Hadi.
Çok yorulmuşsunuzdur.
Tamam.
Size şarkı söyleyeceğim.
Ne? Hayır. Babanız çekim yapıyor, hayır.
-Çekmiyorum. Telefon yok. -Üstüm başım dağınık.
-Hâlime bak. -Çekmiyorum.
-Tamam. -Kapalı.
Siz benim gün ışığımsınız
Tek güneş ışıklarım
Beni mutlu edersiniz
Gökyüzü griye büründüğünde
Hiç tahmin edemezsiniz canlarım
Sizi ne kadar sevdiğimi
Lütfen gün ışıklarımı elimden almayın
Geçen gece canlarım
Ben uyurken
Rüyamda sizi kucakladım...
SENİ ÖZLEDİK ANNE! SEVGİLER - ELIAS - LUKAS
İYİ GECELER ANNE
İstersen gelip bir selam ver.
Bilemiyorum ama annen beni görmek istemez.
Ama aradı ve kollarını açmış, bekliyormuş.
Hadi bakalım.
Hadi, hadi.
Eziyet etmek yok.
Anneciğim?
Anne?
Dışarıda mı?
Elias!
Hadi.
-Anneciğim? -Anne?
Daha geç bekliyordum.
Hazırlanıyordum.
Biliyorum. Çok tuhaf. İsterdim ki...
Açıklama yapmak için önceden aramaya çalıştım ama...
Neyse, önemi yok. Olan oldu.
Şuna bak.
Böyle giderse ben kısa kalacağım.
Aslında hiç...
Bu hâlde çıkmak hiç istemezdim
ama korkacak bir şey yok.
Hâlâ benim.
Annecik sadece
küçük bir operasyon geçirdi.
-Ameliyat. -Hasta mısın?
Hayır, hasta değilim.
Yemin ederim. Her şey yolunda.
Sadece...
Bilmiyorum. Bir değişikliğe
ihtiyacım vardı. Temiz bir sayfa.
Arabalar eskiyince tamire götürürsün ya hani?
İnsanlar da öyle olabiliyor.
Bazen birkaç ayar gerekiyor.
Babam bir şey söylemedi.
Aramızda sır olarak kalmasını ümit ediyordum.
Olur mu?
Kulaklığım nerede?
Burada ne varmış?
Sence yüzü nasıl gözüküyordur?
Hani ezilen bir rakun görmüştük ya,
-kan revan içinde... -Sus!
Pestili çıkmış...
-Kes şunu. İğrenç! -Öyledir.
Kes şunu, o annemiz!
Kes şunu!
Bir sorun mu var?
-Hayır. -Hayır anneciğim.
Tamam, güzel.
Her şey mükemmel olsun istedim.
Neyse, bir hediye aldım
ama paketlemeye fırsat olmadı.
Ne bu?
F-18 Taarruz Uçağı.
Güzel mi?
Çok güzel. Teşekkürler anne.
Evet.
Güzel.
Birkaç ev kuralı konusunda yardım istiyorum.
Annecik iyileşirken.
Kural mı?
Ne gibi?
Basit kurallar.
Evde bağırmak veya koşturmak yok,
bir süre ziyaretçi veya oyun arkadaşı almak yok.
Biraz kafa dinlemek için.
Güneşe gelince,
cildime iyi gelmiyor, o yüzden panjurları açmayalım.
Ofisime ve yatak odama girmek yok.
Ahıra da öyle.
-Ama ya... -Tartışmak da yok.
Tamam mı? Anne ne derse o.
Olur mu?
Evet, tabii.
Elias, beni duydun mu?
Evet anne.
Güzel.
Bak şimdi.
Dışarı çıkıp oynama vakti. Yerleşme işi sonraya kalsın.
-Anneciğim? -Evet.
Bunu senin için yaptım.
Teşekkür ederim canım.
SENİ ÖZLEDİK ANNE! SEVGİLER - ELIAS - LUKAS
Telefon ne zamandır var?
-Babamın eski telefonu. -Bize verdi.
Telefonla tüm günü çarçur etmek yok.
Birlikte bir şeyler yapabiliriz.
Uzun bir gün oldu Elias.
Ama biz yorulmadık ki.
Daha 20.00 bile olmadı.
Hayır, dur.
"Sarı cildi, altındaki kasları ve damarları
"güç bela örtüyordu.
"Saçları alabildiğine kara ve dalgalıydı.
"Dişleri inci gibi beyazdı.
"Fakat buruşuk benzi ve mor dudaklarıyla
"dolu dolu gözleri korkunç bir tezat oluşturmuştu."
İyi geceler.
Şarkıyı söylemedin.
Bu gece olmaz Elias.
Ama şarkıyı hep söylerdin.
Şarkı için büyüdün artık.
Gözlerini kapat, şıp diye uyursun.
Ne?
Bir şey demedim.
Düşüncelerini duyabiliyorum.
Bir şey yok.
Sence de bir şeyler farklı değil mi?
Annemde mi?
Ya onu görmeyeli öyle uzun zaman olduysa...
...ve bizi artık sevmiyorsa?
O bizim annemiz.
Bizi sevmek zorunda. İşi bu.
Siz benim gün ışığımsınız
Tek güneş ışıklarım
Beni mutlu edersiniz
Gökyüzü griye büründüğünde
Hiç tahmin edemezsiniz canlarım
Sizi ne kadar sevdiğimi
Lütfen gün ışıklarımı elimden almayın
Yarın akşamdan itibaren cuma erken saatlere kadar
bölgede şiddetli bir fırtına uyarısı verildi.
Ormanda saklambaç oynayalım mı? Önce sen saklan.
Elias.
Yakışıklı ikize ne denir?
Ne?
Çoğu bana Lukas diyor.
Belki geçen kış kapatmıştır.
Annem yasak dedi.
Elias.
Elias. Orada ne yapıyorsun?
Orada ne yapıyordun?
Gözümün önünden ayrılma diye açıkça belirttim.
-Benim suçum değildi. -Ne zaman senin suçun oldu ki zaten?
Hemen girip çıktık.
Tek kelime daha etme.
-Lukas beyzbol eldivenini kaybetti... -Kapa çeneni!
Bundan sonra dışarı çıkmak yok.
İyi misin?
Başımızı belaya sokmak istemedim.
Yanlış bir şey yapmadın.
Üzgünüm.
Ahırdaki o nokta...
Sanırım kandı.
Hangi nokta?
Duvardaki.
Boya falandır.
Sorun da bu. Lukas'tan hiç kopamıyor.
Ahıra gizlice girerken yakaladım.
Demedi deme, bir terslik olduğunu anladı.
Bak, bu evde bir saniye daha geçirmeye katlanamıyorum.
Buna bir son vermeliyim.
Onun gitmesi gerek.
Daha ne kadar rol yapacağım?
Bekle.
-"Rol yapmak"tan kastı neydi? -Bilmiyorum.
Ama hep bir arada olmamızdan hoşlanmıyor.
Ne?
Günaydın.
Çamaşır makinesini duydum.
Bir şey mi yıkanıyor?
Alo? Çamaşır makinesinde ne var?
Çarşaflarım.
Alo?
Bir saniye.
Hiçbir şey duyamıyorum.
Ben de.
Bir şey söyle.
Alo?
Aç ve susuz...
...hayatta kalmaya yetecek beceri ve iradeleri var mı?
Nereye koyayım?
Bakmayacağı bir yere.
İlacı.
"Uyuşukluğa yol açabilir." yazıyor.
Umarım fazla fazla almıştır. Yatağının altına koy gitsin.
Oraya saklan.
Bir terslik var demiştim.
Niye sigara içiyor? Nefret ederdi.
Ne?
Lukas. Ne? Söyle.
Hani annem şarkı için büyüdüğümüzü söylemişti ya?
Ya sözlerini bilmediği için şarkıyı söylemediyse?
Yatmadan önce hep söylerdi.
Evet, annem söylerdi.
Bence o annemiz değil.
Hayır.
Hayır, bu... Bu hiç mantıklı değil.
-Rol yapıyormuş. -Beni korkutmaya çalışıyorsun.
-Oymuş gibi rol yapıyor... -Kes şunu!
Annemiz olduğundan eminsen söyle, ben de keseyim.
İşte.
Ne?
Gözlerine bak.
Yeşil.
Mavi.
Haklıyım, biliyorsun. Bu da kanıtı.
Babamı yine ara.
Cevap vermiyor.
O zaman mesaj bırak.
-Hey? -Gelme.
Hadi açık kalsın.
Bu evde kilitli kapıları sevmiyorum.
-İçeride ne oluyor? -Hiç.
Tamam, peki. Aramızın pek iyi olmadığının
gayet farkındayım.
Baştan başlayalım.
Barışıp unutalım mı?
Yemek yaptım.
Pane tavuk.
Tamam mı?
Aç değiliz.
Er geç yemek yenecek.
Babamı ara.
-Beni çekme. -Çekmiyorum. Çeken de kim?
Hadi canım. Üstüm başım dağınık. Lütfen kapat.
Çok güzel gözüküyor.
Şarkı zamanı.
Siz benim güneş ışıklarımsınız
Tek güneş ışıklarım
Beni mutlu edersiniz
Gökyüzü griye büründüğünde
Hiç tahmin edemezsiniz canlarım
Sizi ne kadar sevdiğimi
Lütfen gün ışıklarımı elimden almayın
Nerede?
Kalk.
-Ne? -Nerede, söyle.
-Ne? -Neden söz ediyorsun?
Aptal ayağına yatma. Aptal değilsin.
-Telefon, bana ver. -Biz bir şey yapmadık.
Yalancısın.
Yalan söyledin.
Sözümü dinlemeyip babanı aradın.
Ona ne maval okuduysan
bir tek babanın ensemde bitmesi eksik.
-Yalan söylemiyoruz! Babamı aramadık. -Kapa çeneni! Konuşma!
Telefonu ver sadece.
-Hayır! -Ver. Ver bakayım...
-Bırak! Bunu yapamazsın! -Anneciğim!
Dur!
Nereye gidiyorsun?
Dur!
Ne yapıyorsun?
Geri ver!
Yalanın bedelini öğrenmen gerek.
Hakikati söylemediğinde bu olur.
Bu adil değil.
Adil değil mi?
Burada adil olan bir şey var mı?
Bunu ben mi istedim? Zevk mi alıyorum?
İlk nöbeti ben tutarım.
Sen uyu.
Ne o?
Bu o.
Ne yapıyorsun?
Cevap ver.
Siktir! Senin derdin ne?
Gel buraya!
Neler oluyor?
Emin olmak istedim.
Elias, bu evde kapıları kilitlemiyoruz.
Canım, sana kızdığım yok. Sadece...
Sadece konuşmak istiyorum.
Git buradan!
Koyduğumun kapısını aç!
Tamam, üçe kadar sayıyorum.
Bir.
İki.
Siktir!
Sana iyi davranmaya çalıştım.
Anlayış gösterdim.
Bozuntuya vermedim.
Yapmam gereken her şeyi yaptım.
Böyle mi davranıyorsun?
Öz annene?
Sen annemiz değilsin.
Ne dedin sen?
Elias, yapma.
Yüksek sesle.
Kalk ayağa!
Elias.
Annemiz değilsin.
Çok ayıp bir söz.
Yapma.
Annemiz bizi severdi.
Lafını geri al.
Seni sevmiyoruz. Senden nefret ediyoruz.
-Lukas, söyle. -Onunla konuşma! Benimle konuş!
Annemize ne yaptın? Nerede o?
Yalancısın Elias. Hakikati söylemiyorsun.
-Sensin yalancı! -Söyle. Annen olduğumu söyle.
-Canımı yakıyorsun! -Söyle!
-Hayır! -Dur!
Seni fazla şımarttım. Yetti artık.
İşler değişecek. Anladın mı?
Bırak beni!
-Yalan söylemek yok! -Dur!
-Bırak! -Söyle!
-"Sen benim annemsin." -Dur! Çok soğuk!
"Sen benim annemsin."
Söyle.
-Hayır! -"Sen annemsin."
-Lütfen! -"Sen benim annemsin."
Söyle. Elias.
"Sen benim annemsin."
Sen benim annemsin.
Gitmemiz gerek.
Burası güvenli değil.
Hadi!
Kimse var mı? Yardım lazım! Açın! Lütfen!
Lütfen kapıyı açın! Bize yardım edin, lütfen!
Burada kimse yok.
Elektrikler yok.
Telefon da kesik.
Fırtına dinene kadar burada beklemeliyiz.
Acaba annem şu an nerededir?
Sence bizi özlemiş midir?
Özlemiştir tabii.
Sence...
Sence iyi midir?
Annem sırf bizi kurtarmak için 100 milyon kötü adamla savaşır.
İyi olduğuna eminim.
Çok sessiz.
Konuş benimle.
Ne hakkında?
Umurumda değil.
Ne olursa.
Bana hikâye anlat.
Tamam.
Biz doğmadan önce...
Dalga geçeceksen
-aptal şakalarını hiç çekemem. -Elias, sus.
Biz doğmadan önce,
küçücük olduğumuz için kimse bizi fark etmezken,
tek kişiyken...
Herkes gibi.
Çoğu öyle kalır.
Ama biz zekiydik.
İkiye ayrılmaya karar verdik.
Bu sayede bir daha hiç ayrılmayacaktık.
Lukas?
Hey, dur!
İyisin ufaklık.
Merak etme. Sorun yok. Yardım etmeye geldim. Tamam mı?
San?
Gelip ne bulduğuma bir bak.
Bu kişi, kim o kadın?
Bilmiyoruz.
Yüzü tamamen sarılı.
Ama seni korkutuyor mu?
Soğuk sudan bahset.
Sandy.
Tamam.
İlk iş buradan çıkıyoruz.
Nereye gidiyoruz?
Güvenli, gerçek yatak olan bir yere.
Kimsenin incitmesine izin vermem, söz.
Hayır, bizi eve götürüyorlar.
-Yapamazlar. -Geri dön.
Dur! Durdur arabayı!
Lütfen!
Tamam, iniyoruz.
İkiniz de meleksiniz.
Böyle bir gecede dışarı çıkmak mı?
Ne kadar teşekkür etsem az.
Komşunuza teşekkür etmelisiniz.
Hareket sensörleri olmasa...
Hayal etmek bile istemiyorum.
Kahve istemediğinize emin misiniz?
Teşekkürler. Almayalım.
Kakao, çay? Ne olursa. Eminim ocak hâlâ çalışıyordur.
Gerçekten. Almayalım.
Ufak bir mesele var...
-Gary. -Ne?
Şimdi sakıncası yoksa...
Bunu sormaya çekiniyorum ama bir fotoğraf çekiliriz diyordum.
Gary.
Büyük hayranınızım.
Hayranımın kaldığını bilmiyordum.
Aslında gururum okşandı ama başka zamana sözüm olsun
çünkü makyajım yok, o yüzden...
Elbette, tabii. Sormamalıydım.
Lütfen, hayır.
Karakola imzalı vesikalık fotoğraflar
ve Blu-ray gönderirim.
-En azından bunu yapayım. -Bak işte.
Teşekkürler.
Konuşacak birkaç mesele daha var.
Hava buz gibiydi.
Yukarı çıkıp bir duş almak iyi gelir.
Birazdan gelirim, tamam mı?
Herkes ameliyatla yüzünü değiştirebilir.
Polisleri kandırdı.
Onu tanımıyorlar.
Her şey yolunda desem yalan söylemiş olurum
ama sahtekâr sanılmak...
Olayı kavramaya çalışıyorum.
-Biliyorum. -Protokol gereği.
Emin olmak adına.
Evet, dile getirmek çok rahatsız edici, ben de farkındayım.
Ama çocuğuma asla el kaldırmam.
Hayır, elbette. Dudağını görünce
-emin olmalıydım. -Evet.
Nasıl oldu acaba?
Evet, havuz kenarında oynuyordu ve suya düşmüş olmalı.
Milyonlarca kez dikkat etmesini tembihlemiştim.
Hep tembihlerim.
Bazen ne yapacağımı bilmiyorum.
Korkunç,
gerçek ile hayal dünyası arasındaki
o ince çizgi.
Kayboldu.
Teşekkür ederim.
Bazen burada çok yalnız hissediyorum.
Çocukların hayal dünyası işte.
Geçer.
Tanrım, umarım haklısınızdır.
Biz sizi rahat bırakalım.
Ne desem bilmiyorum. Ama bu gece rahat uyuyacağım.
Sizler sayesinde hepimiz aynı çatı altında,
sağ salim olacağız.
-Kendinize iyi bakın. -Blu-ray'leri göndereceğim.
Tamam. Teşekkür ederim.
-İyi geceler. -Teşekkürler.
Kimse iki küçük çocuğa inanmaz.
O etraftayken olmaz.
Peki ne yapacağız?
Sabah tekrar deneriz.
Hayır.
Annemi bulmalıyız.
Artık gittiler.
Bizden başka kimse yok.
Bu gece neler yaşadığıma dair en ufak fikrin var mı?
Fırtınanın ortasında aramaya koyuldum.
Bandajımı üç gün erken çıkarmak zorunda kaldım.
Neyse ki bir bozulma yok.
Uyumadığını biliyorum.
Sorun değil.
Beni görmezden gel.
Benden kork.
İstersen nefret bile et. Ama bir yere gitmeyeceğim.
İlla beni sevmeyi öğreneceksin.
Bir çeşit oyun mu bu?
Oyun oynamıyorum.
Annem nerede?
Tamam.
Tamam, bir anlaşma yapalım.
Söz veriyorum, buna son verirsen...
...sana kızmayacağım.
Seni affedeceğim.
Gözlerin. Mavi.
Anneminkiler yeşil.
Mesele bu mu?
Gözlerim mi?
Tanrım.
Elias, o benim vesikalığım.
İş için renkli lens takmıştım. Alt katta çantamda.
Bak yüzüme. Gözlerim mavi.
Bu işe yaramıyor.
Şimdi çıksak karanlık basmadan babama varırız.
Annemden vazgeçmeyeceğim.
Tanrım, siktir!
Nerede o?
Bunu bana bir daha yapma.
Duydun mu?
Şimdi gidip...
Kahretsin. Tanrı şahidim olsun!
-Buradan bir kalkayım da... -Nerede o?
Kaç kez daha söyleyeceğim?
Buradayım Elias.
Karnını doyurdum.
Seni ben büyüttüm.
Geceleri seninle sabahladım.
Seni mutlu etmek için her şeyi yaptım.
Senin annen benim lan!
Bak, oyalanıyoruz.
Yalan söyleyip bahaneler uydurmaya devam edecek.
Beni dinliyor musun?
Tanrım, sırada ne var?
Annem çizimlerimizi atmazdı. Hepsini saklardı. Kötü olanları bile.
Tamam...
Ayakkabı kutusunda saklardı.
-Anladım! -Hayır!
Anneler böyle yapmaz.
Yara bandı yapıştırırlar.
Anneler çocuklarıyla oyun oynar. Anneler uykudan önce şarkı söyler.
Elias, hadi gidelim.
Lütfen Elias, lütfen...
Hadi buradan gidelim.
Ben olduğumu biliyorsun.
Benim, biliyorsun.
Numara yapıyor.
Bunca zamandır numara yapıyordu.
Artık burada kalamayız.
Gitmemiz gerek.
Elias. Ne yapıyorsun?
Çantasını arıyorum.
-Niye? -Lensleri oradaymış.
Ama yalan söylüyor.
Tek kelimesine bile inanamayız.
Emin olmamız gerek.
Tüm evi didik didik mi edeceksin?
Burada bir yerde. Görmüştüm, biliyorum.
Demedi deme, oyalanıyoruz.
Burada.
Lens yok, dediğim gibi.
-Emin misin? -Bana inanmıyor musun?
-Hayır, inanıyorum ama... -Aramıza onu sokuyorsun.
Güvenli bir yere gitmeliyiz.
İlk iş annemi buluruz.
Onu bulacağız.
Yemin ederim.
Kimseye güvenemeyiz.
Bir araç çağırıp hep yapıyormuşuz gibi rol yapmalıyız.
Onu bu durumda bırakamayız.
Onu çözersek bizi durdurmaya çalışır.
Güven bana, düzelecek.
Gidip biraz yiyecek toplayayım.
Gerekenleri al, aşağıda buluşalım. Tamam mı?
Elias.
Elias, beni duyuyor musun? Oradasın, biliyorum.
Sana söylemem gereken bir şey var.
Demek buradasın.
Tatlı oğlum.
Düşünüyordum da...
Sen...
Haklısın.
Kendimde değildim.
Ama...
Kendime çekidüzen vereceğim.
Söz veriyorum.
Her yanım tutuldu.
Acaba...
Biraz olsun gevşetebilir misin?
Gevşetmesem daha iyi.
Lukas öyle söyledi, değil mi?
Zeki çocuksun Elias.
Kendin düşünebilirsin.
Hep kardeşini dinlemene gerek yok.
Elias.
Teşekkür ederim. Çok akıllı bir çocuksun.
Çizimimi neden yırttın?
Yırtmamam gerekirdi.
Hata ettim.
Bazen insanlar
istemedikleri şeyler yaparlar.
Çok üzülmüştüm.
Niye üzüldün?
Ne yapıyorsun?
Elias.
-Burada olmamalısın. -Susamıştı.
Sadece su verdim.
Elias, beni dinle.
Onu dinleme.
Beni dinle.
Ben senin annenim.
Elindeki ne?
Lütfen.
Elias, benimle kal.
Kolları ağrıyormuş.
Yeniden bağlayacaktım.
-Onu salacak mıydın? -Yeniden bağlayacaktım. Yemin ederim.
Benimle kal tatlım.
Bant getir.
-Ne? -Bir de çorap.
Niye?
Yalan söyleyemesin diye.
Elias.
Ne yapıyorsun?
Elias.
Hayır tatlım... Daha iyileşmedim.
Lütfen.
Lütfen yapma.
Sen doğru olanı yaptın.
Anca beraber kanca beraber.
Tamam. Kurabiye aldım. Kraker var. Turtaya ne dersin?
İster misin?
Elias, turta?
Kapıyı açar mısın lütfen?
Ne yapacağız?
Onları içeri alma. Kafayı mı yedin?
Ama bizi çoktan gördüler.
Seni gördüler. Kurtul onlardan.
Bak ne diyeceğim. Tutuklusun.
Şaka şaka. Polis mizahı işte. Pardon.
Anneni çağırabilir misin?
İmdat!
Dışarı çıktı.
Emin misin? Çünkü arabası garajda.
Birden fazla arabası var.
Güzel. Oldu o zaman.
Burada yokmuş. Geldiğimizi haber verir misin?
Nereye gitti demiştin?
İmdat!
Çocuğun üzerine gitme yahu.
Muhtemelen kasabaya inmiştir.
Çocuğun konuşmasına izin verir misin lütfen?
Annen nerede, biliyor musun?
Kasabaya indi.
Aslında onu bir arasak ya? Olur mu?
-Tanrım, Sandy. -Çok kısa sürer.
Sonra geliriz. Çocuğu sıkboğaz edersek
-annesi mutlu olmaz. -Çoktan aradım.
-Telesekretere düştü. -Memnun musun?
-23-20? -23-20 dinlemede.
Hemen dönerim.
Elias, bana söylemek istediğin bir şey var mı?
Benim de çocuğum var.
Küçük bir kız. Senden daha küçük.
Adı Alma ve Tanrı göstermesin, bir yardıma ihtiyaç duyacak olsa,
herhangi bir yardıma, yardım istemeyi bilmesini isterdim.
Dediğimi anlıyor musun?
Başın belaya girmeyecek.
Tamam. 7. Otoban'da bir römork takla atmış.
Elias.
Hey, gidelim hadi.
Her şey yolunda.
Harika. İster gel ister gelme, ben gidiyorum.
Akşamleyin annen eve gelince biz bir uğrarız.
Çok kötü bir yalancısın.
Uber çağıracağım.
Nerede kaldılar?
Diş fırçamı unuttum.
-Cidden mi? -Acele ederim.
Araç birazdan gelir.
Hemen dönerim. Beklemesini söyle.
İzin ver, açıklayayım.
Yalan söyledin.
-Elias... -O annem.
Beni dinlemek zorundasın.
Ona nefretin niye?
Söyleyeceğim ama onu bırakamazsın.
Bak, bana güvenmek zorundasın.
Tamam mı?
-Bırak onu! -Elias, bekle!
Yardım etmeye çalışıyorum.
Elias, lütfen!
Kapıyı aç!
Sana zarar verecek. Dur! Elias, lütfen!
Seni yalnız bırakmak istiyor.
Aç şu kapıyı!
Elias, kapıyı aç!
Elias, sana yalan söyleyecek!
Elias!
Elias.
Anneciğim.
Bebeğim. Bebeğim.
-Özür dilerim. -Geçti, geçti.
-Bunları sana yapmak istemezdim. -Hayır, geçti. Geçti canım.
Ben yanındayım.
-Yanındayım. -Hepsi Lukas'ın altından çıktı.
Yalan söyledi.
Annem değilmişsin. Sana zarar vermeye mecburmuşum.
Ben istememiştim.
Geçti. Geçti.
Bana kızmadın mı?
Hayır.
Hayır, kızmadım.
Hayır.
Korkuyorum.
Neler olduğunu bilmiyorum.
Lukas'la konuşur musun?
Sanırım onun bir sorunu var.
Her şey eskisi gibi olsun istiyorum.
Canım.
Benim için bir şey yapman gerek.
Benimle bir yere gelmen gerek.
Lukas?
Anne.
Lukas'ı bulamıyorum.
Sorun yok tatlım.
Hadi, gidelim.
Bir şey yok.
Bir şey yok, yanındayım.
Lukas?
Hadi.
Bir şey yok tatlım. Yanındayım.
Bakman gerek tatlım.
Bir şey yok.
Ne olduğunu söyle.
-Boya mı? -Hayır.
İyice düşün tatlım.
Bilmiyorum.
Biliyorsun Elias.
Ne olduğunu biliyorsun. Söylemeni istiyorum.
Lütfen Elias, rol yapmayı bırak.
Elimde değil.
Denesem de durmadan onunla konuşup oyun oynarken seni seyretmeye
tahammül edemedim.
-Ben... -Dur.
Dur.
Tatlım, dinle beni.
Senin suçun değildi.
Bir kaza oldu.
Silahın dolu olduğunu bilmiyordun ve sadece oyun oynuyordun.
-Niyetin zarar vermek değildi. -Lütfen dur.
Zor olduğunu biliyorum ama beni dinle.
Baştan başlayabiliriz.
-Dur. -Bence gerçeği kabullenmelisin.
-Hayır. -Lütfen, sadece...
Gerçek bu.
İkiye ayrılmaya karar verdik.
Bu sayede bir daha hiç ayrılmayacaktık.
Bak şuna.
Rol yapmayı bırak.
Sen ve ben aynıyız. Bizi şanslı kılan da bu.
Seni asla incitemem.
Sen de beni incitemezsin.
Gerçek ile hayal dünyası arasındaki o ince çizgi kayboldu.
-Gerçek bu. -Dur.
-Hayır, rol yapmayı bırak. -Lütfen, dur.
Rol yapmayı bırak.
Hayır!
Anne?
Anneciğim?
Sen... Sen daha demin...
Sen yanlış bir şey yapmadın bebeğim.
Çok güçlüydün.
Alt yazı çevirmeni: Övünç Uygar
Proje Kontrol Sorumlusu Berkcan Navarro .