Co sobie zrobiłeś?
Wyciągnął mnie z paki nasz wspólny kolega
Parker Robbins.
Co masz mu dać w zamian?
Ciebie.
- Mamo, pomóż mi. - Co ci się stało?
W POPRZEDNICH ODCINKACH
Ten, kto nosi z niej pelerynę, jest przez nią opętany.
Ta istota nikogo nie opętuje, ona wywiera wpływ.
Ona ma jakieś imię?
Dormammu.
Możesz obcować z jedną z najpotężniejszych istot we wszechświecie.
Przez całe życie próbowałem być inny
niż Obadiah Stane.
Pozbędę się oszołoma w zbroi!
Wynoś się z Chicago. Natychmiast.
Kiedy Parker się dowie, że żyjesz, nie będzie się patyczkował.
Zrobione.
Czy dobry ojciec wyrzuca z domu swojego dwunastoletniego syna?
Podpisz piórem albo krwią.
Zawsze będzie ci mało.
Prędzej czy później Parker zorientuje się,
że wciąż żyję.
Potrzebna mi zbroja, ale nie mam z czego jej zbudować.
Potrzebuję magii, żeby walczyć z magią.
Magia to zawsze wymiana wzajemna.
I ma swoją cenę.
Riri?
- Zelma, wyłącz to. - Co się dzieje?
Reaktor nie dźwiga magii razem z N.A.T.A.L.I.E.
Ratuj, Riri! Błagam!
- Trzymaj się. - Zróbcie coś.
Kocham cię, Ri.
- Spadamy stąd. Rozdzielmy się. - Jak cię znajdę?
Zawsze jestem blisko.
Nie zostawię cię.
- W sypialni nikogo. - Spływamy.
No już!
Jest tam!
Kurde.
Widzę go!
- Co za skur... - Tędy!
Rozdzielmy się!
Zwiał tam!
- Tam! - Wszyscy za nim!
Masz marne szanse.
Schowaj to.
Skąd wylazłeś?
Mogę ci odpowiedzieć albo otworzyć drzwi.
Jakie drzwi? Co ty gadasz?
No dalej, daj sobie pomóc.
Przejdź przez nie. Przejdź...
To jak? Idziesz?
Przejdź przez drzwi.
Stój!
- Zniknął! - Gdzie się podział?
Kim ty w ogóle jesteś, co?
Ja? Twoim fanem.
Który widziałby się w zespole Parkera Robbinsa.
Mam pytanie.
Mogę ci się poprzyglądać?
Coś pięknego. Co za twarz.
- Skąd mnie znasz? - Człowieku, jesteś legendą.
Znaczy, jeszcze nie, ale na to zasługujesz.
Jeśli będziesz współpracował, zrobię z ciebie
ikonę całego pokolenia.
- Coś tu śmierdzi. - Może zjedz kawałek.
Masz, spróbuj. Jeśli schrzanili, wróci na kuchnię.
Będą piec nowe, aż wyjdzie idealna.
Jedz.
I o to chodzi.
Słuchaj, Parker.
Marnujesz wrodzony potencjał
i wiem, że bardzo cię to frustruje. Mnie też to strasznie smuci.
Sorry, ale nie czaję...
tego pieprzenia, że marnuję wrodzony potencjał.
Bo skąd mam wiedzieć...
Ty to zrobiłeś?
Fajny trik? Potraktować tak jeszcze kogoś?
Może całe miasto?
Dobra, inne pytanie. Czego najbardziej pragniesz?
- Nie wiem. - Nieważne.
Tylko tracimy czas. Dobra, dzięki.
Zaczekaj, ja... Słuchaj.
Chyba...
Chciałbym mieć wielką moc...
- I autorytet. - Nie gadaj bzdur.
Tylko powiedz, czego chcesz.
Chcę...
być bogaty.
Świetnie. Jak bardzo?
Szczerze?
Obłędnie, obrzydliwie i totalnie. Stoi, załatwione.
Jak on?
Nie. Bardziej niż on.
- Dasz mi, co tylko chcę? - Nie. Jasne, że nie,
piękna, ludzka istoto.
Ale dam ci narzędzia,
które pozwolą ci samodzielnie zdobyć wszystko, na co zasługujesz.
Okay.
Chcę być królem.
I będziesz.
- Co chcesz w zamian? - Niezauważalny drobiazg.
Co by to nie było...
Zgoda.
Inteligentny ruch.
Cieszę się.
Uciekam.
Miło było poznać.
Wracaj! Nie wziąłeś peleryny.
Jest twoja.
- Wygląda na drogą. - Wcale nie.
Nie jest za droga dla Waszej Wysokości.
I jak wyglądam?
Na razie... jak gówno.
Ale wkrótce nabierzesz prezencji króla, którym masz się stać.
Do zobaczenia.
Dyrektor ArtWorks, chicagowskiego funduszu venture capital,
nagle zrezygnował ze stanowiska
na rzecz tak zwanego niewidzialnego partnera,
który ma przejąć stery.
Nie krępuj się. Próbowałeś kawioru?
Wymuszone spotkania jakoś odbierają mi apetyt.
Poza tym jedzenie dzieci jesiotra jest nieetyczne.
Powiedziałem... jedz!
Po co mnie tu sprowadziłeś?
Gdzieś musisz się przyczaić.
Od kiedy masz krew na rękach.
Krew Riri?
- Zabiłeś ją? - Tak. Zabiłem.
Bo wiesz...
gdybyś z jakiegoś powodu
nie był ze mną szczery,
mielibyśmy problem, nie?
Drugi raz też bym ją kropnął.
To dobrze.
- Jedz. - Nie chcę.
Jesteś zaprogramowany tak, żeby mnie chronić.
Przed sobą też.
Odblokuj.
Rany... kawał z ciebie gnoja.
Co?
Chciałeś coś powiedzieć? Mów.
Wiesz, że wychodzisz na głupka?
Niby masz wielką moc, ale jak z niej korzystasz?
Trzymasz mnie tu siłą i odstawiasz przebieranki w domu tatusia.
Nie pasujesz tutaj i zaraz wszyscy się zorientują.
Masz rację.
Z czym?
Nie pasuję tutaj.
- Wstawaj. - Nigdzie z tobą nie...
Dam ci narzędzia,
które pozwolą ci samodzielnie zdobyć wszystko, na co zasługujesz.
Zdrówko!
- Wiecie, że... - Kocham was.
SKANOWANIE MÓZGU
POZOSTAŁY CZAS
Coś się nie zgadza.
Dobra.
Nie rozumiem. Wszystko jest identycznie.
Ale nie mapuje N.A.T.
To nie jest prawdziwa Natalie, wiesz?
Daj mi N.A.T.
Oddaj mi kumpelę, ty durna maszyno!
Ludzie!
Co?
Współczuję, że ją straciłaś, Riri.
Ja też.
- Mega słabo. - Nie straciłam jej.
Magia mi ją odebrała. I magia to odkręci.
Dlatego muszę zdobyć pelerynę.
Ri, trzeba przetestować zbroję i sprawdzić, jak działa na nią magia.
Wciąż nie wiemy, dlaczego nasz upgrade skasował N.A.T.A.L.I.E.
- Może się wstrzymaj. - Nic mi nie będzie.
Nie chcę, żeby wszystko poszło na marne.
Dziękuję wam wszystkim.
Wiem, że nie umiem tego okazywać,
ale jestem wam wdzięczna.
Bez was nie dałabym rady.
Uważaj na siebie.
Obiecuję.
Ej, słyszysz mnie?
Odezwij się!
- Odpowiedz mi. - Może nie tym tonem?
To ty?
Jakoś inaczej brzmisz.
A ty zacząłeś być bezczelny.
Gdzieś się podziewałeś?
Byłem zajęty, mam też innych klientów.
Nie doszły do ciebie wiadomości?
Mówisz o bliznach? I wizjach na twoje zawołanie?
Są lepsze sposoby komunikacji.
Dlatego gadamy.
- Mam ci w czymś pomóc? - Byliśmy na coś umówieni.
Obiecywałeś bogactwa, ale nie tak to miało wyglądać.
- Oszukałeś mnie. - Mówiłem, nie tym tonem!
Wywiązałem się z naszej umowy. Co do joty.
Dostałeś wszystkie narzędzia, żeby żyć jak król,
wraz z tym ślicznym okryciem, które tak polubiłeś.
- Riri? - Zeke.
Ładna zbroja. Co zrobiłaś ze starą?
Dziwne. Mam info, że wgrano ci sterowanie głosem.
Chyba cię ktoś zhakował.
Chciałeś być bogaty.
Czy, jak to poetycko ująłeś,
chciałeś być „obłędnie, obrzydliwie i totalnie” bogaty.
Współczesny Szekspir z ciebie. On też był ciotą.
Staram się. Wszystko robię jak trzeba.
I nadal nic nie czuję. Nie możesz dać więcej?
Jaja sobie robisz?
Pękam ze śmiechu.
Mam dać więcej ofermie, która koncertowo
wszystko schrzaniła?
Załatwię to inaczej.
Zwyczajnie wymienię cię na kogoś wdzięczniejszego.
Tak, to świetny pomysł.
Wiem, że musimy pogadać, ale mam sprawę do Parkera.
Przepuścisz mnie?
Rozumiem cię, ale jest jeden niewielki problemik.
Jak Parker się dowie, że żyjesz, będzie po mnie, więc...
Muszę skopać ci tyłek?
Zrobimy tak.
Jeśli nie stracisz tego, co ci podarowałem,
pomyślę, czy nie dać ci więcej.
Stoi?
Czyli mam nosić pelerynę i wtedy dodasz jej mocy?
Przestań się szarpać, chcę ci pomóc.
Wolisz, żeby Parker tobą sterował?
- Jak chcesz mi pomóc? - Wyjadę ci z kolana w krok.
- Co? - No wiem,
ale tam nie masz bioniki.
Twoje ciało wejdzie w tryb kryzysowy.
Wyłączy się i przejdziesz na sterowanie ręczne
przez procesor zamontowany w karku.
Sprytne.
To jak? Działamy?
Dobra. Spróbujmy, ale nie nie wiem,
czy nie zaatakuję.
Ostrożnie.
Sorki. Wcale tego nie chcę.
Nie!
Uwaga, orient!
Nie ruszaj się. Kopnę jak najlżej,
bo może kiedyś będziesz chciał być ojcem.
Okay.
Tak, nieźle siadło.
Raczej tego nie rozchodzę.
A teraz ostatni etap dezaktywacji sterowania.
Trzeba szybko napisać jakiś sprytny wirus,
który uśpi ciebie i twoje implanty.
Czyli klasyczny twardy reset i będziesz jak nowy. Git?
A mam wyjście?
Nie chcę cię tak zostawiać,
ale wiesz, jak jest...
Ktoś musi naprostować świra w pelerynie.
I tyle. Prościzna.
Kumplujemy się dalej, Joe?
Joe? Jego już nie ma.
Ja...
Noszę w sobie technologię i broń za parę milionów dolców.
I tyle gniewu, że mnie rozsadza.
Dorwij Parkera.
A za resztę kiedyś się policzymy.
Riri.
Czułem, że jak każę cię sprzątnąć, i tak będę musiał zrobić to sam.
Nie przyszłam na głupie pogawędki.
A po co? Żeby się bić?
Oddaj pelerynę.
Dobre.
Daruj mi ten śmiech. Po prostu...
tyle gadałaś o tym, że nie jesteś zła.
Co za chichot losu.
Masz zbroję z bajerami, ale nie użyjesz jej,
żeby ratować ludzi przed katastrofą kolejową albo meteorem.
Nie. Chcesz mieć całą moc dla siebie.
Nie po to tu jestem. Szkoda zachodu.
Nie oszukuj się.
Jesteś przestępcą.
Jak ja.
Nie gadaj, że to magia.
Przestałaś wierzyć w technologię?
No, to zaczynajmy.
Oż w mordę!
Nie widzisz, co ona z tobą robi?
Oddaj mi pelerynę.
Po moim trupie!
Przestań! Przez ciebie oboje zginiemy!
Puść mnie!
Uruchom procedurę awaryjną.
Proszę, nie.
Nie rób tego.
To zabrzmi jak żenujący banał...
ale ufałem ci.
Wszyscy ci ufaliśmy.
To za Johna.
Co jest?
Fajny hologram, nie?
Oddaj ją! Oddawaj!
Nie masz dość?
Nie wiesz, jak to jest bez niej.
To boli.
Boli...
Widzę.
Proszę.
To boli. Boli.
Kim jesteś?
Zwykłym facetem, który za dużo zamówił.
Nie jesteś głodna?
- Zawsze. - Zawsze.
My się znamy?
Mamy kilkoro wspólnych znajomych, ale o nich potem.
A na razie siadaj, jedz. Pewnie umierasz z głodu
po tym całym zamieszaniu.
- Słyszałeś? - Tak.
Chyba nie usiądziesz przy stole
w tym śmiesznym stroju Transformera.
Pomogę ci.
Super, kolejny posrany magik.
- Jesteś niemiła. - Oddawaj mój sprzęt.
Jak tylko przegadamy sprawy.
Słowo harcerza.
Zgoda.
Więc to ty dałeś mu pelerynę?
Winny, wysoki sądzie.
Umysł ostry jak brzytwa.
A ty to słynna Riri Williams.
Okay.
Po co ten cały teatrzyk?
Pomagam ludziom spełniać najskrytsze pragnienia.
Takim jak ty.
Jak ja?
Przyglądam ci się
i kibicuję.
Od dawna chciałem cię poznać,
bo uwielbiam i cenię wybitne jednostki.
Nietuzinkowe.
Nieustępliwe. Dociekliwe i ciekawe świata.
Ludzi, którym nie z własnej winy
wiatr zawsze wieje w oczy.
Taka moja rola. Wspieram niedostrzeganych
i ignorowanych.
Przez to czasem użeram się z egoistami albo skąpcami.
Ludźmi, którzy sądzą, że chamstwo i siła
podnosi ich wartość. Że przez to są cenniejsi niż pozostali.
Kojarzysz setkę najbogatszych ludzi Forbesa?
Dogadałem się ze wszystkimi. Wsparłem czternastu królów, trzech papieży
i jednego Beatlesa.
Ringo.
Uwielbiam swoją pracę.
Rozumiesz, to misja.
Każdy dzień przynosi spełnienie, ale nie o tym...
Po prostu kocham tę pracę. Słowo.
Jeśli połączymy siły, twój niedościgniony umysł
i moje...
zdolności, w końcu zaczniesz tworzyć rzeczy
- kultowe. - Kultowe.
Okay.
Słuchaj, panie Dormammu.
Dormammu?
Dormamm...
Dormammu?
To jełop, nie dałbym mu nawet wytrzeć swojego rowa.
Skoro nie jesteś Dormammu, to kim?
Powinienem się przedstawić.
Różnie mnie nazywają.
Czasem te przydomki są nieco krzywdzące i przykre.
Ale lubię cię, więc...
możesz mi mówić...
Mefisto.
- Mefisto? - Witaj.
To imię powinno mi coś mówić?
Widzę, że cierpisz.
Powiedz, co mogę dla ciebie zrobić?
Przecież... ciebie nie ma.
Psiapsi łamią prawo!
Jesteś usterką, ale moją.
Rozumiem.
Kawa na ławę.
Spełni się wszystko, co tylko chcesz.
Przyjmij tę ofertę.
Gdzie jest haczyk?
Oddasz mi niezauważalny drobiazg.
Co ty na to?
Ri.
To ty?
Ja pierdziu, udało się?
N.A.T.A.L.I.E.
Moja przewypasiona AI? Co za niespodzianka.
Patrz, właśnie siedzę i hakuję magię.
Rozkładam ją na części. Pojęcia nie masz,
ile czasu czekałam, żeby znowu to powiedzieć.
Dobra.
Zrób diagnostykę.
Nie możesz mi tego dać.
Odeszło i już nie wróci.
Śmierć to trudny temat.
Mówią, że czas leczy rany,
ale to bzdury.
Te rany nigdy się nie goją.
Zaogniają się, zostają blizny.
Mogę to zmienić.
Dlaczego brzmisz jak postać ze Star Treka?
Gdzie jest Gary?
Weź się trochę odsuń.
Jak to zrobiłaś?
Ale co?
Dotknęłaś mnie.
Jeśli się zgodzę, to chcesz tylko mnie, prawda?
Nikogo więcej.
Tak.
Dobijamy targu?
Zawrzesz ze mną umowę?
Proszę, zgódź się.
Zrób mi tę przyjemność.
Normalnie wyciągnęłam rękę i wlepiłam ci w czoło.
Dobrze się czujesz?
Cieszę, że jesteś do domu.
NA PODSTAWIE KOMIKSÓW MARVELA
Witamy w naszych progach.
Mamy słodycze, cuda wydawnicze, spełnionych życzeń nawet nie zliczę.
Milutko.
Jesteś Zelma, prawda?
Tak. W czym mogę pomóc?
No więc...
Chciałbym... Potrzebuję na maksa silnej magii.
A poinformowani kolesie radzili zajrzeć tutaj,
ale nie będę ściemniał, sklep wygląda tak dość zwyczajnie.
To nie jest zwyczajny sklep.
A jeśli chodzi o magię...
Mogę pomóc.
Wątpię. To znaczy...
potrzebuję fachowca.
Chodzi o większy kaliber,
a nie proste triki. Bez urazy.
Liczyłem, że ktoś bardziej doświadczony
wpuści mnie na zaplecze.
Skąd wiesz o zapleczu?
Wiem, że mnie nie znasz...
przynajmniej na razie, ale jeśli się znasz na rzeczy,
co powiesz na małe abrakadabra?
Napisy: Alicja Roethel