเหรอครับ
ฮะ
ย้ายเหรอครับ
ย้ายไปอยู่ฝ่ายขาย
แต่ผมมั่นใจว่าตำแหน่งปัจจุบันผมก็ทำได้ดี
แถมผมเป็นคนคิดไอเดียคนเดียว ของฝ่ายครีเอทีฟนะครับ
ผมไม่ค่อยเห็นด้วยครับ
ไปหัดลดอีโก้ตัวเอง
ที่ฝ่ายขายซะ
ทำไมเหรอครับ
ฉันอยากให้นายได้เรียนรู้ ความยากลำบากของโลกความเป็นจริง
ฝ่ายขายหน่วยที่หนึ่ง ชั้นแปด…
ฝ่ายขาย…
แต่มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว เพราะว่า…
(ฝ่ายขาย หน่วยที่ 1)
ผมคาตางิริ จากฝ่ายครีเอทีฟ ขออนุญาตแนะนำตัวครับ
คาตางิริ
ครับ ว่าไงครับ
ใส่สูทสีกรม เชิ้ตขาว กับเนกไทสีพื้นมาทำงานนะ
รองเท้าเป็นสีดำ ตัดผมซะ เอานั่นออกด้วย
เราไม่ตามใจเหมือนฝ่ายครีเอทีฟหรอกนะ
อย่าได้คิดทำตัวเด่นหรือแตกแถว
เข้าใจนะ
- อุเอสึงิคุง - คะ
หมอนี่ชื่อคาตางิริจากฝ่ายครีเอทีฟ
คงไม่เข้าใจงานของฝ่ายเรา
- ช่วยสอนงานหมอนี่หน่อยนะ - ได้ค่ะ
- หัวหน้าคะ รบกวนสักครู่ค่ะ - ได้สิ
งั้นเริ่มจากช่วยฉันตรงนี้ก่อนได้ไหมคะ
ครับ
เอ่อ…
เราเคยเจอกันที่ไหนหรือเปล่า
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
ขอบอกพวกนายก่อนเริ่ม
ฝ่ายขายของเรา เพิ่งทำยอดได้แค่ 80 เปอร์เซ็นต์
ทุกคนต้องทำงานให้หนักกว่านี้
- ครับ - งั้นมาเริ่มกัน
ดีลโฆษณาชิบูยะเป็นไงบ้าง
เกือบเรียบร้อยแล้วครับ
เราตั้งเป้าไว้ที่ 3,000 โดยมีงบอยู่ที่…
- เพิ่มเป็น 3,500 ไปเลย - ครับ
- ฮิโอกิ - ครับ
โฆษณาอ็อกโทเบอร์นิปปอนนิวส์เป็นไง
ไม่มีของนายนะ
ยังเหมือนเดิมครับหัวหน้า
เราต้องแข่งกับอีกสี่เจ้า แต่เหลือส่วนแบ่งแค่ 20 เปอร์เซ็นต์
หน้าที่นายคือหาทางแก้ไม่ใช่เหรอ!
นายไม่ต้องพูดแบบนั้นหรอก
- ทำอะไรของนาย - ขอบใจนะ
- แน่นอน ฉันก็พยายาม… - ชงอร่อยเหมือนเดิมเลย
ขอบคุณค่ะ
- ขอเถอะ - อ้อ จริงสิ
เกือบลืมเลย หมอชื่อคาตางิริ เพิ่งมาใหม่
ย้ายมาจากฝ่ายครีเอทีฟ
อย่ากดดันหมอนี่เกินไปล่ะ ฝากทุกคนดูแลด้วยนะ
ฉันผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะ ไม่ต้องห่วง
แน่ใจนะ
ผมคาตางิริครับ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนครับ
- อืม งั้นหน้าที่นาย… - ครับ
ไว้คิดพรุ่งนี้ละกัน วันนี้แค่แนะนำตัวก็พอ
ต่อไป โฮซากะ มีอะไรรายงานบ้าง
ครับผม ทีมไจแอนต์สไม่ชนะครับ ดังนั้นครึ่งฤดูกาลหลัง…
เป็นอะไรเหรอ ดูเหนื่อยๆ
ผู้ชายมีเรื่องที่ผู้หญิงอย่างเธอไม่เข้าใจอีกเยอะ
นายนอนไม่หลับ แถมอดมีอะไรกับสาวหุ่นแซ่บ…
ไม่ใช่เรื่องนั้นสักหน่อย!
- มีอะไร - เกิดอะไรขึ้น
แค่ตบยุงน่ะครับ
ได้แล้วค่ะ เชิญต่อเลย
อ้อ
- เรื่องทีมไจแอนต์สเมื่อกี้… - อ้อ…
(สำนักงานอัยการ)
นานๆ จะเห็นแกโผล่มา
งานเป็นไงบ้าง
ก็เรื่อยๆ
ตอนนี้ทำคดีอะไรอยู่
ไม่รู้เคยได้ยินไหม คดีฆาตกรรมเอโดงาวะนั่นไง
อ๋อ
กำลังทำคดีนี้อยู่เหรอ
ใช่
ขอให้ประหารเลยเหรอ
แน่นอน
อ้อ นี่เหรอ
“เหตุฆาตกรรมเกิดขึ้น ในเขตเอโดงาวะ โตเกียว ซึ่ง…”
ไม่อ่านก็ได้
- แค่นี้เอง… - อยากจิบกาแฟไหม
ขอบใจ
ประหารเลยเหรอ
พี่ยังแน่วแน่เหมือนเดิมเลยนะ
- ยังไงนะ - จริงไหมล่ะ
พี่เป็นคนแบบนี้ ตัดสินใจแล้วไม่มีเปลี่ยนใจ
พี่ตั้งเป้าจะเป็นอัยการมาตั้งแต่สมัยเรียน
ถ้าฉันมีเพื่อนร่วมชั้นฝันจะเป็นอัยการนะ
คงไม่คบด้วยหรอก
แต่พี่ก็สอบผ่านแล้วได้เป็นอัยการจริงๆ
ไม่เคยหันเหไปทางอื่นเลย
ฉันก็แค่เป็นคนหัวแข็ง
แกเคยมีปัญหาเรื่องหางานทำ
แต่ตอนนี้ก็เต็มที่กับงานที่ชอบอยู่ใช่ไหม
- ก็ไม่เชิง - หืม
แต่ฉันก็ทำงานเต็มที่จริงๆ
หัวหน้ามองฉันเป็นพวกตัวท็อป ฉันว่าน่าจะไปรุ่งอยู่
กลับมาแล้วเหรอครับ
- ครับ - เท็ปเปเหรอ
- ไง โยชิโมโตะเหรอ - นี่
ซาซากิเพิ่งโทรมา
ชวนไปเดตเป็นกลุ่มกับแก๊งแอร์โฮสเตสพรุ่งนี้
ระดับแอร์เลยนะ
นายไปด้วยใช่ปะ
เดตเป็นกลุ่มเหรอ ไม่รู้สิ
นี่ โยชิโมโตะ…
เวลานายอยู่ในสถานการณ์ยากลำบาก
นายมีคำแนะนำอะไร
ที่เคยได้จากคนอื่นบ้างไหม
นึกหน้าสาวคนไหนเป็นแรงใจไหม
หืม ไม่รู้สิ
พักหลัง เวลาฉันพยายามทำอะไร
ฉันจะร้องเพลงเรื่องอีวานเกเลียนในใจ
ถามทำไม
อ๋อ อีวานเกเลียนเองเหรอ
ฉันน่ะ
เหมือนมีอะไรแบบนั้นแค่สมัยม.ปลายเท่านั้นเอง
(หนังสือรุ่น)
พูดถึงม.ปลาย วันก่อนฉันบังเอิญเจอมิซึฮาระด้วย
ว่าไงนะ
มิซึฮาระที่ว่า มิซึฮาระ ซานาเอะ ผู้จัดการทีมเราเหรอ
เธอย้ายมาโตเกียว
- วันนี้ขอบคุณนะคะ - ขอบคุณครับ
เท็ตจัง
- รู้ได้ไง - หืม
โยชิโมโตะเล่าให้ฟังว่าเธออยู่นี่
ฉันพอมีเวลา เลยแวะมาหาสักหน่อย
- สบายดีไหม - อืม
- เท็ตจังล่ะ - ฉันสบายดี
- หืม - ไปตรงนู้นดีกว่า
มาโตเกียวตั้งแต่เมื่อไหร่
ฉันเริ่มทำงานล่ามที่นี่ตั้งแต่ปีที่แล้ว
ปีที่แล้วเหรอ
อืม
น่าจะโทรหากันบ้าง
ก็แหม…
เอ๊ะ
อย่าบอกนะว่าเธอ…
อะไรเหรอ
แต่งงานแล้วหรืออะไรแบบนั้น
ยังไม่แต่งสักหน่อย
ยังสินะ
- ยังสิ - นั่นสินะ
- อะไรกัน - ฮะ
ท่าทางงานเธอไปได้สวยนะ
ค่อยโล่งอกหน่อย
ฉันห่วงเรื่องเธอมาตลอดเลยนะ
หลังจากเลิกกับผู้ชายดีๆ อย่างฉัน
ฉันกลัวว่าเธอจะใช้ชีวิตไปวันๆ
พูดอะไรน่ะ ฉันเป็นคนขอเลิก เพราะเท็ตจังนอกใจต่างหาก
ไม่ได้นอกใจสักหน่อย ฉันแค่…
- นั่นมันข่าวลือทั้งนั้น - งั้นเหรอ
มีคนอิจฉาคู่เราเยอะ
มาแก้ตัวตอนนี้ได้อะไรขึ้นมาเนี่ย
นี่
ถ้าไม่รังเกียจ หลังเลิกงานไปทานมื้อเย็นกันไหม
เอ่อ…
สุดยอด
ยุ่งอยู่เหรอ
เอ่อ ใช่
ขอโทษนะ
ทำไมถึงโทรตามฉันมาในเวลางาน
งานฉันยุ่งนะ
เราสองคนเริ่มทำงานกันมาสองปีแล้ว
มาเจอกันบ่อยๆ เหมือนสมัยเรียนไม่ได้แล้ว
หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไป
แต่พวกเรา
ทำเหมือนว่าทุกอย่างยังเหมือนเดิม
แล้วยังไง
ฉันว่า…
เราจบแค่นี้เถอะ
- คืนนี้ เราไปไหนกันดี… - นี่ เอามานะ
คืนมา
- คาตางิริ - ครับ
หายไปไหนมาจนป่านนี้
ออกไปติดต่องานอะไรนานขนาดนั้น
- ขอโทษครับ - นั่นอะไร
เห็นที่ทำงานเป็นที่เล่นหรือไง
- มานี่ - อันนี้น่ะ…
- หัวหน้าคะ - ว่าไง
ขอโทษค่ะ
- หืม - นี่ของเธอครับ
คือว่า
คุณยายฉันไม่สบาย ขอกลับก่อนได้ไหมคะ
ได้สิ กลับได้เลย
- ขอบคุณค่ะ เจอกันค่ะทุกคน - เดินทางดีๆ นะ
- สวัสดีจ้ะ - เจอกัน
โกหกหน้าด้านๆ เดี๋ยวเถอะ
- คาตางิริ - ครับ
ฟังนะ ตอนนี้นายอยู่ฝ่ายขาย
นายต้องปรับตัวให้เข้ากับการทำงานของเรา
ที่นี่ไม่ใช่ฝ่ายครีเอทีฟ
อย่างแรก งานนอกออฟฟิศไม่ใช่การเที่ยวเล่น
ต้องรักษาเวลา นี่มันเรื่องพื้นฐานไม่ใช่เหรอ
ชักยัวะแล้วนะเว้ย!
กล้าขึ้นเสียงใส่ฉันเหรอ หัดมีมารยาทบ้าง
คาตางิริ เลิกทำตัวเป็นเด็กได้แล้ว
- เชิญค่ะ - เชิญค่ะคุณผู้ชาย
อ้าว
- ยังไงเนี่ย เท็ปเป - อะไรเหรอ
ใส่สูทเป็นพนักงานออฟฟิศเลย
ก็ฉันทำงานออฟฟิศ เคยบอกแล้วไง
- เอ๊ะ - ขี้ลืมนะเรา
ขออนุญาตพาไปที่นั่งนะคะ
ฉันชื่ออุเอสึงิ ริโกะ เรียกริโกะจังก็ได้ค่ะ
หลังจากนี้ เรียกริโกะจังได้ไม่ต้องเกรงใจนะคะ
- ริโกะจัง - ริโกะจัง
- เย่ - ขอบคุณทุกคนมากค่ะ
ขอให้ท่านผู้โดยสารผ่อนคลาย และเพลิดเพลินกับเที่ยวบินนะคะ
- ยอดเลย - เย่
ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ
- ทำอะไรของเธอ - เอ๊ะ
ทำไรของเธอ เธอเป็นแอร์โฮสเตสซะที่ไหน
เดี๋ยวนะ เท็ปเปกับริโกะจังรู้จักกันเหรอ
ชื่อเท็ปเปเหรอเนี่ย ชื่อพิลึกจัง
ไม่ต้องพูดเลย
ไหนบอกว่านัดเดตกับแก๊งแอร์โฮสเตสไง
- ก็นี่ไง - ฉันเป็นแอร์โฮสเตสค่ะ
- ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ - ฉันด้วยค่ะ เป็นแอร์เหมือนกัน
แอร์สาว
ฉันแค่ให้ริโกะยืมชุดใส่
ใช่ๆ
หนุ่มๆ บอกว่าอยากเห็นฉันแต่งชุดแอร์ ฉันก็เลยจัดให้ตามคำเรียกร้อง
- เนอะ - ใช่จ้ะ
พวกนายดูอะไรแบบนี้แล้วมันสนุกหรือไง
สนุกมากเลยละ
ฉันก็เหมือนกัน
- เนอะๆ - ใช่
เห็นไหม ทุกคนสนุกกันขนาดนี้
- เธอมันจอมหลอกลวง - เปล่าซะหน่อย
ไหนบอกจะไปเยี่ยมยายไง
พอดีคุณยายฉันใจดีมาก
เลยบอกว่าไม่ต้องอยู่เฝ้า ไปใช้ชีวิตวัยรุ่นให้สนุกเถอะ
โกหกชัดๆ เป็นบ้าอะไรวะเนี่ย
อย่าหยาบคายนักสิ
ว่าไงนะ
ริโกะจัง
อ้อ ขอบคุณค่ะ
ชนแก้ว
ฉันเจอริโกะครั้งแรก สมัยเป็นนักเรียนทำงานพิเศษที่สนามแข่งม้า
ตอนนั้นเธอชอบการแข่งม้ามาก
แต่แป๊บเดียวก็เลิกชอบแล้ว
ถึงจะเคยทำงานพิเศษด้วยกัน
แต่เธอได้เป็นถึงแอร์โฮสเตส ส่วนยัยนั่นเป็นแค่สาวออฟฟิศต๊อกต๋อย
ไม่หรอก ไม่ได้ต่างกันนักหรอก
เพราะต้องชงชาเสิร์ฟอาหารเหมือนกันอยู่ดี
ต่างแค่ทำในออฟฟิศกับทำบนเครื่องบิน
อย่าพูดงั้นสิ ภูมิใจกับงานที่ตัวเองเลือกหน่อย
อันที่จริง
บางครั้งก็ไม่แน่ใจว่าคิดถูกหรือเปล่า
ไปข้างนอกกันเถอะ
- ฮะ - เดินท่องราตรีกัน ไปเถอะ
- อ้าวๆ อะไรเนี่ย - จะไปไหนกัน
เราไปก่อนนะ
- เจอกัน - บ๊ายบาย
ไปบาร์อื่นดีไหม
อ้าว แท็กซี่
- เอ่อ คือว่า… - หืม
อะไรเหรอ
- คือว่าวันนี้… - ค่ะ
- ฉัน… - ค่ะ
เอ่อ…
อะไรเหรอ
พอดีเป็นวันนั้นของเดือนน่ะ
วันนั้นของเดือน
นึกแล้วว่าไม่เข้าท่า
มีคนที่ชอบแล้วเหรอ
ก็…
ฉันเพิ่งได้เจอแฟนเก่าสมัยม.ปลาย
ก็เลย
มาสังสรรค์เพื่อลืมอดีต แต่…
ยังมีใจให้เธอเหรอ
แย่ใช่ไหม
ไม่เลย
ผู้ชายก็แบบนี้แหละ
ท่าทางคืนนี้ฉันจะเลือกผิดคนซะแล้ว
- อะไรนะ - เปล่า
แยกย้ายกันเถอะ
- โอเค - บาย
(ยามาโมโตะอะพาร์ตเมนต์)
ถ้าคุณนากามูระติดต่อมา
ฝากแจ้งว่าฉันจะไปพบตอนบ่ายสามนะ
- ค่ะ - ไปก่อนนะ
- แล้วเจอกันค่ะ - ฉันไปนะ
ไม่ไปกับเขาเหรอ
ไม่เห็นนายจะมีงานอะไรทำเลย
นี่ ตั้งใจทำงานจริงปะเนี่ย
จริงสิ เมื่อคืนฉันกับโยชิโมโตะคุง โรแมนติกกันสุดๆ…
- อย่ากวนตอนทำงานสิ - ไม่อยากรู้เหรอว่าเราทำอะไรกัน
จะบอกให้นะ หมอนั่นไม่ใช่ พวกรุกใส่ผู้หญิงที่เพิ่งเจอหรอก
นี่ เอริกะจังน่ะ
เด็ดมาก สวยแซ่บมีเสน่ห์สุดๆ
เป็นเพื่อนเธอจริงเหรอ ไม่อยากจะเชื่อ
ฟังนะ เราสองคนมีคืนที่สุดวิเศษเลย
เล่นเอาซะมีถุงใต้ตาเลยวันนี้
เห็นไหม ดูสิ
เฮ้ย เอาคืนมานะ
ทำงานตัวเองไปสิ
บ้าจริง
ฮัลโหล เอริกะเหรอ
นี่ฉันเองนะ
เมื่อคืนนี้ออกจากร้านแล้วเป็นไงต่อเหรอ
ว่าไงนะ
ล้อเล่นน่า
จริงเหรอ
ฮะ
งี้นี่เอง
อืม เข้าใจแล้ว
ไว้เจอกันนะ
อืม
เธอว่าไงบ้าง
ไม่ได้ทำอะไรแล้วทำมาคุยโม้
แค่นี้ถึงกับต้องโทรไปถามหาหลักฐานเลยเหรอ
นี่ แอบชอบฉันหรือไง
เธอบอกว่านายปฏิเสธ เพราะยังรักแฟนสมัยม.ปลาย
หน้าไม่ให้เลยนะ
สงสัยต้องเรียกว่า “พ่อหนุ่มซื่อสัตย์” ซะแล้ว
- พ่อหนุ่มซื่อสัตย์ - เดี๋ยวเหอะ
- พ่อหนุ่มซื่อสัตย์ - ทำงานไป…
พ่อหนุ่มซื่อสัตย์คาตางิริ
สวัสดีครับ
ฮัลโหล เท็ตจังเหรอ
ใครน่ะ
มิซึฮาระไง มิซึฮาระ ซานาเอะ
มิซึฮาระเหรอ
อ้าว โทรมาจริงด้วย
เอ๊ะ หลังเลิกงานวันนี้เหรอ
ได้อยู่แล้ว
กี่โมง
หนึ่งทุ่มเหรอ สองทุ่มได้ไหม
- สองทุ่ม… - สองทุ่ม ที่…
หน้ารูปปั้นฮาจิโกะไง
แป๊บนึงนะ
สองทุ่มนะ
ได้ โถงทางเข้าพิพิธภัณฑ์นะ
หน้ารูปปั้นฮาจิโกะสิ
เปล่า ในออฟฟิศสัญญาณไม่ค่อยดีน่ะ
ได้ยินไม่ค่อยชัดสินะ
เลิกงานเจอกัน โอเค ตามนั้น บาย
- ดีจังนะ พ่อหนุ่มซื่อสัตย์ - เงียบเลย
- นี่ คาตางิริ มีงานมา - ครับ
- มากับฉันหน่อย - ครับ
ในที่สุด มีงานทำกับเขาสักที
- ทำงาน… - อุ๊ย โทษที ไม่เป็นไรนะ
โทษทีนะ
(งานเลี้ยงวันครบรอบบริษัทอลิตาอินดัสทรีส์)
- มิยะจัง - คะ
- มานี่หน่อย - อีก 30 นาทีจะเริ่มแล้ว ขอบคุณนะคะ
เตรียมหมดนี่ใน 30 นาทีเนี่ยนะ
- ผมไว้ตรงนี้นะ - ขอบคุณค่ะ
- คาตางิริ - ครับ
- เสื้อสูทไปไหน - เอ่อ…
ขอบคุณครับ
ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมากค่ะ
ขอบคุณทุกคนมากครับ
ท่านประธานมีอะไรจะกล่าวกับทุกคน เชิญด้านในเลยครับ
กลับกันเถอะ
คาตางิริ
จะทำอะไร
นี่นายยังไม่ตัดผมอีกเหรอ
นายคงคิดว่า “ทำไมต้องทำงานอะไรแบบนี้ด้วย”
ใช่ไหม
“ไม่น่ามาเจอแบบนี้เลย”
“ฉันไม่ควรมาอยู่นี่” อะไรประมาณนี้ใช่ไหม
มัวคิดแบบนั้นแล้วงานจะออกมาดีได้ไง
คงคิดว่าถ้าลาออกไปคงเจอทางที่ดีกว่าสินะ
แต่สภาพสังคมแบบนี้ไม่มีทางให้เลือกนักหรอก
ลองทบทวนความสามารถที่ตัวเองมี แล้วเอามาใช้กับงานดูสิ
ไม่ใช่เพื่อบริษัท แต่เพื่อตัวนายเอง
ครับ
ถ้างั้น ไปดื่มกันไหม
ขอโทษครับ วันนี้ผม…
- งั้นเหรอ - ครับ
- งั้นเอานี่ไป - ครับ
วันนี้ขอบคุณนะครับ
กลับมาแล้วเหรอ
ทำอะไรน่ะ
ดูดวงความรัก
คอมพิวเตอร์บริษัทไม่ได้มีไว้เล่นเกมนะ
ว่าแต่ สายแล้วไม่ใช่เหรอ
รู้แล้วน่า
น่ารำคาญจริง
ขอโทษครับ เลี้ยวซ้ายข้างหน้า แล้วเลี้ยวขวาได้ไหมครับ
มันจะเร็วกว่า
(พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมจีน)
- ขอโทษครับ - ครับ
เปล่าครับ ขอโทษครับ
ครับ
เอ๊ะ
มาถึงนี่เลยเหรอ
ว่าแต่ เธอรู้ได้ไงว่า…
- คือว่า ไม่ใช่อย่างนั้น - เอ๊ะ
- คือว่านะ เท็ตจัง… - เท็ปเป
อ้าว
ฉันได้ยินว่าแกกับซานาเอะ เป็นเพื่อนสมัยเรียนม.ปลาย
ฮะ
นี่ พัสดุจากแม่
แม่ฝากให้เอามาให้แก
ขอบใจ
รกไปหมด
เชิญ
ขอรบกวนหน่อยนะ
ตามสบาย
ขอรบกวนนะคะ
จริงสิ ห้องแกไม่มีรองเท้าแตะนี่นา
รองเท้าแตะเหรอ
- ไม่เป็นไร - อันนี้ได้ไหม
- ขอบใจนะ - นี่
ฉันเอาพัสดุแช่ตู้เย็นนะ
แม่ส่งอะไรมาให้เหรอ
ปลาอาจิแดดเดียว
ปลาอาจิแดดเดียวเหรอ
ชาดำได้ไหม
- อืม - ชาดำก็ได้
เธอนั่งรอเถอะ
คับแคบหน่อย แต่ได้อยู่
ได้กลิ่นแกงกะหรี่ใช่ไหม
ก็นิดนึง
- ได้กลิ่นใช่ไหม - อืม
ด้านล่างเป็นร้านอาหารอินเดียน่ะ
- อ้อ - ก็เลยได้กลิ่น
ขอบคุณค่ะ
ทำไมไม่เก็บกวาดห้องซะบ้าง
แขกไปใครมาจะได้สะดวก
ไม่เห็นเป็นไรเลย แบบนี้ก็เหมือนบ้านดี
- นี่ พี่ - ว่าไง
- พี่กับมิซึฮาระ… - ทำไมเหรอ
ว่าไงดี คบกันเหรอ
ซานาเอะเป็นล่ามในบางคดีที่ฉันทำ
เช่นตอนที่ต้องการสอบปากคำ
ชาวต่างชาติที่ก่อคดีแล้วต้องมีการสืบสวน
ฉันก็จะเป็นล่ามให้
งานยาก แต่ค่าแรงไม่คุ้มเลย
เรียกว่าเป็นงานจิตอาสาก็ได้
- ต้องรักงานนี้ถึงจะทำได้ - ค่ะ
คุณโซอิจิโร่ก็เหมือนกัน
ถึงจะไม่เกี่ยวกับงานคุณ
แต่คุณก็อุตส่าห์ช่วยชาวต่างชาติพวกนี้
อืม
- รกนิดนึงเนอะ - อืม
ชาได้แล้ว
ขอบใจ
- ไม่เป็นไร - มีน้ำตาลไหม
อ้อ น้ำตาล
จริงสิ วันก่อนผมบังเอิญเจอคุณยอน…
- ที่เจอตอนนั้นไง - เขาเป็นไงบ้างคะ
ก็เหมือนเดิม
เหรอคะ
- นี่ น้ำตาล - ขอบใจ
อ้อ ใส่แก้วฉันเลย
- ของฉันด้วยสิ - ฉันชอบเข้มๆ
ขอบใจ
สามถุงเลยเหรอ
ขอบใจนะ
ได้ยินสองคนคุยกันเมื่อกี้
ท่าทางเข้าขากันน่าดูเลย
ไม่เชิงว่าเหมือนคู่หู
แต่เหมือนสามีภรรยากันเลย
โอ๊ย ร้อน
เป็นอะไรขึ้นมาคะ นี่ค่ะ
ร้อนจัง ขอบใจนะ
- ตรงนี้ด้วย - ขอบใจนะ
- เจอกัน - อืม
- รอตรงนี้นะ เดี๋ยววนรถมารับ - ค่ะ
ฉันโทรไปมือถือเท็ตจัง
แต่เท็ตจังไม่รับสาย
อ๋อ โทษที
ไม่เป็นไร
ฉันไม่อยากเซอร์ไพรส์เท็ตจัง
เลยอยากนัดเจอ
เพื่ออธิบายให้ฟังก่อน
ฉันนึกไม่ถึงเลย
ว่าจะได้มาคบกับคุณโซอิจิโร่แบบนี้
เราบังเอิญเจอกันตอนทำงาน
ได้คุยเรื่องเท็ตจังแล้วก็สนิทกัน
ประมาณนั้น
ได้เล่าไหมว่าเราเคยคบกัน
เราไม่ได้คบกันนานเท่าไหร่นี่นะ
คงไม่จำเป็นต้องเล่าหรอก
ขมแฮะ
เดี๋ยวนะ แล้วมือถือเราล่ะ
ลืมไว้ไหนนะ ลองโทรเข้าละกัน
โอ๊ย ลืมเลยว่าซุกไว้
ดีจ้า
มือถือฉันอยู่ที่เธอได้ไง
ก็ลืมไว้เองไม่ใช่เหรอ
นายวางทิ้งไว้บนโต๊ะ ฉันเลยช่วยเก็บไว้ให้
เป็นพระคุณมากครับ
งั้นปิดเครื่องแล้วเอามาคืนที่ออฟฟิศพรุ่งนี้ด้วย
ไม่อยากน่ะสิ
- เพราะอะไร - ก็แค่ไม่อยาก
ครับ สักครู่ครับ
พรุ่งนี้อย่าลืมเอาไปออฟฟิศด้วยละกัน
เอานี่ไป
ต้องพูดว่าไง
ขอบใจ
ด้วยความยินดี
ราตรีสวัสดิ์
นี่ ฉันอุตส่าห์ถ่อมาคืนให้ถึงนี่ ไม่เชิญดื่มชาตอบแทนน้ำใจหน่อยเหรอ
ชาสักถ้วยไหม
แหม ไม่ต้องก็ได้ รองเท้าแตะอยู่ไหนเหรอ
- รองเท้าแตะ… - ไม่มี
ไม่มีเหรอ ซื้อมาสักคู่สิ
รองเท้าแตะก็ไม่มี…
โห อกตู้มจัง ทำไมเงาวับขนาดนี้
อิจฉาจัง
แล้วเดตนายเป็นไงบ้าง
ยอดเยี่ยม
อกหักใช่ไหมล่ะ
อกหักก็เลยซึมแบบนี้ไง
ตลกอะไรนักหนา
อะไรเนี่ย หนังสือรุ่นเหรอ
นายมาจากชิซึโอกะเหรอ…
นี่
อายอะไรนักหนา ทำตัวเป็นเด็กผู้หญิงไปได้
นี่ อย่าบอกนะว่า
สมัยก่อนนายตัวอ้วน
ฮะ
- เอ๊ะ - เดี๋ยวก่อน
โกหกน่า นี่นายเหรอ
ไม่เปลี่ยนเลยนี่นา
แล้วนี่ใครอะ
หรือว่าจะเป็น
แฟนเก่าที่นายยังซื่อสัตย์ด้วย
- แฟนเก่าของพ่อหนุ่มซื่อสัตย์ใช่ปะ - เอามานะ
เดี๋ยวสิ…
ขอโทษ
แค่นี้แหละ กลับไปได้แล้ว
อืม
มีอะไรน่าจั๊กจี้เขียนไว้ตรงนี้ด้วย
“ในแมตช์สำคัญนี้
ลูกชูตคว้าชัยของเทะ… เท็ตจัง
เหงื่อของเท็ตจัง…”
นี่มันไม่เกี่ยวกับเธอ
เลิกวุ่นวายได้แล้ว
บางคนก็มีความทรงจำล้ำค่าที่อยากรักษาไว้
ที่ไม่อยากให้คนอื่นรับรู้
ที่โยนทิ้งไปไม่ได้ อะไรแบบนั้นน่ะ
ที่ยังคงตัดใจไม่ได้ แม้จะพยายามแค่ไหน
ไม่เข้าใจเหรอ ซื่อบื้อหรือไง
เข้าใจสิ
เข้าใจดีเลย
ฉันรู้ซึ้งเลยละ
ว่าตอนอกหัก…
มันรู้สึกยังไง
เลิกวุ่นวายสักทีสิยัยบ๊องนี่
รู้ไหมนี่อะไร
แหวนหมั้นเหรอ
เรามาโยนความรู้สึกค้างคานี้ทิ้งไปกันไหม
ฮะ
ท้องฟ้าที่โตเกียวเป็นสีชมพูเลย
ฝุ่นควันทั้งนั้นแหละ
สวยดีเนอะ
ฉันว่าคืนนี้ก็สวยดีเหมือนกัน
หืม เธอไม่ได้เป็นคนโตเกียวเหรอ
นางาโนะต่างหาก
ฉันโตมาแถวไหล่เขาที่ท้องฟ้ามืดสนิท
แต่ก็มีดาวสุกสกาวนับล้านเต็มท้องฟ้า
แต่ตอนนี้เธอต้องมาเป็นสาวออฟฟิศ ทำงานแลกเงินเดือนน้อยนิด
ท่ามกลางฝุ่นควันที่โตเกียว
ใช่แล้วละ
ทำไมถึงไม่กลับบ้าน
นั่นสินะ
ฉันรู้สึกเหมือนที่โตเกียวมีอะไรบางอย่าง
ฉันยัง
ไม่อยากหมดหวังกับตัวเอง
ฉันว่าฉันก็เหมือนกัน
ฉันยังไม่อยากหมดหวังกับตัวเอง
ฉันอยากโยนมันทิ้งตรงนี้
เพราะฉันได้มันจากที่นี่
ลาก่อนนะ
เฮ้ย เดี๋ยว
ไม่เป็นไรแน่เหรอ
อืม
ไม่เป็นไรหรอก
- ทำอะไรน่ะ - เปล่า
อะไรอยู่ในมือ
ยังไม่ได้โยนนี่
ก็แหงสิ แค่แกล้งโยนเฉยๆ
ทำเป็นพิธีไง พรุ่งนี้ฉันจะเอาไปจำนำ
แล้วเอาไปซื้อกระเป๋าพราด้านู่นนี่นั่น
- เอามา - จะทำอะไร
คราวหลังก็อย่าจุ้นจ้านเรื่องคนอื่นให้มาก
เดี๋ยว อย่านะ ทำอะไรน่ะ บ้าไปแล้วหรือไง
ฉันโยนความรู้สึกค้างคาของเธอทิ้งให้แล้ว น่าจะขอบใจฉันนะ
นั่นแหวนฉันนะ นายมีสิทธิ์อะไรมาโยนทิ้ง
พราด้าฉัน
ไม่อยากจะเชื่อ
แบบนี้ดีสุดแล้ว
แย่สุดๆ ต่างหาก
เหลือเชื่อเลย
นายหัวเราะอะไร
ขำอะไรนักหนา
ก็…
อะไรเล่า
ฉันไม่ได้โยนทิ้งจริงๆ
แค่แกล้งน่ะ ดูสิ
ฮั่นแน่ อยู่ในกระเป๋าเสื้อล่ะสิ
สวมนิ้วไว้ใช่ไหม ไหนดูมือหน่อย
ทำหล่นไปซะแล้ว
ทำหล่นเหรอ
- ตอนยืนตรงนี้… - ได้ไง
ตอนยืนตรงนี้มันยังอยู่เลย
รีบหาเลยนะ
อะไร ไหนบอกว่าอยากโยนทิ้งไง
แพงขนาดนั้นจะโยนทิ้งได้ไงเล่า
มันแพงนะ
ได้ไงเนี่ย โยนทิ้งไปจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย
เปล่านะ ฉันมั่นใจว่าทำหล่น
ไม่ได้ดูเหรอว่าต้องแกล้งโยนยังไง
นี่ ช่างมันเถอะ
ได้ไงเล่า
ช่างมันเถอะน่า
เพราะนายแท้ๆ
ความรู้สึกค้างคาในใจฉันเลยถูกโยนทิ้งไปจริงๆ
ขอบใจนะ
ขอโทษนะ
ยังรักเขาอยู่ไหม
เคยรักน่ะ
แต่ว่านะ
เขาไปรักคนอื่นแล้ว ช่วยไม่ได้นะ
ฉันตัดใจแล้ว
ถ้าไม่ตัดใจ คงก้าวต่อไปไม่ได้
คนที่เรารักได้อย่างสุดหัวใจ
หาไม่ได้ง่ายๆ เลยเนอะ
ฉันว่า…
เดี๋ยวเธอก็หาเจอ
คนที่เธอรักได้อย่างสุดหัวใจน่ะ
เพชรไง
เพชร…
ก็อาจจะจริงนะ
ถ้าพยายามต้องเจอแน่
วันนี้เราก็พยายามกันเถอะ
กี่โมงแล้ว
เราจะไปเข้างานทันไหมเนี่ย
เฮ้ย เดี๋ยวสิ
เฮ้ย!
นี่มันอะไร
ทางฝั่งนั้นบอกว่า…
ทำไมทำได้แค่ 20 ล้าน
แบบนี้บัญชีเราแดงเถือกพอดี
เข้าใจไหมเนี่ย
ขอโทษที่มาสายครับ
ไปทำมาใหม่ คาตางิริ!
- ครับ - มาสายนะ
หายไปไหนมา
ผม… ไปชายหาดครับ
ชายหาดเนี่ยนะ
ไปหาของครับ
คิดอะไรของนายอยู่
ทำไมรองเท้ากับกางเกงเลอะขนาดนี้
สภาพแบบนี้จะไปเจอลูกค้าได้ไง
นี่คิดจะทำงานฝ่ายขายต่อไปหรือเปล่า
ทำครับ
งั้นก็ปรับทัศนคติซะ
ทรงผมด้วย
เมื่อไหร่จะไปตัดสักที
ไม่ตัดครับ สไตล์ผมเป็นแบบนี้
- ว่าไงนะ - เปล่าครับ ผมน่ะ
ปกติก็ไว้ผมหางม้าแบบนี้อยู่แล้ว
- หัวหน้าสั่งให้ผมตัดไม่ได้หรอกครับ… - คาตางิริ!
- หัวหน้า - หัวหน้า ใจเย็นครับ
- ขอละครับ - เดี๋ยวความดันขึ้นครับ
เด็กหนุ่มก็แบบนี้แหละครับ
พอทีเถอะครับ
ผมจะค่อยๆ ปรับตัวให้เข้ากับที่นี่…
- ไม่ ไม่ใช่! - หา!
เอ่อ…
ตัดไปซะแล้ว
ฉันตัดความรู้สึกค้างคาของนายทิ้งให้หมดแล้วนะ
ขอโทษครับ ผมขอไปข้างนอกหน่อย
ทำงานกันไหมคะ
- อ้อ นั่นสินะ - จริงด้วย
เชิญครับ
ตัดทรงไหนดีครับ
แล้วแต่เลยครับ
ถ้างั้น…
อันนี้ก็เกินไปหน่อยครับ
อ้อ สวัสดีครับ
ผมคาตางิริจากฝ่ายขายครับ
กลับมาแล้วครับ
ต่อไปผมจะเป็นคนรับผิดชอบโครงการนี้
เพราะงั้นถ้าคุณสะดวก พรุ่งนี้ผมอยากแวะไปแนะนำตัวครับ
ให้ผมเข้าไปกี่โมงดีครับ
ครับ
- สิบโมงนะครับ - เธอคิดว่าไง
- ก็ดีนะคะ - ครับ ไม่มีปัญหาครับ
ครับ แล้วเจอกันครับ
ครับ รับทราบครับ
สวัสดีครับ
พวกนายทำอะไรกันเนี่ย
ฮะ
ดีจ้า
เดี๋ยวสิ ฉันไม่ได้มาดักรอนายนะ
ขนมปังนี่อร่อยมากเลย ฉันซื้อมากินเอง
แล้วซื้อมาเผื่อนายด้วยนะ
ไปนะ
พอดีเลย
ฉันมีอะไรอยากบอก
อะไรล่ะ
ขอบใจนะ
ฮะ
เธอช่วยให้ฉันลืมเรื่องนั้นได้
งั้นเหรอ เยี่ยมเลย
ฉันไปทางนี้นะ
ส่วนฉันไปทางนี้
นี่
ฉันลืมบอกนายเรื่องนึงเหมือนกัน
อะไร
สภาพนายไม่ไหวเลย
ทรงผมไม่เหมาะเลยสักนิด
คนที่หมอนี่หลงรักจนลืมไม่ลง
มิซึฮาระ ซานาเอะจังใช่ไหม
เดี๋ยวก่อน!
อยากให้คุณแต่งงานกับผม
ระวัง!
ตอนนี้มีคนที่รักแล้วใช่ไหม
คำบรรยายโดย ไตรภพ วิยะรัตน์