No już.
Musicie być zmęczeni.
W porządku.
Zaśpiewam wam.
Co? Jeśli on chce to kręcić... Tato, nie.
-Nie kręcę. Nie mam telefonu. -Wyglądam staro.
-Tylko spójrz. -Nie kręcę.
-W porządku. -Już.
Moje słoneczka
Drogie słoneczka
Z wami mi raźniej
Gdy smutno jest
Nawet nie wiecie
Jak ja was kocham
Nie chcę stracić słoneczek mych
Ostatniej nocy
Gdy smacznie spałam
Śniłam, że mam was...
TĘSKNILIŚMY, MAMO! KOCHAMY CIĘ - ELIAS I LUKAS
DOBRANOC, MAMUSIU
Możesz wejść się przywitać.
Mama chyba nie chce mnie teraz widzieć.
Ale nie martw się tym, czeka z otwartymi ramionami.
Śmiało.
No już.
I proszę się zachowywać.
Mamo?
Na zewnątrz?
Elias!
Chodź.
-Mamusia? -Mamo?
Co tak wcześnie?
Nie jestem gotowa.
Tak, wiem. To dziwne.
Chciałam zadzwonić i to wyjaśnić, ale...
To nieistotne. Było, minęło.
No proszę,
jacy jesteśmy już duzi.
Naprawdę...
nie chciałam pokazywać się w tym stanie,
ale nie ma się czego bać.
To wciąż ja.
Mamusia przeszła...
drobny zabieg.
-Operację. -Jesteś chora?
Nie, nie jestem chora.
Naprawdę. Wszystko gra.
Po prostu...
Sama nie wiem. Potrzebowałam...
coś zmienić. Zacząć od nowa.
Jak wtedy, gdy auto jest już stare i trzeba je naprawić.
Z ludźmi też tak bywa.
Czasem trzeba coś zmienić.
Tata nic nie mówił.
Miałam nadzieję, że to będzie nasza tajemnica.
Więc jak?
Gdzie moje słuchawki?
Co tam jest?
Jak myślisz, jak ona pod tym wygląda?
Pamiętasz tamtego przejechanego szopa,
-całą tę krew... -Nie!
...na ulicy...
-Przestań. Fuj! -Pewnie tak.
Przestań, to mama!
Przestań!
Coś się stało?
-Nie. -Nie, mamo.
W porządku.
Chciałam, żeby było idealnie.
Mam prezent.
Ale nie zdążyłam zapakować.
Co to?
F-18 Super Hornet.
I jak?
Super. Dzięki, mamo.
Tak.
No to dobrze.
Będę musiała wprowadzić kilka zasad w domu.
Póki wszystko się goi.
Zasady?
Jakie?
Nic skomplikowanego.
Żadnego biegania ani krzyczenia,
żadnych gości, chociaż przez jakiś czas,
trochę ciszy i spokoju.
No i słońce,
źle działa mamusi na skórę, więc nie odsłaniajmy okien.
Moje biuro i sypialnia, zakaz wstępu.
Do stodoły też.
-A co z... -Bez gadania.
Słowo mamusi jest święte.
Może być?
Tak, jasne.
Elias, zrozumiałeś?
Tak, mamo.
To dobrze.
Dobrze.
Na dworze jest tak ładnie. Rozpakowanie się może poczekać.
-Mamo? -Tak?
Zrobiłem to dla ciebie.
Dziękuję, skarbie.
Od kiedy masz telefon?
-To stary telefon taty. -Dał go nam.
Tylko bez nosa cały czas w telefonie.
Możemy porobić coś razem.
Elias, to był długi dzień.
Nie jesteśmy zmęczeni.
Nie ma nawet 20.
Nie, zaczekaj.
„Żółta skóra ledwie pokrywała
„sieć mięśni i tętnic pod spodem.
„Jego włosy były czarne, lśniące i falujące.
„Zęby perłowo białe.
„Ale to tylko wzmacniało przerażający kontrast z jego łzawiącymi oczami,
„pomarszczoną cerą i cienkimi czarnymi wargami”.
Dobranoc.
Nie zaśpiewałaś piosenki.
Nie dzisiaj, Elias.
Zawsze ją śpiewasz.
Jesteś już na to za duży.
Zamknij oczy, a zaraz zaśniesz.
Co?
Nic nie mówiłem.
Słyszę, jak myślisz.
To nic.
Nie uważasz, że coś się zmieniło?
Z mamą?
Co, jeśli minęło tyle czasu...
że już nas nie lubi?
Jest naszą mamą.
Musi nas lubić. To jej praca.
Moje słoneczka
Drogie słoneczka
Z wami mi raźniej
Gdy smutno jest
Nawet nie wiecie
Jak ja was kocham
Nie chcę stracić słoneczek mych
...na całym obszarze trzech stanów przewidujemy burze,
od jutra wieczorem aż po piątek rano.
Bawimy się w chowanego? Możesz być pierwszy.
Hej, Elias.
Elias.
Jak się nazywa ten przystojniejszy bliźniak?
Jak?
Większość mówi na mnie Lukas.
Może zamknęła ją ostatniej zimy.
Mama nam zabroniła.
Elias.
Elias. Co tam robisz?
Co tam robiłeś?
Powiedziałam coś. Chcę cię mieć na oku.
-To nie moja wina. -To nigdy nie jest twoja wina, co?
Weszliśmy tam tylko na sekundę.
Ani słowa więcej.
-Lukas zgubił rękawicę... -Ani słowa!
Od teraz żadnego wychodzenia z domu.
Nic ci nie jest?
Nie chciałem wpakować nas w kłopoty.
Nie zrobiłeś nic złego.
Przepraszam.
Tamta plama w stodole...
Myślę, że to krew.
Jaka plama?
Na ścianie.
Pewnie to tylko farba.
W tym tkwi problem. Nie może uwolnić się od Lukasa.
Zakradł się do stodoły.
Wie, że coś jest nie tak.
Nie wytrzymam tu ani chwili dłużej.
Muszę to zakończyć.
Nie chcę go tu.
Jak długo jeszcze muszę udawać?
Chwila.
-Co miała na myśli? -Nie wiem.
Ale nie podoba jej się, że trzymamy się razem.
Co?
Dzień dobry.
Słyszałam pralkę.
Co tam się pierze?
Halo? Co jest w pralce?
Moje prześcieradło.
Halo?
Chwileczkę.
Nic nie słyszę.
Ja też nie.
Powiedz coś.
Halo?
Bez jedzenia, bez wody...
czy uda im się przeżyć?
Gdzie to położyć?
Gdzieś, gdzie nie zauważy.
Jej leki.
„Może powodować senność”.
Oby wzięła dużo. Połóż pod łóżkiem.
Tam.
Mówiłem ci, że coś z nią nie tak.
Dlaczego paliła? Nienawidzi papierosów.
Co?
Lukas. Powiedz mi.
Pamiętasz, jak mówiła, że jesteśmy za duzi na piosenkę?
Co, jeśli nie zaśpiewała nam, bo nie zna słów?
Zawsze nam śpiewała.
Tak, mama.
Wydaje mi się, że to nie ona.
Nie.
Nie, to... To nie ma sensu.
-Mówiła, że udaje. -Nie strasz mnie.
-Udaje, że... -Przestań!
Powiedz, że jesteś pewien, że to ona, to przestanę.
Patrz.
Co?
Spójrz na jej oczy.
Zielone.
Niebieskie.
Wiesz, że mam rację. To dowód.
Dzwoń do taty.
Nie odbiera.
To zostaw wiadomość.
-Halo? -Nie wchodź.
Drzwi, już.
Nie lubię, gdy drzwi są zamknięte.
-Co tam się dzieje? -Nic.
Wiem, że między nami...
nie było idealnie.
Chcę zacząć od nowa.
Wybaczamy, zapominamy?
Zrobiłam obiad.
Nuggetsy z kurczaka.
Halo?
Nie jesteśmy głodni.
W końcu wyjdziesz.
Dzwoń do taty.
-Nie kręć. -Nie kręcę. Kto kręci?
Skarbie, proszę. Wyglądam staro. Wyłącz to.
Wygląda pięknie.
Pora na piosenkę.
Moje słoneczka
Drogie słoneczka
Z wami mi raźniej
Gdy smutno jest
Nawet nie wiecie
Jak ja was kocham
Nie chcę stracić słoneczek mych
Gdzie on jest?
Wstawaj.
-Co? -Mów, gdzie go masz.
-Co? -O czym mówisz?
Nie udawaj głupka. Nie jesteś głupi.
-Telefon, oddaj. -Nic nie zrobiliśmy.
Kłamiesz.
Okłamałeś mnie.
Byłeś nieposłuszny i dzwoniłeś do ojca.
Ostatnie, czego mi trzeba, to żeby ten facet
zawracał mi dupę o jakiejś zmyślone bzdury.
-Nie kłamiemy! Nie dzwoniliśmy. -Zamknij się! Ani słowa!
Po prostu daj mi telefon.
-Nie! -Dawaj.
-Nie! Nie możesz! -Mamo!
Nie!
Dokąd idziesz?
Nie!
Co ty robisz?
Oddaj go!
Będziesz wiedział, żeby nie kłamać.
Tak jest, kiedy nie mówisz prawdy.
To niesprawiedliwe.
Sprawiedliwość?
Czy to wszystko jest sprawiedliwe?
Myślisz, że tego chciałam? Że mi się to podoba?
Będę pilnował pierwszy.
Możesz spać.
Co to?
To ona.
Co ty wyprawiasz?
Odpowiedz mi.
Odpowiedz.
Kurwa! Co z tobą?!
Wracaj tu!
Co się dzieje?
Chciałem się upewnić.
Elias, w tym domu nie zamykamy drzwi.
Skarbie, nie jestem zła.
Chcę tylko porozmawiać.
Idź sobie!
Otwórz te pieprzone drzwi!
Liczę do trzech.
Jeden.
Dwa.
Kurwa!
Próbowałam być miła.
Byłam wyrozumiała.
Nawet grałam w tę grę.
Robiłam wszystko, co powinnam.
I tak mnie traktujesz?
Własną matkę?
Nie jesteś naszą matką.
Coś ty powiedział?
Elias, nie.
Mów.
Wstawaj!
Elias.
Nie jesteś naszą matką.
To okrutne słowa.
Nie.
Nasza matka nas kochała.
Odszczekaj to.
Nie kochamy cię. Nienawidzimy cię.
-Lukas, powiedz jej. -Nie gadaj z nim! Rozmawiasz ze mną!
Co zrobiłaś naszej mamie? Gdzie ona jest?
Kłamiesz. Nie mówisz prawdy.
-Nie kłamię, ty kłamiesz! -Jestem twoją matką, powiedz to.
-To boli! -Mów!
-Nie! -Przestań!
Za bardzo cię rozpieszczałam. Koniec.
Teraz będzie inaczej. Rozumiesz?
Puść mnie!
-Koniec kłamstw! -Nie!
-Mów!
-„Jesteś moją matką”. -Nie! Zimno!
„Jesteś moją matką”.
Mów.
-Nie! -„Jesteś moją matką”.
-Proszę! -„Jesteś moją matką”.
Mów. Elias.
„Jesteś moją matką”.
Jesteś moją matką.
Jesteś moją matką. Jesteś moją matką.
Musimy uciekać.
Tu nie jest bezpiecznie.
Chodź!
Halo? Potrzebujemy pomocy! Proszę!
Proszę, otwórzcie! Pomocy!
Nikogo tu nie ma.
Nie ma prądu.
Telefon też nie działa.
Musimy przeczekać tu burzę.
Ciekawe, gdzie teraz jest mama.
Myślisz, że za nami tęskni?
Jasne, że tak.
Myślisz...
Myślisz, że nic jej nie jest?
Dla nas gotowa jest walczyć ze 100 milionami złoli.
Nic jej nie jest.
Jest zbyt cicho.
Mów coś.
Ale co?
Nieważne.
Cokolwiek.
Opowiedz mi coś.
Dobrze.
Zanim się urodziliśmy...
Jeśli masz zamiar się wygłupiać,
-to nie jestem w nastroju. -Zamknij się.
Zanim się urodziliśmy,
kiedy byliśmy tak mali, że nikt nie wiedział, że tam jesteśmy,
byliśmy jedną osobą...
jak pozostali ludzie.
U większości to się nie zmienia.
Ale my byliśmy mądrzy.
Postanowiliśmy podzielić się na dwóch.
Aby żaden z nas nigdy nie musiał być sam.
Lukas?
Wszystko w porządku, mały.
Spokojnie. Przyszedłem pomóc.
Hej, San?
Zobacz, co znalazłem.
Ta osoba, kto to?
Nie wiemy.
Ma zakrytą twarz.
Ale boisz się jej?
Powiedz jej o zimnej wodzie.
Ej, Sandy.
Priorytet numer jeden, jedziemy stąd.
Dokąd?
W bezpieczne miejsce, z prawdziwym łóżkiem.
Obiecuję, nikomu nic się nie stanie.
Nie, wiozą nas do domu.
-Nie mogą. -Zawróćcie.
Zatrzymajcie auto!
Proszę!
Wychodzimy.
Jesteście cudowni.
Pracować, w taką noc?
Zwykłe podziękowania nie wystarczą.
Proszę podziękować sąsiadom.
Gdyby nie czujnik ruchu...
Nawet nie chcę sobie wyobrażać.
Na pewno nie chcecie kawy albo...
Dzięki, nie trzeba.
Kakao, herbaty? Gaz pewnie działa.
Naprawdę.
Choć jest jedna rzecz...
-Gary. -Co?
Jeśli pani pozwoli...
Wstyd mi o to prosić, ale czy mogę zrobić sobie z panią selfie?
Gary.
Jestem wielkim fanem.
Nie wiedziałam, że jacyś zostali.
Schlebia mi pan, ale muszę odmówić,
moja twarz, bez makijażu...
Oczywiście, nie powinienem był.
Proszę, nie.
Wyślę panu kilka podpisanych zdjęć
i kilka blu-rayów.
-Choć tyle. -No proszę.
Dziękuję.
Mamy jeszcze kilka spraw do omówienia.
Musicie być zmarznięci.
Zróbcie sobie gorącą kąpiel.
Zaraz przyjdę.
Każdy może zmienić twarz przy pomocy operacji.
Nabrała gliniarzy.
Oni jej nie znają.
Skłamałabym, gdybym powiedziała, że jest normalnie,
ale żebym była jakąś oszustką?
Po prostu chcę mieć pełen obraz sytuacji.
-Wiem. -Takie mamy zasady.
To nasz obowiązek.
Rozumiem, że to trudny temat.
Ale nigdy nie podniosłabym ręki na własne dziecko.
Oczywiście. Widziałem jego wargę,
-musiałem spytać. -Jasne.
Mogę zapytać, jak to się stało?
Bawił się przy basenie, musiał się pośliznąć.
Ciągle mu powtarzałam, by uważał.
Ciągle im to powtarzałam.
Czasem nie wiem, co robić.
To...
straszne, granica między...
rzeczywistością i fantazją.
Zanikła.
Dziękuję.
Czasem czuję się tu samotna.
Dzieci wyobrażają sobie różne rzeczy.
To minie.
Mam nadzieję.
W takim razie nie przeszkadzamy.
Brak mi słów. Będę mogła spać spokojnie.
Będziemy bezpieczni pod jednym dachem,
wszystko dzięki wam.
-Proszę się trzymać. -Wyślę blu-raye.
Dziękuję.
-Dobranoc. -Dziękujemy.
Nikt nie uwierzy małym dzieciom.
Nie, kiedy ona tu jest.
Więc co zrobimy?
Rano spróbujemy znowu.
Nie.
Musimy znaleźć mamę.
Poszli sobie.
Jesteśmy tylko my.
Masz pojęcie, przez co przeszłam?
Musiałam wyjść w burzę.
Zdjąć bandaż trzy dni przed czasem.
Na szczęście nie jestem oszpecona.
Wiem, że nie śpisz.
W porządku.
Ignoruj mnie.
Możesz się bać.
Możesz mnie nienawidzić. Ale nigdzie się nie wybieram.
W końcu mnie pokochasz.
To jakaś zabawa?
Nie podoba mi się.
Gdzie mama?
W porządku.
Zawrzyjmy umowę.
Obiecuję, że jeśli to przerwiesz,
nie będę się na ciebie gniewać.
Wybaczę ci.
Twoje oczy. Są niebieskie.
Mamy są zielone.
Więc o to chodzi?
O moje oczy?
O mój Boże.
Elias, to zdjęcie z portfolio.
Miałam w pracy kolorowe soczewki. Są w mojej torbie na dole.
Spójrz na mnie. Mam niebieskie oczy.
To nie działa.
Jeśli uciekniemy teraz, zdążymy do taty przed zmrokiem.
Nie zrezygnuję z mamy.
Chryste, kurwa!
Gdzie ona jest?
Nie rób mi tego drugi raz.
Słyszysz?
A teraz...
Szlag. Przysięgam!
-Kiedy wstanę, masz... -Gdzie ona jest?
Ile razy mam powtarzać?
Jestem tutaj, Elias.
Karmiłam cię.
Wychowałam cię.
Siedziałam z tobą po nocach.
Robiłam wszystko, byś był szczęśliwy.
Jestem twoją pieprzoną matką!
Tylko tracimy czas.
Będzie tylko kłamać i wymyślać wymówki.
Czy ty w ogóle mnie słuchasz?
Jezu, co teraz?
Nasza mama nie wyrzuca naszych rysunków. Zatrzymuje wszystkie. Nawet brzydkie.
W porządku...
Trzyma je w pudełku po butach.
-Rozumiem! -Nie!
Mamy tak nie robią.
Mamy opatrują dzieciom rany.
Bawią się z dziećmi. Śpiewają im piosenki.
Elias, chodźmy.
Elias, proszę, daj mi...
Wynośmy się stąd.
Wiesz, że to ja.
Przecież wiesz.
Ona udaje.
Cały czas udaje.
Nie możemy tu dłużej zostać.
Musimy wiać.
Elias. Co ty wyprawiasz?
Szukam jej torby.
-Po co? -Mówiła, że ma tam soczewki.
Ale ona kłamie.
Nie możemy jej wierzyć.
Musimy być pewni.
Chcesz przeszukać cały dom?
Jest gdzieś tu. Widziałem ją.
Tracimy czas, mówię ci.
Jest tutaj.
Nie ma soczewek, mówiłem ci.
-Jesteś pewien? -Nie wierzysz mi?
-Wierzę, ale... -Pozwalasz jej nas skłócić.
Musimy znaleźć bezpieczne miejsce.
I wtedy poszukamy mamy.
Znajdziemy ją.
Przysięgam.
Nikomu nie możemy ufać.
Wezwiemy taksówkę i będziemy udawać, że to dla nas norma.
Nie możemy jej tak zostawić.
Jeśli ją uwolnimy, spróbuje nas powstrzymać.
Zaufaj mi, będzie dobrze.
Spakuję trochę jedzenia.
Weź, co potrzebujesz, spotkamy się na dole.
Elias...
Słyszysz mnie? Wiem, że tam jesteś.
Muszę ci coś powiedzieć.
Jesteś.
Mój kochany synek.
Myślałam o czymś.
Ty...
Masz rację.
Nie byłam sobą.
Ale...
poprawię się.
Obiecuję.
Mam skurcze.
Czy możesz...
Czy możesz uwolnić mi choć jedną rękę?
Chyba nie powinienem.
Lukas kazał ci to zrobić, prawda?
Jesteś mądrym chłopcem.
Umiesz myśleć samodzielnie.
Nie musisz wiecznie słuchać brata.
Elias.
Dziękuję. Jesteś dobrym chłopcem.
Dlaczego podarłaś mój rysunek?
Nie powinnam była.
To był błąd.
Czasami ludzie po prostu...
robią coś, czego wcale nie chcą.
Byłam zła.
Czemu byłaś zła?
Co ty robisz?
Elias.
-Nie powinno cię tu być. -Chciała pić.
Dałem jej wody.
Posłuchaj mnie.
Nie słuchaj go.
Posłuchaj mnie.
Jestem twoją matką.
Co masz w dłoni?
Proszę.
Zostań ze mną.
Bolały ją ręce.
Chciałem poprawić taśmę.
-Chciałeś ją wypuścić? -Chciałem tylko poprawić taśmę. Naprawdę.
Zostań ze mną, skarbie.
Weź taśmę.
-Co? -I skarpetę.
Po co?
Żeby nie kłamała.
Elias.
Co ty robisz?
Elias.
Nie, skarbie... Twarz wciąż się goi.
Proszę.
Proszę, nie.
Postąpiłeś słusznie.
Razem jesteśmy silni, prawda?
Mam ciastka i krakersy. A pop-tarty?
Chcesz?
Elias, pop-tarty?
Otworzysz drzwi?
Co robimy?
Nie wpuszczaj ich. Oszalałeś?
Widzieli nas.
Widzieli ciebie. Pozbądź się ich.
Wiesz co? Jesteś aresztowany.
Żartowałem. Humor policyjny. Wybacz.
Zawołasz mamę?
Pomocy!
Nie ma jej.
Na pewno? W garażu stoi jej auto.
Ma więcej niż jedno auto.
Super. No i masz.
Nie ma jej. Powiesz jej, że wpadliśmy?
Gdzie jest twoja mama?
Pomocy!
Ratunku!
Nie dręcz dzieciaka.
Pewnie pojechała do miasta.
Niech mówi za siebie.
Wiesz, gdzie jest twoja mama?
Pojechała do miasta.
Wiesz co? Zadzwońmy do niej.
-Chryste, Sandy. -To tylko chwila.
Wrócimy później. Będzie zła,
-że męczymy dzieciaka. -Już zadzwoniłam.
-Poczta głosowa. -Zadowolona?
-23-20? -23-20, jasne.
Zaraz wracam.
Elias, czy chcesz mi coś powiedzieć?
Sama mam dziecko.
Córeczkę. Dużo młodszą od ciebie.
Ma na imię Alma i oby nie, ale jeśli kiedyś będzie potrzebowała pomocy,
mam nadzieję, że będzie umiała o nią poprosić.
Rozumiesz?
Nic ci nie grozi.
Przewrócona przyczepa ciągnika przy siódemce.
Elias...
Chodźmy.
Wszystko gra.
Cudownie. Jadę z tobą albo bez ciebie.
Wrócimy wieczorem, jak wróci twoja mama.
Nie umiesz kłamać.
Dzwonię po ubera.
Gdzie on jest?
Zapomniałem szczoteczki.
-Poważnie? -Zaraz wrócę.
Zaraz przyjedzie samochód.
Za chwilę będę. Powiedz, żeby zaczekał.
Wszystko ci wyjaśnię.
Kłamałeś.
-Elias... -To ona.
Posłuchaj mnie.
Dlaczego jej nienawidzisz?
Powiem ci, ale nie możesz jej wypuścić.
Musisz mi zaufać.
Dobrze?
-Wypuść ją! -Zaczekaj!
Próbuję ci pomóc.
Elias, proszę!
Otwórz drzwi!
Ona zrobi ci krzywdę. Nie!
Chce, żebyś był sam.
Otwórz te drzwi!
Elias, otwórz drzwi!
Znów cię okłamie!
Elias!
Elias.
Mamo.
Mój synek.
-Przepraszam. -Już dobrze.
-Nie chciałem ci tego zrobić. -W porządku, skarbie.
Jestem przy tobie.
-Jestem tu. -To cały czas był Lukas.
Okłamał mnie.
Mówił, że nie jesteś mamą. Że mam zrobić ci krzywdę.
Nie chciałem.
W porządku.
Nie jesteś na mnie zła?
Nie.
Nie jestem zła.
Nie.
Boję się.
Nie wiem, co się dzieje.
Porozmawiasz z Lukasem?
Coś z nim jest nie tak.
Chcę, żeby było tak, jak dawniej.
Kochanie.
Musisz coś dla mnie zrobić.
Musisz gdzieś ze mną pójść.
Lukas?
Mamo.
Nigdzie nie ma Lukasa.
W porządku, skarbie.
Chodź.
W porządku.
Jestem z tobą.
Lukas?
Chodź.
W porządku. Jestem tu.
Musisz na to spojrzeć, skarbie.
Już dobrze.
Powiedz mi, co to jest.
-Farba? -Nie.
Zastanów się, kochanie.
Nie wiem.
Wiesz, Elias.
Wiesz, co to. Musisz to powiedzieć.
Proszę, dość już udawania.
Nie mogę.
Próbowałam, ale nie mogę patrzeć, jak do niego mówisz,
bawisz się z nim.
-Ja... -Przestań.
Przestań.
Kochanie, posłuchaj mnie.
To nie była twoja wina.
To był wypadek.
Nie wiedziałeś, że strzelba jest nabita, tylko się bawiliście.
-Nie chciałeś go skrzywdzić. -Przestań.
Wiem, że to trudne, ale posłuchaj mnie.
Możemy zacząć od nowa.
-Nie. -Musisz wiedzieć, jaka jest prawda.
-Nie. -Proszę.
To właśnie prawda.
Postanowiliśmy podzielić się na dwoje.
Aby żaden z nas nigdy nie musiał być sam.
Spójrz.
Dość udawania.
Jesteśmy tacy sami. Mamy szczęście.
Nigdy cię nie skrzywdzę.
A ty nie skrzywdzisz mnie.
Granica między rzeczywistością i fantazją. Zanikła.
-To właśnie prawda. -Przestań.
-Dość udawania. -Proszę.
Dość udawania.
Nie!
Mamo?
Mamusiu?
Dopiero... Ale...
Nie zrobiłeś nic złego, skarbie.
Byłeś taki dzielny.
Napisy: Jakub Jadowski