(บอสตัน)
(18 กรกฎาคม 2024 เฟนเวย์พาร์ก)
(03:06:59 - 03:06:54 จนกว่าจะถึงเวลาแสดง)
เช้าวันนี้ แฟนๆ ของโนอาห์ คาห์น
พากันมาเข้าแถวรอที่เฟนเวย์พาร์ก ตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่
- มาถึงตั้งแต่กี่โมง - ตีสอง 45
โนอาห์โพสต์ในเอ็กซ์ว่า "ทุกช่วงเวลาในชีวิตนำพาผมมาจนถึงจุดนี้"
ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง
พิมพ์ตอบได้ไหม
(ตื่นเต้นเหลือเชื่อ แต่ก็กังวลแล้วก็เครียดสุดๆ เรื่องเสียง)
(เสียงผมอย่างกับคนอายุ 45 ที่สูบบุหรี่จัด)
(ไม่อยากเชื่อว่า ตัวเองกำลังนอนบนสนามหญ้าที่เฟนเวย์พาร์ก)
(เหมือนไม่ใช่เรื่องจริง)
(แต่ก็กระวนกระวายใจด้วย)
ทั้งหมดนี้ก็เพื่อโนอาห์ คาห์น หนุ่มเวอร์มอนต์ที่
เติบโตอย่างมากในอาชีพนี้ในเวลาแค่หกปี จากคอนเสิร์ตเล็กๆ สู่โชว์ที่เฟนเวย์พาร์ก
บัตรขายหมดทั้งสองรอบ
- เขาคือดาวรุ่งพุ่งแรง - ยอดสตรีมทั่วโลกกว่าสี่พันล้าน
ตอนนี้คุณคือราชันย์แห่งนิวอิงแลนด์
บ้าเอ๊ย รู้สึกเหมือนจะร้องเพลงไม่ได้
ผมกลัวมาก ไม่อยากเสียสิ่งที่พิเศษขนาดนี้ไป
เหมือนมันจะหลุดมือไป
(ตลอดไป)
โนอาห์!
จุดประสงค์ของผมคืออะไร หลังจากที่ทำมาขนาดนี้
และตอนนี้ผมเป็นใคร
(โนอาห์ คาห์น)
(โนอาห์ คาห์น เส้นทางสู่จุดสูงสุด)
(สแตรฟฟอร์ด)
ที่ที่ผมโตมาอยู่ระหว่างฮาโนเวอร์ นิวแฮมป์เชียร์ กับสแตรฟฟอร์ด เวอร์มอนต์
เป็นกลุ่มเมืองที่เรียกว่า "อัปเปอร์แวลลีย์"
ข้ามเส้นเขตเมืองมา ฉันเริ่มนับถอยหลัง
นับตู้รับจดหมายไปจนกว่าจะถึงบ้าน
ที่นี่เคยมีชีวิตชีวา
ผมว่าของขึ้นชื่อที่สุดของเวอร์มอนต์ ก็น้ำเชื่อมเมเปิ้ลนั่นแหละ
กับไอศกรีมเบนแอนด์เจอร์รีส์ กับเบอร์นี่ แซนเดอร์ส
พวกเพื่อนผู้ชายเมาได้ที่ ตั้งแต่เที่ยงวัน
ที่สแตรฟฟอร์ดมีแต่ต้นไม้ให้ดู ดังนั้นเราต้อง…
- มีดังกินโดนัทเปิดใหม่ เพิ่งจะมี - เย่
ไม่มีที่ไหนหนาวสู้ที่นี่แล้ว
นี่แหละเวอร์มอนต์
บ้านพ่อผมอยู่นั่น
ส่วนบ้านแม่ผมอยู่นั่น ลงเนินไป
พ่อกับแม่ผมเลิกกันตอนปี 2020
แม่ผมย้ายบ้านไปไม่ไกล อยู่ถนนเส้นเดิม
ถือว่าเป็นการหย่าที่ไม่ได้แย่มาก
เรามีสินค้าของเขาหลายอย่างวางขาย
ฟังเพลงของโนอาห์บ่อยไหมครับ
เอาตรงๆ ก็ไม่บ่อย ไม่ได้ฟังเพลงเขาเท่าไหร่
เพลงที่ฉันชอบที่สุดตอนนี้คือ "ยัวร์นีดส์ มายนีดส์"
แต่หนูชอบเพลงของเทย์เลอร์ สวิฟต์ที่สุด
เพลงของโนอาห์ คาห์นที่ชอบที่สุดล่ะ
ไม่รู้ค่ะ
สักวัน ฉันจะตัดขาดจากที่นี่
ควบม้าไปให้เหมือนพอล รีเวียร์
แล้วถ้ามีใครถามว่าฉันเป็นใคร
ฉันก็จะตอบว่า "ไม่ใช่คนแถวนี้"
พ่อที่น่าขายหน้าเหรอ
ในโลกนี้คงไม่มีใครน่าขายหน้ายิ่งกว่านี้แล้ว
(จอช พ่อของโนอาห์ ผู้รับเหมาด้านไอที)
ไม่ได้เล่นซะนาน ห้ามขำกันนะ
เปิดบ้านให้ดูหน่อย
บ้านดูเป็นปกติแล้วนะ
ผมไม่ได้สะสมขยะนะ
เหมือนดูรายการ "นักสะสมขยะ"
ไม่ใช่ ผมแค่รอบคอบ
โอ้โหเฮะ
มีอะไรแปลกๆ อีกไหม มีพวกเทปกาวอะไรไหม
เขาใช้คำว่า "แปลก"
แต่ก็แค่กระเป๋าที่ใช้งานได้จริง ทำจากถุงอาหารหมาหลายๆ ใบ
กระเป๋าถือขึ้นเครื่อง ที่ใช้งานได้จริงแบบนี้ไม่ดีเหรอ
เก็บอุณหภูมิได้ด้วย
ว้าว ไฮโซ
ถ้าเห็นกระเป๋าแบบนี้ที่สนามบิน ผมคงคิดว่าน่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่ๆ
พ่อผมเป็นนักกีฬาระดับอาชีพ แล้วก็เป็นวิศวกรเครือข่ายด้วย
เคยแข่งไอรอนแมนด้วย
แชมป์โลกไอรอนแมน
เคยไปแข่งรอบชิงฯ ระดับโลกที่ฮาวาย
ตอนนี้เป็นแค่ไอ้คนไม่ได้เรื่อง
นี่จักรยานสามล้อจากยุค 40
ริชาร์ดตอนนี้อายุ 32 ทำงานเป็นนักผจญเพลิง
อยู่ที่ฮาโนเวอร์ รัฐนิวแฮมป์เชียร์
ส่วนซาช่าเป็นศัลยแพทย์เด็กที่ยูทาห์ เมืองพาร์กซิตี้ รัฐยูทาห์
ส่วนไซมอนทำงานให้กับบริษัทให้คำปรึกษา
มีลูกค้าอยู่ทั่วโลก แต่ตัวเขาอยู่ที่บรูคลิน รัฐนิวยอร์ก
ส่วนโนอาห์ร้องเพลงได้นิดหน่อย
ผมเป็นลูกคนกลางในบรรดาพี่น้อง ซาช่า, ริชาร์ด กับไซมอน
มีหลายครั้งที่รู้สึกแบบที่ลูกคนกลางจะรู้สึก
โนอาห์ เต้นหน่อย
ตอนนั้นบ้านแทบแตก เสียงดัง หัวเราะสนั่น เดี๋ยวก็ทะเลาะกัน เดี๋ยวก็ตะโกน
ผมอยากได้ของขวัญ
โนอาห์ไม่เข้าใจว่าตัวเองไม่ได้เกิดวันนี้
นั่นสิ
ทุกคน นี่แม่นะ
เอาไว้พวกลูกโตเป็นผู้ใหญ่แล้วค่อย
ดูวิดีโอนี้ จะได้รู้ว่าอย่ามีลูกเลยอาจจะดีกว่า
หรือถ้าจะมีลูกก็อย่าจัดปาร์ตี้งานวันเกิด
ถ้าอยู่บ้าน ผมจะแต่งเพลงอยู่ในห้อง
เป็นกิจกรรมพิเศษของผมคนเดียว
เหมือนผมเก็บบางอย่างไว้ให้ตัวเอง ผมว่าตอนเป็นเด็กเราทำอะไรด้วยกันเยอะเกิน
ลองคิดดูในมุมมองทางจิตวิเคราะห์นะ
ก็ไม่เแปลกที่ผมโตมาเป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักดนตรี
เดี๋ยวเราจะไปชั้นบน ไปดูห้องผมสมัยที่ผมอยู่ที่นี่
แล้วก็ได้มาอยู่ช่วงโควิดนานเหมือนกัน
ผมจะสลับไปมาระหว่างที่นี่กับโรงนา
แต่ผมจะเขียนเพลงอยู่ที่ชั้นบนตลอด
เราเรียกห้องนี้ว่า "ห้องพลังลบ"
ห้องผมเองแหละ น่าจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
น่าจะห้าหรือหกปีได้แล้วมั้ง
แค่นี้ก็แพนิคเฉียบพลันได้ง่ายๆ
ผมพยายามจะ… เจอซากแมลงวันแฮะ
เมื่อก่อนผมไลฟ์ลงอินสตาแกรมจากห้องนี้แหละ ทดลองเล่นเพลงใหม่ๆ
แล้วก็แต่งเพลงหลายเพลงที่นี่
คิดเนื้อเพลงได้ก็เขียนลงบนโต๊ะตัวนี้แหละ
ปัดโถ่
ผมแต่งเพลง "คัม โอเวอร์" ที่นี่ แล้วก็เพลง "โฮมซิก" ด้วย
ผมเขียนไว้นี่ "ขอแค่มีเหตุผลให้ไป ฉันจะไป"
ดีเหมือนกันนะที่จำได้
ผมจำได้ทุกเพลง จำเนื้อร้องกับทำนองได้
เพลงนี้ก็จำได้ เพลงนี้แต่งเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2016
ตอนนั้นยังเรียนม.ปลายอยู่เลย
ตอนนั้นคิดว่า "เพลงนี้เจ๋งดี"
ก่อนหน้านี้ผมแต่งได้แต่เพลงห่วยๆ แต่เพลงนี้ผมชอบมาก
รู้สึกดีนะที่ยังจำได้ เพราะผมไม่เคยอัดไว้เลย
ไม่อยากให้มีอะไรเปลี่ยนไป
แต่ก็ทนสภาพตอนนี้ไม่ไหว
ชอบฝันอะไรไปไกลเกินตัว ใช้ชีวิตในโลกจริงได้ยากเสมอ
แต่พอถึงตอนเช้า มันไม่ได้แย่มาก
เพราะลืมไปว่าเวลาเป็นของจริง
ในช่วงก่อนจะนอนหลับ
กลับสับสนว่าทำไมเราหมกมุ่นอยู่กับเวลา
ฉันก็แค่คนธรรมดา
ในตอนเช้า
ผมไม่รู้หรอกว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ หรือควรเริ่มต้นยังไง
แต่ว่าก็แทบไม่กดดันอะไรเลยด้วย เพราะไม่ได้มีชื่อเสียงอะไร
ผมชื่อโนอาห์ครับ
ผมเรียนม.ปลายปีสุดท้าย ที่รร.ฮาโนเวอร์ ในฮาโนเวอร์
ผมอายุ 17 ขอผมนั่งลงก่อนแล้วจะเล่นดนตรีให้ฟังครับ
ตอนที่ฉันเพิ่งได้เซ็นสัญญาครั้งแรก ตอนยังเป็นเด็กม.ปลาย
ยุคนั้นนักร้องนักแต่งเพลง ลุคหนุ่มผมยาวผิวขาวกำลังมา
มีคนจากรีพับลิกเรคอร์ดส์ทักผมมา
เขาทำงานให้กับลิล เวย์น กับเดรก กับเทย์เลอร์
ในหัวผมตอนนั้นก็แบบว่า "โอเค"
"พรุ่งนี้ฉันจะดังแบบเทย์เลอร์ เดรก หรือลิล เวย์น"
ในหัวผมคือ "นี่แหละใช่แน่ๆ"
แต่ความจริงคือผมเดินหน้าแบบช้ามากๆ
"ขนของเข้าไป" หมายถึงจ่ายเงินให้คนอื่นขนอุปกรณ์เข้าไป
อเล็กซ์ ยกไอ้นี่ไปให้หน่อยสิ
ฝันไปเหอะ
ราวๆ ปี 2019 ผมก็ปล่อยอัลบั้มชุดนึง มินิอัลบั้มชุดนึง กับซิงเกิลอีกเพียบ
แต่ผมยังไม่รู้เลยว่า เสียงจริงๆ ของผมเป็นแบบไหน
ตอนนั้นผมเกือบจะเลิกทำดนตรีแล้ว หรือเกือบจะหมดหวังไปแล้ว
แล้วก็เกิดการระบาดใหญ่
แล้วจู่ๆ ผมก็ต้องกลับไปอยู่เวอร์มอนต์
กลับไปอยู่กับน้อง กับพี่ๆ กับแม่ กับพ่อ
ซึ่งเจ๋งดีนะ พูดแบบเห็นแก่ตัวเลย
ที่เราทุกคนได้ลงเรือลำเดียวกันอยู่สักพักนึง
ไม่ใช่แค่เรื่องดนตรี แต่ได้ตื่นนอนพร้อมกับน้อง
ได้เอาปืนลูกซองของน้องผมออกไปยิง หรือได้ดื่มเบียร์กัน
เหมือนมันจุดประกายความคิดสร้างสรรค์ให้ผม
แค่อยากบอกทุกคนว่า
คืนนี้ตอนเที่ยงคืน ผมจะปล่อยมินิอัลบั้มหนึ่งชุด
ชื่อว่า "เคป เอลิซาเบธ"
ผมชอบมินิอัลบั้มชุดนี้มาก
ในที่สุดก็เริ่มรู้สึกว่า เพลงของผมมีเรื่องราวอยู่ในนั้น
แย่จริง ฉันคิดถึงที่นี่เหลือเกิน คิดถึงเธอกับน้ำใจของเธอ
แล้วพ่อก็ยังชอบบอก เวลาที่มีคนเปิดเพลงของเธอ
แล้วก็ขำทุกที
เวลานึกถึงเธอตอนพูดว่า
"ถ้ามีกล้องอยู่ที่สัญญาณไฟจราจรนะที่รัก"
"ฉันคงเป็นดาวดังไปแล้ว"
อยากจะไปที่รัฐเมน
นั่นคือจุดเริ่มต้นของการแต่งเพลงใน "สติ๊กซีซั่น"
แล้วติ๊กต็อกก็เข้ามา ตอนนั้นผมแบบว่า "แอปบ้าอะไรวะเนี่ย"
ผมเพิ่งแต่งเพลง "พาร์ท ออฟ มี" ช่วยบอกทีนะว่าปล่อยเพลงนี้ดีไหม
คือยังไงก็จะปล่อยอยู่ดี ถามเอาการตลาดเฉยๆ แต่ลองฟังดูนะ
ผมกลับจากสตูดิโอทีไรก็จะคิดว่า
"คืนนี้จะแต่งเพลงให้ตัวเองสักเพลง แต่จะเอาไปลงติ๊กต็อก"
แล้วผมก็กินขนมผสมกัญชาเข้าไป เมา แล้วก็หลับ…
ผมกะว่าจะลบคลิปนั้นอยู่แล้ว ตอนนั้นคิดว่า "ไม่มีใครสนใจฟังหรอก"
"อันนี้ลบไปก่อน ไว้พรุ่งนี้ค่อยลองใหม่"
พอตื่นขึ้นมาตอนเช้า "เชี่ย" คลิปนั้นมีคอมเมนต์ 900 คอมเมนต์
ผมนี่แบบ "เอาแล้วไง"
เรามาที่นี่เพื่อทำเพลง ผมจะแต่งเพลงเกี่ยวกับเวอร์มอนต์
และตอนนี้ผมอยู่เวอร์มอนต์ ซึ่งเจ๋งดี
ฉันเลยคิดว่าถ้าเอาสิ่งดีๆ ไปกลบทับความผิดพลาดทั้งหลาย
มันอาจจะลบล้างความมืดมนที่รับมาจากพ่อได้บ้าง
ตอนนี้ฉันไม่ตลกอะไร เพราะคิดถึงเสียงหัวเราะของเธอ
เธอเคยเรียกฉันว่า "ตลอดไป" แต่ตอนนี้เธอไม่แม้แต่จะโทรกลับมา
และฉันรักเวอร์มอนต์ แต่นี่คือฤดูกาลของ…
แล้วมันก็ดังเปรี้ยงเลย
นี่คืออัลบั้มของเขาครับ "สติ๊กซีซั่น"
ทุกท่านคะ โนอาห์ คาห์น
(โอลิเวีย โรดริโก)
ขอเสียงให้โฮซิเออร์
(เจลลี่โรล)
(ชอว์น แมนเดส)
ขอเสียงดังๆ ให้เรนี แรปป์
(เดอะ ลูมิเนียร์ส)
ที่นี่ ดนตรีกลายเป็นของใหม่สำหรับผม ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ดีมาก
แต่ตอนนี้ก็หวานอมขมกลืนนะ
เพราะผมกลับไปมีทัศนคติแบบตอนนั้นไม่ได้แล้ว
ตอนนี้มีแรงกดดันว่าต่อไปจะทำอะไรต่อ
ทำอัลบั้มใหม่ให้เสร็จก่อนปี 2026
ผมว่าตอนนี้เขาอยากมั่นใจว่า
คุณภาพของงานชุดต่อไป
จะดีพอๆ กับหรือดีกว่าอัลบั้มที่สร้างชื่อให้เขา
ซึ่งผมว่ากดดันพอสมควร
ผมคิดถึงหลายอย่างมากที่อัปเปอร์แวลลีย์
ตอนนี้ผมอยู่ในบ้านหลังใหญ่ที่แนชวิลล์
และชีวิตผมเปลี่ยนไปเยอะ
สำหรับผม เวอร์มอนต์คือรากเหง้า
ส่วนแนชวิลล์คือที่ที่ผมย้ายไปอยู่เพื่อทำงาน
อาทิตย์ก่อนผมกลับมาบ้าน เพื่อมาเยี่ยมพี่ชายกับคนอื่นๆ
ปกติผมไม่ได้ช่วยงานที่โรงตีเหล็กหรอก
แต่วันนี้ผมอยากแกล้งขยันแล้วก็เจียมตัวหน่อย
ซึ่งที่นี่แหละเหมาะเลย
โอเค ชนชั้นแรงงาน
ก่อนอื่น เขาไม่ได้ใส่กันแบบนั้น แป๊บนะ
โอเค พร้อมแล้ว
ได้
บ้าเอ๊ย
นายว่างานไหนอันตรายกว่ากัน
เป็นนักผจญเพลิงกับช่างตีเหล็ก
หรือเป็นนักร้องนักแต่งเพลงสายโฟล์กป๊อป
- นักร้องนักแต่งเพลง - ใช่ นักร้องนักแต่งเพลง
งานของนายคือขึ้นรูปเหล็ก ส่วนงานฉันคือขึ้นรูป…
- ความคิดและจิตใจ ใช่ - ความคิดและจิตใจ
- ตรงนี้แหละที่น่ากลัว - เอ้า มานี่
ก็แปลกๆ เหมือนกันที่น้องๆ คนอื่นไม่อยู่ที่นี่
บ้านเราสนิทกันมาก
- เคยแหย่กระปู๋เข้าไปในนี้ไหม - เคย แหย่อยู่ทุกวัน
เราใช้เวลาด้วยกันเยอะมาก
หลังจากผมจบม.ปลาย แล้วช่วงนั้นริชาร์ดอยู่บ้านพักนึง
เราจะพากันออกไปเมาหัวราน้ำ
- พร้อมไหม - ไม่
โอเค สาม สอง หนึ่ง
ผมไม่ค่อยได้เจอเขา
พอมีโอกาสได้อยู่ด้วยกัน มันเลยเป็นอะไรที่พิเศษมาก
โดยเฉพาะตอนที่เขาไม่มีทัวร์คอนเสิร์ต
เราได้กลับไปเป็นพี่น้องกันเหมือนคนทั่วไป
ไม่ได้เป็นโนอาห์ คาห์นที่เป็นคนดัง
โอเค
เรามาเล่นสกีที่นี่ได้กี่ปีแล้วนะ 15 ปีไหม
นายอยู่ที่นี่มาทั้งชีวิต
ก็เออสิ
จุดพีคของวันหยุดคริสต์มาสปีนั้นน่ะ
หมอนั่นถือขี้ไว้ในมือ ยกขึ้นเหนือหัว
แล้วก็พูดว่า
"นายมันแสบใช้ได้ ไอ้คุณกรินช์" แล้วก็วิ่งออกจากบ้านไปเลย
สิ่งที่ฉันชอบที่สุดเกี่ยวกับกลุ่มเพื่อนเรา
แล้วก็ครอบครัวและการได้มาที่นี่คือ ไม่มีใครถามว่า "ต่อไปจะทำอะไร"
เรื่องของฉันไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ไม่เหมือนที่แนชวิลล์ ซึ่งแบบนี้แหละดีแล้ว
ฉันรักแนชวิลล์นะ รักผู้คนที่นั่น
แต่ทุกเรื่องที่คุยคือเรื่องงานฉัน
รอบตัวฉันมีแต่นักดนตรี ทุกคนทำดนตรี
แต่พอมาที่นี่ รู้สึกเหมือนได้กลับบ้านจริงๆ
วันดีๆ อีกวัน
ดีมากเลยต่างหาก
(แนชวิลล์)
ตอนนี้โนอาห์กลับมาอยู่บ้านที่แนชวิลล์แล้ว
นี่เป็นช่วงแรก
ตั้งแต่ปี 2022 ที่เขาได้หยุดพักยาว แต่ก็แค่ไม่กี่วัน
ที่ผ่านมาเขาทัวร์คอนเสิร์ตลากยาว
แล้วตอนนี้ก็ใกล้จะหมดโปรแกรมทัวร์แล้ว
จูน จูนบั๊ก มานี่
โอเค ที่รัก ทำแผ่นเลียให้เพ็นนีหน่อยสิ เพ็นนีจะได้ไม่เหงา
โอเค เพ็นนี ขอมือ
เก่งมาก
รู้สึกเหมือนว่า "สติ๊กซีซั่น" กับทัวร์ครั้งนี้ เปลี่ยนชีวิตพวกเราไปเลย
หมาตัวใหม่ บ้านหลังใหม่
เฟอร์นิเจอร์ใหม่ เมืองใหม่ เสื้อผ้าชุดใหม่
ทำจมูก
ทำให้มันใหญ่ขึ้น
เราย้ายมาอยู่ที่เดือนธ.ค.
ย้ายมาจาก อะพาร์ตเมนต์หนึ่งห้องนอนที่บอสตันมาอยู่ที่นี่
และเราปรับตัวยากมาก
เป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ต้องปรับอะไรหลายอย่าง แต่ก็…
เราพยายามทำให้ที่นี่ ใกล้เคียงกับบ้านที่เวอร์มอนต์ให้ได้มากที่สุด
เดี๋ยวจะพาไปดูของเจ๋งๆ ในนี้มีของสนุกๆ หลายอย่างเลย
อ๋อใช่ นี่เครื่องจำลองกอล์ฟของผม
ไม่ค่อยทันสมัยเท่าไหร่
แต่มันเจ๋งดีนะ
ผมกลัวแล้วก็กังวลกับอัลบั้มถัดไป
ผมผัดเรื่องงานสร้างสรรค์ออกไปหลายอย่าง
แล้วก็แทบไม่ได้เริ่มทำอะไรจริงจังเลย
แล้วก็รู้ตัวดีมากๆ ว่า ต่อจากนี้จะไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว
นั่นแหละสิ่งที่ผมกลัวที่สุด
กลัวว่าต้องกลับไปอยู่บ้านแม่ที่เวอร์มอนต์ ต้องดิ้นรนหรือเจ็บปวด
ถึงจะแต่งเพลงได้
นั่นคือความกังวลที่ผมมีเสมอมา
เฮ้ เมื่อกี้ก็ไม่เลวนะ ไง เพ็นนี
ไม่ชอบให้เล่นตรงนี้ใช่ไหมล่ะ
เดี๋ยวผมพาไปดูอย่างอื่นต่อ
ผมได้รางวัลนี้มา แล้วหลังจากนั้นก็นั่งในงานไม่ได้
เพราะรปภ.ไม่เชื่อว่าผมเป็นแขกของงาน
ทั้งที่ผมเพิ่งขึ้นเวทีไปรับรางวัลมาแหม็บๆ
แล้วก็นี่ ถ้วยรางวัลที่ผมภูมิใจที่สุด
ในรูปนี้ แฟนของเบรนน่าขอเบรนน่าแต่งงาน
หมอนี่โคตรเจ๋ง
เสาร์อาทิตย์นี้เบรนน่าก็จะไปหาเขา
นี่ผมเอง ขอเบรนน่าแต่งงานที่คาโบ วันที่ 17 กรกฎาคม 2023
วันดีๆ อีกวันในชีวิต น่าจะดีที่สุดแล้ว
ฉันมีลางสังหรณ์มาตลอด
ฉันไม่เคยสงสัยในตัวโนอาห์เลย
ฉันไม่ได้คิดว่าอะไรแบบนี้จะเกิดขึ้น
ไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่ามันจะเป็นไปได้
แต่ฉันไม่เคยสงสัยในตัวเขา ทั้งในฐานะนักดนตรีหรือศิลปิน
ฉันรู้มาตลอดว่าเธอมีคุณสมบัติ
เธอสามารถทำเพลงเป็นอาชีพได้
- ขอบใจนะ - ค่ะ
ทีแรกฉันคิดว่า "ฉันคงเป็นครูไปทั้งชีวิต"
ส่วนเธอก็เล่นคอนเสิร์ตตามเวทีเล็กๆ
ใช่ ทีแรกฉันคิดว่าชีวิตเราจะเป็นแบบนั้น
ผมจัดกระเป๋าแบบมั่วมาก
ไม่น่ารอจนนาทีสุดท้ายแล้วค่อยจัดเลย
ผมอยากเอาไปให้พอสำหรับทัวร์ทั้งโปรแกรม ออกเดินทางไปยาวๆ
แทนที่จะกลับมาอยู่บ้านแป๊บๆ แล้วก็ต้องไปอีก
ผมอยากกลับไปใส่กางเกงตัวเก่าให้ได้
ตู้เสื้อผ้าผมจะมีมุมอัปยศอยู่ แบบ "แกอ้วนเกินจะใส่เสื้อผ้าพวกนี้"
อ้วนเกินจนยัดไม่ลง น่าโมโหเป็นบ้า
นี่คือปีที่สองของการทัวร์คอนเสิร์ตแล้ว
(พฤษภาคม 2024)
เราเริ่มทัวร์มาตั้งแต่เดือนตุลาคมปี 2022
เล่นคอนเสิร์ตไปแล้ว 210 ครั้ง
และอีกไม่นานผมก็จะได้เล่นที่เฟนเวย์พาร์ก
เหลือเชื่อดี
เรื่องการแสดงบนเวที โนอาห์พัฒนาขึ้นเยอะมาก
(พยายามจะลืมประสบการณ์เฉียดตายเมื่อคืน)
(คิดว่าตัวเองเป็นใครวะเนี่ย เจ็บนะนั่น)
ตอนนี้เขาเก่งขึ้นเยอะ
ผมชื่อโนอาห์ คาห์น
เป้าหมายของผมคือ
ทำให้พวกคุณหดหู่ กว่าตอนที่ก้าวเท้าเข้ามาที่นี่อีกนิด
โอ๊ย ปัดโถ่
ในวงการนี้ ศิลปินที่ถ่อมตัวแบบโนอาห์หายาก
ขอทางให้คนกล้าหน่อย
ว้าว คืนนี้มีป้ายน่าสนใจเพียบเลย
"จะบำบัดไปทำไมในเมื่อเรามีโนอาห์ คาห์น"
ฉันวาดรูปคุณ นี่คุณ
(คาห์น ขอเทียบหน่อยได้ไหม)
อยากมีหุ่นแบบนี้จัง ขอบคุณมากนะ
เพลงต่อไปเก่าหน่อย ถ้าใครรู้จักก็ช่วยกันร้องตามนะ
แต่ถ้าไม่รู้จักก็ไสหัวไปให้พ้นเลย ออตโตวา
การเติบโตแบบก้าวกระโดดที่เราเห็นกันมาตลอด
คือเขาได้เล่นเวทีใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้ง
คนดูเยอะขึ้น เสียงเชียร์ดังขึ้น ดังขึ้น ดังขึ้น
ไงทุกคน ผมโนอาห์ คาห์น
มาบอกว่าผมจะเล่นคอนเสิร์ตที่เฟนเวย์พาร์ก
เปิดขายบัตรแล้วนะ
จากที่เคยเล่นต่อหน้าคนดูสักสองพันคน
จนได้เล่นคอนเสิร์ตที่เฟนเวย์ในบ้านเกิดตัวเอง แทบไม่เคยมีใครทำได้
บางคนมีฝ่ายบุคคล บางคนมีพิญาตาขนาดเท่าตัวจริง
ทีเดียวเสียวแน่ ไอ้เวร
เพลงแกก็งั้นๆ แหละ
ขอบคุณสวรรค์ที่เขาเป็นคนมีสติ มีหัวคิดดี
(นครนิวยอร์ก)
ที่นี่คืออะพาร์ตเมนต์เก่าของผม ซึ่งตอนนี้น้องชายผมอยู่
เราจะไปทักทายเขาหน่อย
ยังรู้สึกเหมือนที่นี่เป็นบ้านของผมอยู่เลย แต่จริงๆ ไม่ใช่แล้ว
ไง เข้ามาเลย หมวกสวยดีนะ อย่างเจ๋ง เข้ามาก่อน
ฉันจัดห้องใหม่น่ะ
เมื่อก่อนมีแค่เตียงหลังนึง กับเสื้อผ้าเน่าๆ เป็นกอง
ห้องนี้มีขนเพชรหล่นเต็มพื้นเลย
ไม่ได้ล้อเล่นนะ สาบานได้
- ไม่จริงน่า - ตอนนี้หาก็เจอ
- เยี่ยม - เจ๋งดีเนอะ
แมกเลอมอร์น่าจะเอาไปแต่งต่อได้นะ
- ใช่ - "ฉันแค่เด็ก 19"
เล่นต่อเลย เดี๋ยวเราลองใส่บีตแบบแมกเลอมอร์
ฤดูร้อนปีนั้น
เย่
ฉันกินลาเต้ใส่นมโอ๊ต
กินกาแฟใส่ครีมเยอะๆ
เห็นฉันเป็นคนขาว
ไม่ได้แปลว่าฉันจะแจ้งเกิดในวงการแร็ปไม่ได้
ผมชอบความทรงจำของที่นี่นะ
แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองไม่เหมาะกับชีวิตในนิวยอร์ก
ผมเคยคาดหวังกับตัวเอง
คิดว่าถ้าได้มาอยู่เมืองใหญ่ ผมจะเป็นคนชอบเข้าสังคม
จะอยากออกไปข้างนอก อยากออกไปทำอะไรๆ
ผมว่าช่วงเวลาที่ผมรู้สึกหมดไฟที่สุด ก็คือที่เมืองนี้แหละ
ฉันเองก็สงสัยนะว่าจะมีที่ไหนไหม ที่ฉันจะรู้สึกพอใจกับชีวิตจริงๆ
สมัยที่อยู่ฮาโนเวอร์ สแตรฟฟอร์ด
ฉันรู้สึกอึดอัดเหมือนหายใจไม่ออก
แต่พอย้ายออกมา กลับคิดถึงความเรียบง่ายของมัน
ใช่ คงจะดีนะถ้าปัญหาของเราแก้ได้ง่ายๆ
แค่ซื้อตั๋วเครื่องบินสักใบ
การย้ายไปอยู่ที่อื่นไม่ได้ช่วยให้เราหนีตัวเองพ้น มันไม่ได้ง่ายแบบนั้น
นายเคยกังวลไหมว่า
นี่คือจุดพีคของนายแล้ว หรือว่านายจะไปถึงจุดพีคในสักวัน
กังวลสิ กังวลตลอดแหละ ในหัวคิดแค่เรื่องนี้แหละ
พรุ่งนี้ถ้าโชว์ที่เมดิสันออกมาไม่ดี แล้วมันจะเป็นยังไง
คนอาจเริ่มหมดความสนใจก็ได้
แฟนๆ อาจเริ่มรู้สึกว่ามันน่าเบื่อ จำเจ
แล้วค่ายเพลงก็เริ่มหมดศรัทธาในตัวฉัน
นักบำบัดของฉันพูดเสมอว่า "ความล้มเหลวก็เป็นส่วนหนึ่ง"
"คุณต้องเตรียมใจไว้ด้วย"
"คุณจะได้ยอมรับเหตุการณ์ที่เจอได้"
แต่ฉันไม่เคยทำแบบนั้นได้จริงๆ เลย
ให้ตายสิ
ยิ่งเข้าไปใกล้ ยิ่งประหม่า
โย่
เหลือเชื่อเลยเนอะ เพ็น
(คอนเสิร์ตที่เมดิสันสแควร์การ์เดน อาจขายบัตรไม่หมด)
(แต่ผมจะแต่งเพลงเพื่อพวกคุณต่อไป)
- ตื่นเต้นไหม - ตื่นเต้นนิดๆ อยู่นะ
เราต้องทำให้เมดิสันภูมิใจ
ที่นี่เจอความพ่ายแพ้มาเยอะ ทีมนิกส์แพ้ไปหลายเกม
คนที่นี่ต้องได้เห็นชัยชนะบ้าง
เรารู้ว่าต้องมีนิวยอร์ก
ไง เป็นไงกันบ้าง
เป็นไงบ้างวะ เมดิสันสแควร์
ว่าไง เมดิสันสแควร์การ์เดน
ผมอยากให้เราเข้าใจตรงกันก่อนจะไปต่อ
ซึ่งต้องขอความร่วมมือจากทุกคนที่นี่หน่อย
ผมอยากให้คุณหันไปมองคนที่มาด้วยกันคืนนี้
อาจจะเป็นเพื่อน แฟน รูมเมต พี่หรือน้อง
มองตาเขา มองให้ลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น
แล้วนึกถึงสิ่งที่คุณไม่ชอบในตัวเขามาสักอย่าง
นึกถึงมันไว้ให้ดี จนกว่าจะแก่ตายจากกันและเหลือตัวคนเดียว
ขอบคุณมากครับ เมดิสันสแควร์การ์เดน
ผมอยากได้รับการยอมรับจากคนอื่นมาตลอด
แล้วบางครั้งก็มีช่วงที่เราอยู่คนเดียว หรือรู้สึกโดดเดี่ยว
ถามตัวเองว่า "เราเป็นใคร"
เพราะผมไม่มีใครที่จะมาให้การยอมรับ
มือถือผมล่ะ จะประสาทตายอยู่แล้ว
มือถืออยู่ไหน
จะบ้าตาย
ฉันโทรเข้าอยู่เนี่ย
- อยู่นี่ไง - อ๋อ
พอจบคอนเสิร์ตแล้วคุณเปิดดูอะไร
ปกติก็ข้อความ
บางทีก็เช็กทวิตเตอร์ ดูว่ากระแสตอบรับของคอนเสิร์ตเป็นยังไง
ถ้ามันไม่ดี ผมก็จะขังตัวเองอยู่ในห้อง สั่งทาโก้เบลล์มากิน
ถ้ามันดี ผมก็จะขังตัวเองอยู่ในห้อง สั่งทาโก้เบลล์มากิน
บัญชีนี้มีไว้
โพสต์พวก…
โห อ้วนว่ะ
แค่นิดหน่อย นั่นแหละ
โอเค เริ่มกันเลย
ไหวไหม
ไหว
เยี่ยม ขออีกสี่ที อีกสี่ที สู้ๆ
ผมไม่เคยชอบรูปร่างหน้าตาของตัวเองเลย
สู้ๆ หายใจลึกๆ
เป็นเรื่องที่ผมไม่ค่อยพูดถึงเท่าไหร่
แต่ผมต้องต่อสู้กับมันมาตลอดชีวิต
เวลาเครียด ผมจะกินไม่หยุด
แล้วหลังจากนั้นก็จะเกลียดหุ่นตัวเอง
เกลียดรูปร่างตัวเองจนไม่ยอมกินอะไรอยู่พักใหญ่
อดอาหาร
ผมรู้สึกว่ารูปร่างของผมที่เห็นในกระจก
ไม่ใช่รูปร่างที่ผมมีจริงๆ
นี่เป็นเรื่องนึงที่ผมไม่ค่อยได้ยกมาพูด
เพราะผมเองก็ไม่รู้ว่า ปัญหาที่ผมมีมันคืออะไรกันแน่
ผมไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง
แล้วก็ไม่ค่อยอยากยอมรับด้วยว่าผม… ไม่รู้สิ
มันทำใจยากนะ เวลาต้องพูดถึงหุ่นหรือรูปลักษณ์ของตัวเอง
นี่เป็นปัญหาที่ ผมเผชิญเงียบๆ คนเดียวมา 15 ปีแล้ว
ขึ้น
หนึ่ง สอง
ขึ้น
หนึ่ง สอง
คนชอบเอาผมไปล้อ ชอบพูดถึง
เพราะเขามองว่าผมล้อตัวเองอยู่แล้ว
ก็เลยสามารถล้อผมว่าอัปลักษณ์ได้
หรือพูดถึงรูปร่างหน้าตาผมได้ หรือแซวว่าผมไม่อาบน้ำได้
ซึ่งผมเองก็ล้อตัวเองแบบนั้น
แต่บางครั้งผมก็อยากให้คนเลิกล้อ บางครั้งผมก็ไม่อยากเป็นตัวตลก
มันทำให้เกิดภาพจำว่า ผมไม่มีเสน่ห์น่าดึงดูดเลย หรือ…
ไม่มีความสำคัญ
และผมก็เหมือนทำร้ายตัวเองด้วยที่…
ไม่เคยเปิดใจพูดเรื่องนี้
เพราะผมนั่งพูดเรื่องสุขภาพจิตทั้งวัน แต่…
กลับไม่ดูแลตัวเองอย่างที่ควรจะทำ
และนั่นมัน… ขอโทษที
ตอนนี้รู้สึกเหมือนคิดคำพูดไม่ค่อยออก
เอาเป็นว่าเรื่องนี้พูดยากมากสำหรับผม
โอ้โหเฮะ ขอบคุณมากนะเมดิสัน เป็นอะไรที่มหัศจรรย์มาก ขอบคุณ
กางเกงตัวนี้รุ่มร่ามดีนะ
แต่ผมชอบ
เดี๋ยวเราจะเปลี่ยนเซ็ตเวทีกันนิดหน่อย
แปลว่าผมต้องยืนถือไมค์อยู่ตรงนี้คนเดียว
เหมือนบาทหลวงที่พูดชักจูงวัยรุ่น
นี่คือห้องนั่งเล่นที่บ้านแม่ผม เราจำลองมาไว้บนเวที
เราเหมือนยกห้องนั่งเล่นที่บ้านแม่ผม มาไว้บนเวทีคืนนี้เลย
อาจจำลองความชอกช้ำที่ส่งต่อกันมาไม่ได้ แต่ก็พยายามใส่เข้ามาให้เต็มที่
แม่ผมมาดูด้วยคืนนี้ ขอโทษนะแม่ที่เล่นมุกเมื่อกี้ ผมรักแม่มากนะ
บ้านของฉันถูกออกแบบมา ให้ดูเหมือนมันกำลังร้องไห้
หน้าต่างคือดวงตา
ส่วนโรงรถคือปาก
ถ้ามีใครพูดถึง เด็กเศร้าๆ ในบ้านเศร้าๆ ที่ถนนบัลช์
ก็ไม่ต้องเดาเลยว่าเขากำลังพูดถึงใคร
มาหาหน่อย
โห ไม่ได้เอาอัลบั้มพวกนี้ออกมาดูตั้งนาน
นี่ริชาร์ด, ไซมอน, ซาช่า กับโนอาห์
เด็กๆ ทุกคนอายุห่างกันหกปี ตั้งแต่คนโตจนถึงคนเล็ก
บ้านเลยเหมือนมีปูอยู่หนึ่งกระด้ง
พวกเขาไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด
โอ๊ะ
โนอาห์
หิวน้ำเหรอ ไปหาอะไรดื่มกัน
ครั้งแรกที่เราได้ข่าวว่า เขากำลังทำอัลบั้มสติ๊กซีซั่น
เขาจะเปิดอะไรสักอย่างให้ฟัง
จำไม่ได้ว่าเรียกว่าอะไร เดโมหรืออะไรสักอย่าง
แล้วฉันก็จะฟังแล้วก็คิดว่า "เพลงนี้พูดถึงชีวิตเราในช่วงเวลาหนึ่งนี่นา"
ไงคะ
- ไงฮะแม่ - ไงจ๊ะ
วันนี้วันฮาโลวีน เราจะไปทริกออร์ทรีตกัน
- เราจะเอาของอร่อยๆ มาเยอะๆ เลย - ไงจ๊ะ โนอี้ แค่ถ่ายรูปจ้ะ
นี่ไม่ใช่โทรศัพท์จ้ะลูก
ปล่อยหน่อย จะได้เห็นทุกคน
โนอี้
สถานการณ์ที่บ้านวันนี้เข้มข้นมาก
แม่จะปิดแล้วนะ
เหมือนเป็นไข่อีสเตอร์ที่ซ่อนไว้ในเพลง ที่มีแค่ครอบครัวเรารู้
อย่างท่อนที่พูดถึงเด็กสมาธิสั้นในชุดพละ
นั่นคือริชาร์ด
ส่วนเพลง "คัม โอเวอร์" เขาก็บอกว่าเขียนถึงไซมอน
แล้วก็มีหลายอย่างที่เกี่ยวกับฉันกับจอช รวมถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตเรา
- โตขึ้นอยากเป็นอะไร - อยากแต่งงานกับจอช คาห์นสุดหล่อ
และเป็นนักเขียนชื่อดัง
เพราะครอบครัวเราผ่านเรื่องแย่ๆ มาเยอะ
หยุดเลย
บ้านคาห์นวันนี้ค่อนข้างตึงเครียด
มีทั้งอุบัติเหตุ การหย่าร้าง ปัญหาการเงิน มีครบ
พอปล่อยอัลบั้มนั้นออกไป คนก็รู้เรื่องชีวิตครอบครัวเราหมด
- เข้ามาเลย - "ฟอร์เอเวอร์" เพลงนั้นแหละ
- สนุกไหม - สนุกมากเลย
แต่ลูกก็เล่นซะแม่ร้องไห้ไม่เหลือสภาพเลย
พรุ่งนี้ผมจะไม่เล่นเพลงนั้น แม่จะได้ไม่เศร้า
โชว์ดีมาก
เขาแบบ "ใช่ ไม่สนหรอก" ว่าไง ไซมอน
ไง ช่วยรีวิวโชว์ให้หน่อยสิ
โชว์ดีมากครับ
หมอนี่ทำแม่ผมร้องไห้
- ห้ามทำแม่ฉันร้องไห้นะ - นั่นแม่ฉันนะ
ไอ้บ้าเอ๊ย
- ไงจ๊ะ เพ็นเพ็น - ว่าไง เพ็นเพ็น
- ไง - ดีใจจังที่ได้เจอ
เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังต่อหน้ากล้องเลย
ผมเพิ่งกลับจากทัวร์ คริสต์มาสปีนั้นห่วยแตกที่สุดในชีวิตเลย
ผมกลับจากทัวร์
เหนื่อยสุดขีดจากการกอบกู้โลก ด้วยท่วงทำนองอันแสนไพเราะเสนาะหู
คิดว่าอยากอยู่บ้านสักวัน ฉลองวันคริสต์มาสกับพ่อ
แต่พ่อไม่โทรหาผมเลย
ผมลากสังขารไปที่บ้านเขา เคาะประตู
แล้วพ่อก็เปิดประตู พร้อมกับแฟนใหม่กับลูกของแฟนใหม่
ผมแบบ "อะไรวะเนี่ย" แล้วพ่อก็ "เออใช่ เมอร์รี่คริสต์มาส"
ที่จริงแอลเอก็เดือดดีนะ
คนดูตะโกนสุดเสียง ร้องเพลงที่เนื้อหาเกี่ยวกับพ่อกับแม่หย่ากัน
เกิดมาเพิ่งเคยเห็นอะไรเหลือเชื่อขนาดนั้น
สุดยอดดี
แต่ฉันก็รู้สึกแย่เหมือนกันนะ
เพราะฉันเอาพ่อกับแม่มาแต่งเพลงซะหลายเพลง
แต่ไม่เคยขอก่อน ไม่ได้คิดไปถึงตรงนั้นเลย
อย่างแรกเลย ฉันไม่ได้คิดว่ามันจะดังขนาดนี้
ใช่
ฉันไม่ได้คิดเลยว่าพ่อกับแม่จะรู้สึกยังไง
จนกระทั่งต่อมานั่นแหละที่แม่บอกว่า "แม่เสียความรู้สึก"
ฉันบอกคนดูว่าเวทีเซ็ตตามห้องนั่งเล่นของแม่
"เราเหมือนยกห้องนั่งเล่นของแม่ผมมาไว้ที่นี่เลย
แต่เสียดายที่พาทนายที่ทำเรื่องหย่ามาด้วยไม่ได้"
แม่คงไม่พูดหรอกว่า "ไม่ทำแบบนั้นได้ไหม" แต่แม่พูดประมาณว่า
"เห็นในติ๊กต็อกเมื่อกี้ เรื่องทนายที่ทำเรื่องหย่า เจ็บนะ"
- มันแบบ… - โธ่
โนอาห์ เสียงเป็นไงบ้าง
คิดว่าถ้าไม่พูดเยอะก็คงไม่เป็นไร เก็บเสียงไว้คุยกับเซธ
(วันออกสื่อ)
(เสียงผมพังหมด ผมร้องเพลงเยอะไป พูดมากไป)
(รักนิวยอร์ก)
(วันนี้ออกสื่อ หน้าตาผมเหมาะกับการออกวิทยุ)
ผมมีปัญหากับรูปร่างหน้าตาตัวเองมานานแล้ว
ผมรู้สึกมาตลอดว่าตัวเองอัปลักษณ์ ทั้งรูปร่าง หน้าตา แม้แต่ข้างใน
เขาทำอะไรให้เนี่ย
(เขาเอาลิปสติกมาทาฝาบ้าน)
อีกเรื่องที่ผมมีปัญหาอยู่คือเรื่องการกินผิดปกติ
เป็นปัญหามาทั้งชีวิตนั่นแหละ
แต่มาเป็นหนักๆ ในช่วงวัยผู้ใหญ่ ช่วงสี่ห้าปีหลังมานี้
บางทีผมเห็นรูปตัวเอง แล้วมีคนบอกว่า "ดูดีมาก"
ผมจะแบบ "ตรงไหน เหมือนคนหนักร้อยสองร้อยกิโล"
ผมไม่รู้หรอกว่าตัวเองรูปร่างหน้าตายังไง
ผมคิดว่านี่แหละมั้ง โรคคิดว่าตัวเองมีรูปร่างผิดปกติ
ไม่สามารถมองตัวเองได้อย่างตรงกับที่เป็น
บางทีผมจะพูดกับแม่ว่า "ทำไมผมดูอ้วนอัปลักษณ์ขนาดนี้เนี่ย"
แม่ก็ "พูดอะไรแบบนั้น" หรือพูดกับเบรนน่า "ฉันดู…"
จังหวะเมื่อกี้โบ๊ะบ๊ะมาก
ไม่จริงน่า
ผมอ้วนจนเก้าอี้หัก เป็นไงล่ะ
ผมอิจฉาตาร้อนเลยนะ ในสิ่งที่คุณกำลังจะได้ทำ
ได้เล่นที่เมดิสันสแควร์การ์เดนก็ปังมากแล้ว
แต่คุณจะได้ไปเล่นที่เฟนเวย์พาร์ก ในฐานะชาวนิวอิงแลนด์ด้วย
- ใช่ - นั่นคือมหาวิหารแล้วนะ
- มหาวิหาร - นครศักดิ์สิทธิ์
จริงๆ ชุดผมวันนี้ก็เป็นธีมเรดซ็อกซ์นะ
ครั้งก่อนที่ได้ไปยืนที่เฟนเวย์พาร์ก
- ผมไปขว้างลูกเปิดเกม - แล้วเป็นไง
โอเค
หน้าคุณบอกหมดแล้ว ผมจะไม่เสิร์ชดู
- ใช่ - จริงเหรอ
- จริง - ตลกจัง
การแต่งเพลงระหว่างออกทัวร์
ผมว่ามันเหมือนการตามล่าสายรุ้งนิดๆ
เพราะตอนนี้ชีวิตผมไม่ได้มีหลักยึดอะไรมากนัก
ตอนนี้เหมือนแทบเป็นไปไม่ได้ที่จะกลับไปมี
ความรู้สึกแบบเดียวกับตอนที่ผมทำสติ๊กซีซั่น
หรือทำอัลบั้มแรก
น่าเบื่อ
ผมเบื่อเสียงตัวเองด้วยแหละ
เลยรู้สึกว่ามันน่าเบื่อไปหมด
อันนี้ก็น่าเบื่อ อันนั้นก็ฟังไม่เข้าท่า อันโน้นก็เหมือนลอกใครมา
ผมนึกไอเดียอะไรไม่ออกเลย
ได้แต่นั่งดีดกีตาร์โปร่งไปเรื่อยๆ
เหมือนไอ้หนุ่มคนนึง ที่นั่งเล่นกีตาร์อยู่ที่สนามหญ้ามหาลัย
งี่เง่า
ผมว่าความดีงามของสติ๊กซีซั่นคือ
มันพูดถึงประสบการณ์ส่วนตัวของเขาด้วย ลงรายละเอียดชัดเจนมาก
มีรายละเอียดเกี่ยวกับบ้านเกิดของเขา และความผูกพันของเขากับที่นั่น
แต่สองปีครึ่งที่ผ่านมา เขาต้องอยู่ไกลจากที่นั่น
ก็เลยเริ่มต่อกับที่นั่นไม่ติด
ผมว่าสิ่งที่เขาอยากได้ที่สุดตอนนี้
คือการได้จูนกับตัวตนของเขาอีกครั้ง
และการหาคำตอบว่าเขาทำสิ่งนี้ไปเพื่ออะไร
(พาร์กซิตี้)
สวยว่ะ
ฉันถ่ายรูปโคตรสวย
ฉันว่าถ้าพาพ่อกับแม่มา
พ่อกับแม่น่าจะชอบนะ
ฉันว่าพ่อน่าจะชอบ แม่ก็น่าจะชอบ
- เอาน้ำไหม - ก็ดีเหมือนกัน
สิ่งที่รับมือได้ยากที่สุดในปีที่ผ่านมาคือ
ความรู้สึกว่าฉันคิดถึงพวกแก
คิดถึงบทบาทของตัวเองในบ้าน
พวกแกยังปฏิบัติกับฉันเหมือนเดิมเสมอ
ริชาร์ดก็ยังแซวว่า "ยังทำเพลงกากๆ ไม่เลิกอีกเหรอวะ"
ใช่ พ่อก็ยังแบบ "แกมีโอกาสไปได้ไกลนะเนี่ย"
ฉันต้องออกทัวร์จนลากเลือดอยู่ห้าปี
กว่าพ่อจะถามว่า "เรื่องเพลงเป็นไงบ้าง"
แต่กับพ่อนี่แหละที่ฉันรู้สึกว่าเมื่อก่อนน่ะ
ถึงเราจะทะเลาะกัน แต่ฉันก็ยังเห็นเขาปิดไฟเข้านอนตามปกติ
ฉันยังรู้ว่าเขาโอเค แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าเขาเป็นยังไง
ไม่รู้ว่าชีวิตเขาเป็นยังไงบ้าง มันก็เศร้าอยู่นะ
- นั่นสิ ฉันก็ห่วงเขา - เหมือนกัน
ตอนนั้นผมอยู่ม.สอง
อยู่ที่ร้านช็อกโกแลตในฮาโนเวอร์ กำลังจะซื้อขนม
แล้วก็มีสายเรียกเข้า พอมองดูมือถือก็เห็นว่าแม่โทรมาเจ็ดสาย
พ่อผมออกไปปั่นจักรยาน แล้วก็โดนรถชน ไม่ก็เสียหลักหลุดออกจากถนน
อาการโคม่า ขยับขาไม่ได้
พ่อเจ็บหนัก แบบหนักมาก
ตอนนั้นผมไม่รู้เลยว่าพ่อจะฟื้นขึ้นมารึเปล่า
ตอนนั้นผมรู้ว่าอุบัติเหตุคืออะไร อาการบาดเจ็บทางสมองขั้นรุนแรงคืออะไร
มันเปลี่ยนทุกอย่างไปทั้งหมด
เหมือนชีวิตเรามี "ก่อน" กับ "หลัง"
มองเห็นเลยว่า "อ๋อ ตรงนี้ไงที่อะไรๆ เริ่มปรากฏออกมา"
- คุณโนอาห์ คาห์น - บั๊บบี้
- คนเก่งของพ่อ - เดี๋ยวแม่เอาบั๊บบี้ให้
หลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น
ผู้ชายที่ฉลาดมากคนนึง ซึ่งเดิมทีก็ออกจะแปลกนิดๆ
น่าขายหน้าหน่อยๆ และอารมณ์ร้อนบ้างเป็นบางที
กลายเป็นคนที่แปลกกว่าเดิม อารมณ์ร้อนกว่าเดิมนิดๆ
ผมรู้สึกผิดอยู่เหมือนกัน ที่รำคาญเขา ทำตัวแย่ๆ กับเขา
และตอนนี้ผมไม่ค่อยได้เจอเขาบ่อยเท่าไหร่แล้ว
แต่ทุกครั้งที่ได้เจอ ก็เหมือนหงุดหงิดขึ้นมาอีก
ผมว่าหลักๆ แล้วเป็นเพราะผมไม่รู้วิธี
ปล่อยให้พ่อเป็นตัวของตัวเอง
ฉันคิดถึงบ้านตลอดเลย คิดถึงมาก
- เหมือนกัน - คิดถึงเหมือนกันเหรอ
คิดถึงตลอดแหละ คิดถึงบ้าน คิดถึงการได้…
ฉันว่าฉันคิดถึงบ้าน แล้วก็คิดถึง
- การได้เป็นเด็กอยู่ที่บ้าน - ใช่
(สแตรฟฟอร์ด)
สองเดือนแล้วตั้งแต่เธอกลับมา
ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง เริ่มเบื่อรึยัง
อากาศช่วงนี้ก็ไม่เลว
สำหรับคนที่ชอบทรมานตัวเอง
ฉันคิดถึงท่อนนั้นบ่อยๆ
"อากาศช่วงนี้ก็ไม่เลว สำหรับคนที่ชอบทรมานตัวเอง"
ผุดขึ้นมาในหัวบ่อยมาก
รูปถ่ายทุกใบที่ถ่ายกันที่นี่มีแต่ช่วงหน้าร้อน
มันก็ไม่ได้สวยงามตลอดทั้งปีหรอก
ช่วงที่แย่มันก็แย่มากอยู่
ทุกครั้งที่โนอาห์หัวเสียกับเรื่องนี้ ผมจะแบบ "เอาไปแต่งเพลงซะสิ"
"จะมาคร่ำครวญอะไร ไปแต่งเพลงเศร้าๆ สักเพลงไป"
แล้วดูเขาตอนนี้กับดูผมตอนนี้สิ
ขอแค่มีเหตุผลให้ไป ฉันจะไปจากที่นี่
ฉันเป็นคนใจร้ายแบบนี้ เพราะโตมาที่นิวอิงแลนด์
ในเพลง "โฮมซิก" เขาร้องว่า "ฉันใจร้ายแบบนี้เพราะโตมาที่นิวอิงแลนด์"
ฉันว่าฉันไม่ใช่คนใจร้ายนะ
เขาก็ไม่ใช่คนใจร้าย
ตลกดีนะ
ฉันคิดถึงบ้าน
ที่นี่คือบ้านของฉัน
ฉันอยากอยู่ที่สแตรฟฟอร์ดนี่แหละ อยากอยู่ตรงนี้เลย
ฉันคิดถึงบ้าน
เป็นที่ที่เหมาะจะมาใช้ชีวิต แต่คุณภาพชีวิตไม่ค่อยดี
บางครั้งก็รู้สึกเหงามาก
ผมว่าหนุ่มๆ ในเมืองเล็กๆ มักจะรู้สึกว่า ภาพลักษณ์สำคัญที่สุด
การเปิดเผยความอ่อนแอหรือไปบำบัด
มันจะทำให้ภาพลักษณ์เสีย คนจะมองว่าอ่อนแอ
มันคือการบ่มเพาะความเจ็บปวด
เป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ และรอวันระเบิดออกมา
ผมเองก็เคยมีบางครั้งที่
รู้สึกว่าตัวเองหมดหนทาง แบบ…
มีคนที่ฆ่าตัวตายอยู่สองสามคนนะ
ผมไม่เคยคิดจะฆ่าตัวตายหรอก ไม่เคย…
แต่ก็คิดว่านั่นคืออนาคตที่เป็นไปได้มากๆ
แม่ผมเคยพาพี่ชายไปบำบัดอยู่ช่วงหนึ่ง
แล้วแม่ก็แนะนำให้ผมลองไปดูบ้าง
ตอนนั้นผมอยู่ม.ปลาย และตัดสินใจว่าต้องไปบำบัดเพื่อตัวเอง
เพราะตอนนั้นผมเริ่มมีความรู้สึก…
รู้สึกเหมือนตัดขาดจากความเป็นจริง
แล้วก็มีภาวะแยกตัว ภาวะซึมเศร้า กับความกังวลที่ถาโถมเข้ามา
นั่นแหละจุดที่ผมเริ่มไปบำบัด
ฉันกินยาที่หมอให้มา
เอาความชอกช้ำในใจออกมาวาง
บนโซฟาหนังตัวใหม่ราคาแพง ของชายวัยกลางคนที่มีดวงตาเศร้าๆ
เราเถียงกันเรื่องพระเยซู
จนสุดท้ายก็หาจุดตรงกลางกันได้
ฉันเลยพูดว่า "ฉันหายแล้ว"
โนอาห์ คาห์นจะขึ้นเวที ที่งานแชมเพลนแวลลีย์เอ็กซ์โป
รายได้ทั้งหมดจะนำไปบริจาคให้กับ เดอะ บีซี่เฮด โปรเจ็กที่คาห์นเป็นผู้ก่อตั้ง
เป็นโครงการที่ให้ความช่วยเหลือ แก่ชาวเวอร์มอนต์ที่เผชิญปัญหาด้านสุขภาพจิต
ฉันเลยแบ่งความโกรธของตัวเอง ออกเป็น 30 ส่วน
เอาส่วนเลวไปไว้ที่ตับ ส่วนที่เหลือปล่อยให้มันอยู่แถวๆ หัวใจ
ตอนนี้ก็ยังโกรธพ่อกับแม่
โกรธสิ่งที่ปู่ย่าตายายทำกับพวกเขา
แต่นี่คือจุดเริ่มต้น
นี่คือผนังข้อความของเดอะ บีซี่เฮด โปรเจ็ก
แฟนๆ จะมาเขียนข้อความ และเอาไปติดไว้ที่ผนังให้คนอื่นๆ ได้อ่าน
ทุกอย่างเกี่ยวกับสุขภาพจิต
ข้อความของผมวันนี้คือ
เรื่องหนึ่งที่ผมภูมิใจมากๆ คือผมเอาชนะอาการย้ำคิดย้ำทำได้
เขาเก่งมากค่ะ
ดนตรีของเขาช่วยให้ใครหลายคนได้ระบาย
ได้พูดเรื่องสุขภาพจิต ได้พูดว่าการที่เราไม่โอเคก็ไม่เป็นไร
อย่ากลัวที่จะขอความช่วยเหลือ
เขาช่วยให้ฉันผ่านมาได้
มัน…
เพราะเพลงของเขา
ทุกอย่างเกี่ยวกับเขา
ดีมากเลย
รูปสุดท้ายนะ ทำท่าอะไรก็ได้
เหลือเชื่อเลย คนระดับตำนานที่ติดดินมาก
โนอาห์ได้สร้างชื่อเสียงไปทั่วโลก
แต่เขาไม่เคยลืมรากเหง้าตัวเอง
อยู่ที่เวอร์มอนต์ต่อไปนะ
และสิ่งที่ผมชื่นชมในตัวโนอาห์เป็นพิเศษ
ไม่ได้มีแค่ความสามารถทางดนตรีของเขา
แต่ผมชื่นชมที่เขาเข้าใจว่ายังมีผู้คนอีกมากมาย
ในรัฐของเราและทั่วประเทศ ที่ต้องการความช่วยเหลือ
ขอเชิญทุกคนต้อนรับโนอาห์ คาห์น
ทักษะกีฬาเป็นเลิศ
ขอบคุณทุกคนมากจริงๆ ที่มาที่นี่วันนี้
การมีส่วนร่วมของคุณ จะสร้างความเปลี่ยนแปลงได้
คนในพื้นที่ชนบทจะเข้าถึงการบำบัดได้ง่ายขึ้น
ช่วยลดความเชื่อผิดๆ เกี่ยวกับการดูแลสุขภาพจิต
ผมไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี นี่เป็นอะไรที่พิเศษมากๆ
สองสามปีที่ผ่านมา ผมไม่ได้กลับเวอร์มอนต์บ่อยเท่าที่อยากกลับ
ขอบคุณที่รอผมกลับบ้าน ผมดีใจมากที่ได้มาอยู่ที่นี่
สิ่งที่เกิดกับพ่อน่าจะเป็นเรื่องหนักที่สุด
ที่ครอบครัวเราต้องเผชิญ
แน่ๆ
จำได้ว่าตอนนั้นเขากำลังซ้อมเพื่อไปแข่งไตรกีฬา แต่ดันเจ็บซะก่อน
ช่วงที่อยู่ศูนย์ฟื้นฟูที่เมานต์แอสคัตนีย์
พ่อจะแอบหนีออกไปวิ่ง
ทั้งที่ยังมีสายสวนปัสสาวะคาอยู่ แต่ก็ยังจะออกไป
ออกไปซ้อมแข่งที่เลคแพลซิด มันแบบ…
ฉันคิดมาตลอดนะว่ามันทั้งน่าเศร้าแล้วก็น่าขำ
น่าขำจริง ที่มันน่าขำ หลักๆ เป็นเพราะคนต้นเรื่องคือพ่อ
แต่ว่านี่ก็เป็นเรื่องที่น่าเศร้ามากนะ
ตอนนั้นฉันกลัวว่าพ่อจะจำเราไม่ได้ เพราะตอนที่หมออธิบายเรื่องสมอง…
- เหมือนมันแย่มาก - ใช่
พ่อจำไม่ได้ว่าเคยดูเรื่อง "ลอสต์" ไปแล้ว จำได้ไหมที่เราดูกันตอนหน้าร้อน
แกได้อยู่ด้วยไหม เราดูตั้งแต่ต้นจนจบเลย
แล้วเมื่อวันก่อนฉันพูดเรื่องนี้ขึ้นมา คิดว่าพ่อน่าจะจำตัวละครได้
แต่พ่อจำอะไรไม่ได้เลย รู้สึกแย่มาก
ฉันกลัวว่าพ่อจะจำวันเกิดฉันไม่ได้ มากกว่าจะจำ "ลอสต์" ไม่ได้นะ
ตอนนี้เรากำลังขับรถไปบอสตัน
ผมเทียวถนนสายนี้หลายครั้งมาก มากกว่าที่อยากเทียว
เฟนเวย์ถือเป็นก้าวสำคัญในอาชีพผมเลย
ผมเคยบอกผู้บริหารไว้ว่า ถ้าได้เล่นที่เฟนเวย์แล้วผมจะแขวนไมค์
พวกเขาไม่ชอบกันหรอก แต่…
คนดู 38,000 คน คูณสองเข้าไป
คูณแล้วได้เจ็ดหมื่นเท่าไหร่ไม่รู้
ที่ผ่านมาเราไม่เคยได้ผู้ชมเฉียดเจ็ดหมื่นเลย
(บอสตัน)
เฟนเวย์พาร์ก โชว์ใหญ่ที่สุดในชีวิตผม
แม่เจ้าโว้ย
ความตื่นเต้นนอกเฟนเวย์พาร์ก
เริ่มขึ้นตั้งแต่ 16 ชั่วโมงก่อนเวลาคอนเสิร์ต
- ไงเพื่อน เป็นไงบ้าง - เครียดหนักเลย
- เหรอ - ใช่
โนอาห์!
สูดหายใจ
โอเค ร้อง "ไม่"
ไม่ ไม่ ไม่
ดีใจที่ได้เจอนะ ดีใจมากที่เธออุตส่าห์มาถึงที่นี่
ขอบคุณที่มานะ ไฟลต์เป็นไงบ้าง สบายดีไหม ยินดีที่ได้เจอครับ
- เช่นกัน ขอบคุณนะ - ขอบคุณที่มา
ยินดีมากๆ ครับ เราดีใจมากที่พวกคุณอุตส่าห์มา
ทริปที่ต้องมาให้ได้
ในการรักษาหลายๆ ครั้ง คุณช่วยให้หนูผ่านมันมาได้ค่ะ
ทุกครั้งที่หนูรู้สึกกังวล หรือคลื่นไส้ หรือเศร้า หรือดีใจ
หนูจะฟังเพลงของคุณ
เป็นเกียรติมาก คนที่ช่วยให้หนูผ่านมาได้คือตัวหนูเองด้วย
เป็นเพราะตัวหนูเองด้วย ไม่ใช่แค่ฉัน
แต่ฉันดีใจมากนะที่ได้มีส่วนช่วย
- ชอบเพลงไหนเป็นพิเศษไหม - "ฟอร์เอเวอร์"
- "ฟอร์เอเวอร์" อยากฟังไหม - ค่ะ
ได้ เดี๋ยวเล่น "ฟอร์เอเวอร์" ให้ฟัง
โนอาห์!
บอสตัน!
รู้สึกดีมากที่ได้กลับมาบ้าน
ผมโนอาห์ คาห์นครับ
มาจากสแตรฟฟอร์ด เวอร์มอนต์
เมื่อก่อนผมอยู่ที่วอเตอร์ทาวน์ รัฐแมสซาชูเซตส์
แม่ผมเรียนที่บอสตันคอลเลจ พ่อผมเรียนที่เอ็มไอที
และคืนนี้ผมเล่นคอนเสิร์ตที่นี่ ที่เฟนเวย์พาร์ก
คืนนี้แม่กับพ่อผมมาดูด้วย
กลับมาคบกันเดี๋ยวนี้นะ ล้อเล่น
ไหนใครพ่อแม่แยกทางกัน ขอเสียง "เออโว้ย"
เออโว้ย!
ว้าว มีแต่พวกบ้านแตก
ไหนพูดว่า "ฉลองคริสต์มาสสองเด้ง"
ฉลองคริสต์มาสสองเด้ง
บอสตัน ผมรู้ว่าการโทษตัวเองมันง่าย
การพูดว่า "พ่อกับแม่เลิกกันเพราะฉัน" มันง่าย
แต่ผมอยากให้คุณอย่าสงสัยในสิ่งที่ผมจะบอก
มันไม่ใช่ความผิดคุณ
ความผิดพ่อคุณต่างหาก
เพลงต่อไปเกี่ยวกับการเป็นตัวแสบ จากแถบตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นคนเย็นชา
บอสตัน ขอบคุณสำหรับค่ำคืนที่ดีที่สุด ในชีวิตผมที่ไม่ค่อยยาวนาน
หรือยาวนานก็ไม่รู้เหมือนกัน ขอบคุณ
สาม สี่
บอสตัน นิวอิงแลนด์
ขอบคุณมากครับ
ในชีวิตที่ผ่านมา ผมเชื่อเรื่องโชคชะตามาตลอด
ผมเชื่อเสมอว่ามีเส้นทางที่กำหนดไว้ให้ผมแล้ว
และผมต้องก้าวเดินไปตามทางนั้น
นี่แหละเส้นทางนั้น
โนอาห์!
มันก็มหัศจรรย์ดีนะ ที่เราได้ใช้ชีวิตอยู่ใน
ความฝันที่เคยมีตอนยังเป็นเด็ก ตอนที่เดินอยู่ในป่า
ผมอาจไม่ได้เห็นกลุ่มคนดูเยอะขนาดนี้ ไปอีกนานเลยก็ได้
นิวอิงแลนด์ หนึ่ง สอง สาม
เฟนเวย์!
บอสตัน เรารักพวกคุณ
โห คืนนี้คือที่สุดแล้วของชีวิต
เอาน้ำไหม
เอา ขอบใจนะ
น้ำตาไหลเลย
- โอ้โหเฮะ - โนอาห์!
โคตรสุดเลย
โนอาห์!
โนอาห์ รักนะ!
(วันต่อมา)
โนอี้ ลองใส่บู๊ตคู่นี้ดู
หน้าร้อนปีก่อน แม่ลองทำเองแต่ว่าไม่ได้ผล
ผมดูเหมือนปูเลย
วันปกติในเวอร์มอนต์
เราต้องดันท่าเทียบเรือลงน้ำ
แล้วก็ปล่อยลูกตุ้มถ่วงน้ำหนัก
สาม สอง หนึ่ง
นั่นแหละ
เยี่ยม
นี่แน่ะ
โอเค ทีนี้
เพ็นนีแทะหักไปครึ่งนึง
โธ่เอ๊ย เพ็นนี
ผมไม่อยากเจอกบน่าขนลุก
ก็…
- ผมค้นพบวิธีใหม่แล้ว - ก็ดีนะ
ผมเพิ่งเล่นโชว์ใหญ่ที่สุดในชีวิตไป เพื่อนๆ กับครอบครัวไปดูกันทุกคน
จากร้อยมาอยู่ที่ศูนย์ ก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนกัน
(ห้าเดือนต่อมา)
ผมเสียใจที่มันจบไปแล้ว
และกลัวที่ไม่รู้ว่าต่อไปจะทำอะไร
ผมยังมองไม่เห็นภาพต่อจากนี้
และสุขภาพจิตผมตอนนี้
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา
ไม่เคยมีช่วงไหนแย่เท่าสามเดือนนี้
ฉันว่าเธอปล่อยให้ความกลัวเป็นตัวขับเคลื่อนชีวิต
และฉันเชื่อในตัวเธอมาตลอดนะ
เชื่อว่าเธอจะหาทางออกได้ ว่าเธอจะไม่เป็นไร
รู้สึกเหมือนความว่างเปล่ากำลังคืบคลานเข้ามา
แล้วผมไม่อยากหันไปมองมัน
มันทำให้รู้สึกเศร้า
ผมว่าศิลปินกับเด็กคล้ายกันมากนะ
ต่างกันแค่อย่างเดียวคือ ถ้าเด็กวิ่งออกไปกลางถนน
เราจะรีบคว้าตัวเขาไว้
แต่ถ้าศิลปินวิ่งออกไปกลางถนน เราจะปล่อยให้เขาโดนรถชนไปเลย
เพราะนั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขา
ของดีทีเด็ดมันออกมาตอนนั้นแหละ
แต่กว่าจะไปถึงจุดนั้นมันยากมาก
เขาต้องทำให้ชีวิตตัวเองยากขึ้นนิดนึง
โอเค
เช็ก
ลองอีกทีไหม
แป๊บนะ
ไม่ได้ ลองอีกที
ระดับเสียงเป็นไง มันเหมือนดังขึ้นแล้วเบาลงไหม
เหมือนบางช่วงฉันร้องดังกว่าช่วงอื่น
เอ่อ เราต้องปรับเรื่อยๆ อยู่แล้ว ให้เข้ากับนาย
บ้าเอ๊ย ท่อนนี้โคตรยาก
ขอท่อนพรีคอรัสอีกทีได้ไหม
แม่งเอ๊ย
พักหน่อยดีไหม
ดี
ตอนนี้ผมกำลังวิ่งหนีอะไรหลายๆ อย่าง
ผมเริ่มรู้ตัวอยู่ลึกๆ แล้วว่า
ผมจะไม่มีวันไปถึงเป้าหมายบางอย่างได้
ตอนนี้ผมไม่แคร์เรื่องดนตรีเลย แบบไม่สนเลย
ซึ่งมันแย่นะ
ที่ผมรู้สึกแบบนี้ตอนนี้ อาจเป็นเพราะผมเหนื่อยกับการเป็นคนอื่น
ผมมองไม่เห็นตัวเอง
ในตัวเองอีกต่อไป
ผมจำตัวเองไม่ได้ มันแปลกมาก
(แนชวิลล์)
- ไงคะจอช - ว่าไง
ไฟลต์เป็นไงบ้าง
มีคนบนเครื่องบินลำนั้นมากกว่าที่สแตรฟฟอร์ดอีก
พ่อเอากระเป๋าไฮโซมาด้วย
มีรูปหมาเยอรมันเชพเพิร์ดด้วย พอดีเลย
อยากให้พ่อเจอจูนบั๊กมากเลย
- น่ารักมาก - ลักษณะดีมาก
ว่าไงจ๊ะ
ไงจ๊ะ จูนบั๊ก
ว้าว ใช่ไหมล่ะ
นี่เป็นห้องทำงาน ผมคุยงานที่นี่ตลอด
นี่เครื่องจำลองกอล์ฟ
เอาไว้ตีกอล์ฟนี่แหละ
ห่วยแตก
สักหน่อยไหม
- ขอดูวงสวิงที่ผมสืบทอดมาหน่อย - ได้สิ
จัดไป
ที่จริงก็ไม่แย่นะ
เอาแล้วไง
ต่างจากบ้านหลังแรกที่พ่อซื้อมาก
ว่ากันแบบนั้นแล้วกัน
- ที่เวอร์มอนต์น่ะเหรอ - ใช่
ผมเคยอ่านเจอที่ไหนสักแห่งว่า
เราอาจไม่มีวันได้คุยกับพ่อหรือแม่ ในเรื่องที่เราอยากคุย
สมัยที่ผมฝากหมาไว้บ้านพ่อน่ะ
พ่อจะโกรธว่า "หมาแกไปขุดหลุมในสวน"
ผมก็ "ไม่หรอกมั้ง มันไม่ขุดหรอก"
แล้วพวกผมก็ย้ายมาอยู่แนชวิลล์
แล้วผมก็ได้รู้ในทันทีว่าพ่อพูดถูกมาตลอด
หมาผมขุดหลุมเป็นร้อยหลุมได้
- พูดประโยคแรกอีกทีสิ พ่อพูดถูกเหรอ - พ่อพูดถูกมาตลอด
พ่อถูกในแบบของพ่อ
ถ้าจะให้ผมจินตนาการว่า ได้คุยกับพ่อเรื่องที่อยากคุย
ผมคงอยากขอโทษเขาที่เคยเห็นแก่ตัว
ที่เคยอารมณ์ร้อน
แล้วก็ตัดสินเขาแรงเกินไป
โปรยไล่ไปจากฝั่งนี้ไปฝั่งนั้น เอาให้ทั่วสวน
มันจะช่วนบำรุงสวนได้ดีมาก
เหม็นว่ะ
คิดถึงตอนเป็นเด็กเหมือนกันนะ ที่ผมจะขอ
ช่วยทำอะไรสักอย่าง
แต่พ่อจะทำเองแทนที่จะสอนผม ให้ผมช่วยหน่อย
เหมือนแม่เหล็กสองชิ้นที่เป็นขั้วเดียวกัน
หรืออะไรสักอย่างนั่นแหละ
เราต่อกันไม่ติด เพราะเราคล้ายกันเกินไป
พื้นฐานนิสัยเราคล้ายกันมาก
- เดี๋ยวจะบอกเคล็ดลับ - โอเค
ผมว่าผมมองพ่อในแง่ลบเกินไป
ผมใจร้ายกับเขาเกินไป
พ่ออยากใช้กีตาร์ตัวเล็กไหม
- เอ้านี่ เอาตัวใหญ่มาให้ผม - โอเค
- ทำพ่อเสียจังหวะหมด - โทษที
เราเคยเล่นเพลงนี้ที่บ้านพักคนชรา จำได้ไหม
- ผมกี่ขวบนะ - แปดเก้าขวบได้
แปดเก้าขวบ
ดีนะวันนั้นไม่มีใครใส่เครื่องช่วยฟัง
นี่คือเพลงแรกที่ผมกับพ่อเล่นด้วยกัน
โอเค พ่ออยากเริ่มไหม งั้นผมจะเริ่มจาก…
ผมจะเล่นอินโทรก่อนแล้วเราเข้าพร้อมกันที่กีตาร์
เอางี้ไหม เดี๋ยวผมเล่นท่อนกีตาร์นำ แล้วค่อยฟิงเกอร์พิกทับลงไป
- ได้ พ่อลืมตรงนั้นไป - โอเค
- โทษที - มาลองกันใหม่นะ
ลองอีกแบบไหม พ่อดีดฟิงเกอร์พิกแต่แรกเลย เดี๋ยวผมตีคอร์ดให้
- โอเค เสี่ยงอยู่นะ - แต่ผมว่าน่าจะดี
ลองใหม่ไหม เราร้องคลอกันไปเลย
โอเค พร้อมกันนะ
แจ๋ว
อายพอสมควร
พ่อเล่นดีจะตาย ผมคิดถึงการเล่นดนตรีกับพ่อแบบนี้นะ
เมื่อก่อนเราเล่นด้วยกันบ่อย เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้เล่นด้วยกันแล้ว
พ่อแม่ทุกคน อยากโม้เรื่องลูกแบบไม่อายกันทั้งนั้นแหละ
แต่ผมดีใจจริงๆ กับความสำเร็จของโนอาห์
ผม…
ไม่อยากพูดอะไรต่อแล้ว
ผมรักพ่อนะ คิดถึงพ่อมากด้วย
ตอนนี้อายของแท้
อย่าอายสิ
- ไปกินข้าวเที่ยงกันไหม - เอาสิ
สิ่งที่ผมภูมิใจในตัวเขามากที่สุดก็คือ
เขาช่วยคนอื่นเต็มที่ เรื่องสุขภาพจิต
มันสำคัญมากนะ
เขาเลือกที่จะทุ่มเทเพื่อสิ่งนี้
ที่จะช่วยคนอื่น ซึ่งมันมีความหมายกับผมมาก
นี่คือกระจกในบ้านพ่อที่ผมจะส่องอยู่ตลอด
ตอนเริ่มทำเพลงใหม่ๆ ผมจะมายืนส่องกระจกแล้วขำตัวเอง
แบบ "แกกำลังทำบ้าอะไรอยู่วะ"
บ่อยเหมือนกันที่ผมสงสัยว่า จะมีวันไหนที่ผมชอบรูปร่างหน้าตาตัวเองไหม
หลายคนคิดว่า ผมอธิบายความเจ็บปวดออกมาเป็นคำพูดได้
แปลว่าผมรับมือกับมันได้
พวกเขาได้ยินคำพูดที่มาจากเรื่องจริง ก็เลยคิดว่า
ผมเอาเรื่องจริงมาพูดได้ แปลว่าผมแก้ปัญหาได้ แต่เปล่าเลย
ผมไม่เคยแก้ได้ ไม่รู้ทางแก้ด้วยซ้ำ
ผมยังนึกไม่ออกเลยว่า จะไปช่วยแก้ปัญหานั้นให้คนอีกหลายแสนคน
ที่ฟังเพลงผมหรือมาดูคอนเสิร์ตผมได้ยังไง
สิ่งหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้ และเป็นสิ่งที่สำคัญกับผมมากก็คือ
ชีวิตมันไม่มีตอนจบแบบมีความสุข ไม่ใช่ทุกอย่างจะมีคำตอบ
ไม่ใช่ว่าเหตุการณ์ใดเหตุการณ์หนึ่ง จะแก้ไขทุกอย่างได้
แต่ชีวิตคือการตื่นขึ้นมาพยายามในทุกๆ วัน
แต่ผมว่าโรคคิดว่าตัวเองมีรูปร่างผิดปกติที่ผมเป็น
ผมไม่ได้พยายามรักษา
แต่ผมเหมือนเดินเข้าไปใกล้ๆ มัน แล้วเอาไม้เขี่ยดู แบบว่า "นี่อะไรวะ"
แล้วบอกให้มันออกมาจากความมืด ให้มันแสดงตัวออกมา
รู้สึกดีนะ รู้สึกเหมือนก้าวไปอีกขั้น ซึ่งดี
เหมือนนี่คือปัญหาที่ผมอยากแก้ให้ได้
แทนที่จะส่งต่อให้ลูกๆ แล้วตัวเองก็ตายไป
ผมคิดถึงความรู้สึกว่าเวอร์มอนต์คือบ้านของผม
เหมือนนั่นคือถิ่นฐานของผม
ผมรู้สึกว่าตอนอยู่บ้าน จินตนาการผมจะโลดแล่น
ผมคิดถึงความรู้สึกนั้นจริงๆ
(ทัคส์ ร็อก โดโจ)
ไง ทัค
ว่าไง
- ดีใจที่ได้เจอนะ - ไง
สบายดีไหม ที่นี่เป็นยังไงบ้าง ไม่อยากจะเชื่อ
ยังสอนร้องเพลงอยู่ไหม
- สอน - เยี่ยมเลย
ห้องอัดเสียง ไมโครโฟนตัวเดียวกับที่นายเคยใช้
- เยี่ยมเลย - แต่ผ่านมือเด็กมาหลายรุ่นแล้ว
แจ่มมาก
ส่วนนี่ อาจจะเยินๆ ไปบ้าง
แต่ก็คือแฟ้มวงดนตรีเก่าของโนอาห์ คาห์น
ให้ตายสิ
ชื่อวงดนตรีเดิมคือ แก๊งเอลฟ์ยักษ์จากสวีเดนแห่งรักดาร์กๆ ไฟลุก
ผู้กระหายเลือด และกินข้าวโพดอินเดียแดงเป็นอาหาร
อัศเจรีย์ อัศเจรีย์ เครื่องหมายดอลลาร์
เครื่องหมายดอลลาร์สำคัญมากนะ เป็นเอกลักษณ์ของวงเราเลย
ห้ามลืมเด็ดขาด
ผมไม่ได้เอากีตาร์มาด้วย
- เลยว่าจะขอยืมเล่นหน่อย - ได้สิ อยู่ตรงนี้เลย
ที่นี่คือทัคส์ ร็อก โดโจ
ผมเคยมาเล่นที่นี่กับวงที่ทัคดูแล หนึ่งในหลายวง
สมัยเด็กๆ นู่นแหละ
ตอนนี้ผมได้มาอยู่ในที่ที่ผมรัก ที่ที่ไม่ได้กลับมานานมาก
มานั่งแต่งเพลง
ได้อยู่บ้านเกิดแล้วดีกว่า
มือนุ่มๆ ตอนนี้เริ่มมีริ้วรอย
นั่งดื่มในยามเย็น…
การได้กลับมาเวอร์มอนต์
ผมว่าโนอาห์น่าจะได้หวนรำลึกถึงอดีตอีกครั้ง
หลังจากการผจญภัยโลดโผนที่ผ่านมา
การได้กลับมายังสถานที่เล็กๆ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
เคยบอกไว้ว่าฉันจะทำสิ่งที่ถูกต้อง
จะแต่งออกมาให้ดี
แต่ทัวร์ก็จบลงพร้อมความเศร้า
ตอนนี้ฉันเล่าเรื่องชีวิตเหมือนเป็นเรื่องในอดีต
พอเขาเดินเข้าประตูมา ผมว่าไม่ถึงสองนาทีด้วยซ้ำ
เนื้อเพลงก็ผุดขึ้นมาในหัวเขาเลย
- โอเค ไปกันเถอะ - เพ็นนี จูน ไปกันเถอะ
เก่งมาก จูน
หลายคนที่อยู่สแตรฟฟอร์ด
ไม่เคยออกจากสแตรฟฟอร์ดเลย
เหมือนสแตรฟฟอร์ดมีแม่เหล็กดูดให้เรากลับมา
ฉันรักสแตรฟฟอร์ด
ถ้าเป็นไปได้ก็อยากอยู่ที่นี่ตลอดไป
เบ็ตตี้ชอบที่นี่ไหม อยากอยู่ที่นี่ตลอดไปไหม
ไม่อยาก
เราตัดสินใจกันว่าจะเริ่มมองหาอสังหาฯ
ที่อัปเปอร์แวลลีย์
ซึ่งเป็นกลุ่มเมืองเล็กๆ ที่เราทั้งคู่โตมา
เราพยายามจะย้าย กลับไปอยู่ที่ที่เราจากมาให้ได้ในเร็วๆ นี้
มองหาที่อยู่ที่ถัดไป และกลับมาอยู่บ้าน
ฉันชอบมากเวลาได้กลับมาที่นี่
ความทรงจำตอนเด็กๆ มันผุดขึ้นมาในหัวเรื่อยๆ
เราเคยลองไปอยู่มาหลายที่ แนชวิลล์ก็น่าอยู่
แต่ที่นี่ ผมไม่ต้องคิดเรื่องดนตรีตลอดเวลา
ไม่ต้องประจันหน้ากับงานตลอดเวลา
คนแถวนี้ไม่มีใครถามว่า "ได้ยอดสตรีมเท่าไหร่แล้ว"
มีแต่ถามว่า "ครอบครัวเป็นไงบ้าง" คำถามแบบนั้นมันดูจริงใจกว่า
ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีที่ไหน ที่ช่วยแก้ปัญหาให้ผมได้ไหม
บางทีนี่อาจไม่ใช่ทางแก้ก็ได้
ผมอาจจะวิตกกังวลต่อไป เป็นซึมเศร้าต่อไป
แต่อย่างน้อยก็จะได้วิตกกับซึมเศร้า ในสถานที่ที่ดูซึมเศร้าและน่าวิตก
น่าจะได้เห็นรถที่ผมเช่านะ เลอะโคลนทั้งคัน
ผมขอรถซับเออร์เบิร์น หรือรถที่ใหญ่กว่านั้นไป เพราะรู้ว่า…
ผมเพิ่งไปโจชัวทรีมา ได้รถกระบะมาคันนึง คันใหญ่เบ้อเริ่ม
แล้วผมเอารถเข้าจอดไม่เป็น น่าอายมาก
ผมเลยแบบ "ช่างแม่ง"
- โนอาห์แบบ "ขอยี่ห้อเกีย" - ใช่ไหมล่ะ
ผมคอสเพลย์เป็นคนที่ขับรถกระบะเป็น
- ริชาร์ดพร้อมไหม - พร้อม
- โอเค - อยู่ในคอมฯ เลย
แปลกจัง แป๊บนะ
สายตาพิฆาต
ลอรี ภรรยาที่น่ารัก
ไง ห้ามถ่ายรูปนะ
ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ยว่ามีลูก 14 คนแล้ว
มุกเชยมาก พ่อ
ดูวิดีโอนี้ จะได้รู้ว่าอย่ามีลูกเลยอาจจะดีกว่า
อันนี้ดีมากเลย แม่อายุเท่าไหร่
น่าจะ… อ๋อ ถ้าวันเกิดปีแรกของไซมอน แม่ก็ 35
ให้ตายสิ
สมัยนั้นคนอายุเท่านั้นมีลูกกันเท่านี้เหรอ
สมัยนั้นที่คนมองทุกอย่างเป็นขาวกับดำน่ะเหรอ
เรามีลูกหลายคนเพราะรู้ว่าบางคนอาจไม่รอด
ภัยแล้งครั้งใหญ่มีผลต่อวัยเด็กของผมยังไงเนี่ย พูดอย่างกับยุคอาณานิคม
ขอนำเสนอเจ้าไดโนเสาร์โนอาห์
ได้เวลาโชว์
- โอเค - เอาเลย
โค้งหน่อย โนอี้
โค้งคำนับ แบบนี้
สวยมาก
สวยมากเลย
ชื่ออะไรครับ
ผมอยากเป็นคนขับรถดับเพลิงฮะ
- คนขับรถดับเพลิงเหรอ - ฮะ
- แล้วชื่ออะไรนะ - โนอาห์ เบอเคนแคมพ์ คาห์น
แล้วคุณชื่ออะไรครับ คุณผู้หญิง
ลอรี ลี เบอเคนแคมพ์ คาห์น
- โตขึ้นอยากเป็นอะไร - อยากแต่งงานกับจอช คาห์นสุดหล่อ
และเป็นนักเขียนชื่อดัง
เจ็บไปถึงใจเลย
- นั่นสิ - แล้วจะแต่งเมื่อไหร่
ดูพ่อสิ หนุ่มมากเลย
ว้าว เห็นพ่อแบบนั้นแล้วรู้สึกบอกไม่ถูก
- เหลือเชื่อเลย - ปรับสมองตามไม่ทันเลย
โนอี้ อวยพรวันเกิดให้ซาช่าหน่อยได้ไหม
ได้ฮะ สุขสันต์วันเกิดนะซาช
- น่ารักจัง - ให้นั่งดูซ้ำๆ ก็ได้นะ
- ใช่ ฉันชอบมาก - คิดถึงทุกคนตอนนั้นมาก
- น่ารักสุดๆ - น่ารักมากเลย
เคยรู้สึกแปลกๆ ไหม
ที่ความในของบ้าน ถูกเอาไปเล่าอยู่ในเพลงของโนอาห์
ก็…
ก็นิดหน่อยมั้ง แต่ก็ไม่เท่าไหร่ ไม่รู้สิ
ฉันคิดว่า…
ฉันว่ามันเป็นเรื่องที่ทุกคนรู้
และโนอาห์ก็ทำให้มัน…
โนอาห์ทำให้ความในของบ้านเรา ดูเป็นเรื่องปกติของปุถุชน
และฉันว่านั่นคือสิ่งที่หลายคนรู้สึกอิน เพราะทุกคนมีความใน
ไม่มีบ้านไหนสมบูรณ์แบบ บ้านเราก็ไม่สมบูรณ์แบบ อย่างที่เห็นเลย
แต่ฉันชอบนะ และฉันว่าหลายคนก็รู้สึกเหมือนฉัน
ขอบคุณนะแม่
ผมว่าทุกคนควรมีโอกาสได้รู้ก่อนว่า ความในของเรากำลังจะถูกนำออกนอก
และผมน่าจะบอกพวกแม่ ว่าผมจะเอาความในออกไปข้างนอก
แต่ก็อย่างที่แม่บอก มันทำให้เราดูเป็นปุถุชน
ทำให้เรื่องแบบนี้ดูเป็นเรื่องธรรมดา
แต่ผมก็น่าจะมาถามก่อนว่าทุกคนโอเคไหม
- ลูกไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก ไม่เลย - โอเค ค่อยรู้สึกดีขึ้นหน่อย
- ดีใจที่ได้รู้ว่าแม่ไม่โกรธ - ไม่โกรธหรอก แม่ชอบจะตาย
แม่ฟังอัลบั้มของลูกบ่อยมาก นี่แฟนพันธุ์แท้เลยนะ
- รักแม่นะ - ขอลายเซ็นได้ไหม
ผมอยากเป็นคนที่สมบูรณ์แบบ ซึ่งเป็นไม่ได้หรอก
แต่ผมก็ยังไม่เริ่มยอมรับ ความไม่สมบูรณ์แบบของตัวเอง
ผมว่าผมต้องลุยใส่มันไปเลย
ผมคิดอย่างนั้น
ว่าไง เพ็นนี
เดี๋ยวจะแต่งท่อนบริดจ์อีกที
- ไงจ๊ะ สาวน้อย - ไง ทุกคน
ช่วงนี้เบรนน่ากับผมโอเคกันมาก ผมชอบการได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่
ลืมไปเลยว่า การได้นอนเตียงเดียวกันทุกคืนมันพิเศษแค่ไหน
แบบนี้แหละดี
ผมรู้ว่าผมมีความสุขที่สุด ตอนที่ได้อยู่บ้าน แล้วก็ได้ทำเพลง
ดี
ฉันชอบมาก
โอเค เรามีจังหวะหรือเทมโปไหม
- คิดว่ามีนะ - เยี่ยม ฉันว่าสนุกดี
เราต้องสร้างความสนุกขึ้นมา อย่ารอให้มันสนุกเอง
- สร้างขึ้นมาเอง - แถวนี้ใช่ไหม
- แถวนี้เราสร้างความสนุกขึ้นเอง - สร้างเอง
โนอาห์ รักนะ
(ขอรำลึกถึง ซูซา ไบน์และเฮเซล ลูอิส)
คำบรรยายโดยอัจฉริยา สุกใส
(ถ้าคุณหรือคนที่คุณรู้จักกำลังประสบปัญหา คุณไม่ได้อยู่คนเดียว)