Ωπ, γεια σας! Με τσακώσατε.
Δεν γίνεται Χριστούγεννα χωρίς δέντρο, σωστά;
Ούτε δέντρο χωρίς δάσος γίνεται.
Κι από εδώ ξεκινάει η ιστορία μας.
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι κάνει μια ιστορία χριστουγεννιάτικη;
Μερικοί λένε ότι αν η πλοκή αφορά την περίοδο των εορτών, είσαι μέσα.
Εκφράζει το πνεύμα των Χριστουγέννων και δεν χρειάζεται κάτι άλλο.
Εγώ, όμως, δεν πιστεύω ότι αρκεί αυτό.
Ξέρετε πώς νιώθουμε αυτήν την εποχή του χρόνου.
Λίγο χαρούμενοι, λίγο στεναχωρημένοι.
Ίσως να μην μπορούμε καν να το προσδιορίσουμε.
Αλλά αν προσπαθήσουμε, ίσως καταφέρουμε να το τραγουδήσουμε.
Αυτό το τραγούδι, λοιπόν, που θα πω, το περισσότερο είναι χαζομάρες.
Αλλά τα λόγια που δεν είναι χαζομάρες, έχουν βαθύ νόημα.
ΜΙΑ ΣΧΕΔΟΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Λαμπερό!
Σ' έπιασα!
Ναι!
Όχι!
- Μουν! - Μουν.
Όχι πάλι.
- Όχι πάλι. - Με είδατε;
Πρώτη φορά πέταξα τόσο μακριά μόνος μου.
Ήταν μια υπέροχη φωλιά. Κοίτα την τώρα! Κοίτα... Κοίτα χάλια!
- Δηλαδή... - Τη χάλασες.
Τώρα θα την κάνουμε ακόμα καλύτερη!
Κοίτα τι βρήκα. Φαντάσου, μια ασημένια φωλιά.
Στην κορυφή του ψηλότερου δέντρου, όλο το δάσος θα μιλάει για μας.
Μια ασημένια φωλιά;
Τότε, όλοι θα μας βλέπουν. Θα μας δουν όλοι.
Τι πειράζει αν μας βλέπουν;
Είμαστε κουκουβάγιες. Περνάμε απαρατήρητες.
- Έλα μαζί μου... - Κι αν θέλω να με δουν;
Θες μήπως και να σε φάνε;
Όλα τα πλάσματα του δάσους δεν θέλουν τίποτα παραπάνω
- από το να γίνεις γεύμα τους. - Όχι τα ποντίκια.
- Αν ήταν μεγαλύτερα, θα ήθελαν. - Ούτε τα σπουργίτια.
- Τι είναι, μπαμπά; - Μάλλον κάποιο φύλλο θα ήταν.
Ένα μεγάλο, τρομακτικό φύλλο που θροΐζει στο απαλό αν και τρομακτικό αεράκι.
Πολύ αστείο, Φεγγαράκι.
Νομίζεις ότι ξέρεις τι υπάρχει εκεί έξω, αλλά δεν έχεις την παραμικρή ιδέα.
- Έχω μια μικρή ιδέα. - Ναι, όταν μεγαλώσεις,
μπορείς να κάνεις την ασημένια φωλιά σου όπου θες.
Τώρα, όμως, αρχίζει να κάνει κρύο και δεν έχουμε φωλιά ούτε για δείγμα.
Θέλω σαν καλός αδερφός να μείνεις με τον Πίκι, όσο εγώ θα πάω
- να ψάξω για το νέο μας σπίτι. Μπορείς; - Ναι, μπαμπά.
Μείνετε ακούνητοι και πολύ ήσυχοι. Μην πάτε πουθενά.
Εντάξει, δεν θα αργήσω.
- Δεν ήθελα να τη χαλάσω. - Το έκανες, όμως.
Στοίχημα ότι μπορώ να τη φτιάξω. Απλώς θέλω μερικά καλά κλαδιά.
Μπορώ να το κάνω πριν γυρίσει ο μπαμπάς. Θα του κάνω έκπληξη.
Μα ο μπαμπάς είπε να μείνουμε εδώ.
Μην ανησυχείς, Πίκι, δεν θα πάω μακριά. Σε δάσος είμαστε.
- Υπάρχουν παντού κλαδιά. - Περίμενε, Μουν!
Επιστρέφω αμέσως!
Να ένα.
Αυτό μπορεί να κάνει.
Αυτό είναι τέλειο!
Λαμπερό!
Πήγαινε, Μουν, τον αναλαμβάνω εγώ!
- Μπαμπά! - Πήγαινε!
- Είσαι καλά; - Το φτερό μου, νομίζω ότι έσπασε.
Θα είσαι μια χαρά, απλώς μείνε στο δέντρο.
Μείνε στο δέντρο. Θα επιστρέψω.
Ναι, μπαμπά.
"Μείνε στο δέντρο".
Πέφτει!
Κάντε άκρη! Προχωράμε.
Άντε. Κουνηθείτε!
Σταθερά. Μπορώ. Θα τα καταφέρω.
Τι είδους δάσος είναι αυτό;
Συγγνώμη!
Θεούλη μου! Όχι.
Δεσποινίς, είσαι καλά;
- Ναι, μια χαρά. - Το χτύπησες δυνατά.
- Υπάρχει κάποιος να σε πάει σπίτι; - Άσε με ήσυχη.
- Φεύγω. - Μπορούμε να σε συνοδεύσουμε;
- Δεν πειράζει. - Θες να έρθεις μαζί μου;
Πρόσεχε!
Βρε, καλώς το. Είσαι σε λάθος μέρος, έτσι;
Έχεις χαθεί;
Μάλιστα, κύριε.
Μάλλον κι εγώ είμαι σε λάθος μέρος. Άντε, να προσέχεις.
Αυτοί οι δρόμοι είναι επικίνδυνοι και παγωμένοι.
- Φαγητό! - Θα το πάρω εγώ αυτό.
- Ευχαριστώ πολύ. - Φαγητό.
Συγγνώμη. Δεν είχα σκοπό να το φάω όλο.
- Βρε, βρε, βρε. - Τι έχουμε εδώ πέρα;
- Φαίνεται ότι έχουμε ένα ζωντανό. - Ναι, είμαι ζωντανός.
- Φαγητό! - Όχι, δεν είμαι φαγητό, κύριε.
Τι έτρωγες, μικρέ; Πήγαινε εκεί που ανήκεις.
Συγγνώμη. Απλώς ήλπιζα να φάω λίγο...
Κάτσε να σου εξηγήσω εγώ κάτι.
Αυτό είναι σκουπίδι, βλέπεις;
Τα σκουπίδια είναι φαγητό των περιστεριών, όχι δικό σου. Ό,τι κι αν είσαι εσύ.
Όντως, τι είσαι;
- Κουκουβάγια. - Κουκουβάγια;
- Δεν είσαι μικρός για κουκουβάγια; - Δεν μου φαίνεσαι για κουκουβάγια.
Οι κουκουβάγιες είναι άγρια πλάσματα που το βράδυ κυριαρχούν στους αιθέρες.
- Όχι, δεν είσαι κουκουβάγια. - Ορκίζομαι. Είμαι.
- Φαγητό. - Όχι! Δεν θέλω το φαγητό σας.
- Απλώς θέλω να πάω... - Δεν θα το πάρεις, πάψε να ζητάς.
Δεν το ζητούσα.
- Έλεγα... - Έλεος πια!
Θέλεις να λιμοκτονήσει ο Παντ, μικρέ;
- Λιμοκτονεί! - Φαγητό.
Τι άλλο του μένει να φάει, αν δεν φάει από σκουπίδια;
- Πεινάει. - Φαγητό!
Αλήθεια, τι έπαθε το φτερό σου;
Ήμουν...
- Μπλέχτηκα σε καβγά και τώρα έσπα... - Σκληρό αντράκι!
- Νομίζεις ότι θα τα βάλεις μαζί μας; - Δεν είναι καλή ιδέα, μικρέ.
Σταθείτε! Δεν είπα αυτό! Εσύ το είπες αυτό!
Τρεις εναντίον ενός. Λες να μας κερδίσεις;
- Φρικτή ιδέα. - Όχι!
Ας δείξουμε από τι είμαστε φτιαγμένοι εμείς της Πλατείας Ροκφέλερ.
Να πάρει, άντε πάλι.
Φαγητό!
Εκεί πέρα.
- Πάμε! - Φαγητό!
Κατεβαίνει την 5η!
- Γεια σου, μικρούλη. - Σε τσάκωσα!
Μην τρέχεις. Απλώς θέλουμε να σου μιλήσουμε.
Τώρα σε τσακώσαμε!
Όχι!
- Εσύ πάλι. -"Εσύ πάλι".
- Τι είναι αυτό το πράγμα; - Γεια σου.
- Σε τι δάσος μένεις; - Γιατί είσαι τόσο μακριά απ' το σπίτι;
Είναι εδώ κοντά;
Τι έπαθε το φτερό σου; Είναι σπασμένο;
Λες και οι γιορτές δεν είναι ήδη αρκετά αγχωτικές.
Μην ανησυχείς.
Έλα εδώ, καημενούλη μου.
Έτσι μπράβο.
Με λένε Λούνα.
Έχεις το πιο ευγενικό πρόσωπο που είδα σήμερα.
- Με λένε Μουν. - Έχεις κι όνομα;
- Ο μπαμπάς με λέει Φεγγαράκι. - Πώς να σε λέω;
Κάποια στιγμή, θα γίνω Μεγάλο Φεγγάρι. Αλλά τώρα είμαι μικρό.
Έχεις πολλά να πεις.
Έτσι πρέπει να είναι το πόδι σου;
Πρώτη φορά είμαι μόνη στο τρένο.
Είμαστε ακριβώς εδώ, αλλά μαζί με τη μαμά μου μένουμε κάπου εδώ κάτω.
Μπορούμε να πάρουμε αυτό το τρένο για να πάμε σ' αυτό το τρένο.
Αλλά αν επιστρέψω στο σπίτι, θα θυμώσει μαζί μου.
- Μικρή! - Ο μπαμπάς μου ζει εδώ πάνω...
Δεν είναι δικό σου το μέρος. Είναι δικό μου.
- Όλο αυτό. - Μάλιστα, κύριε.
Το έχω κατουρήσει όλο.
- Εντάξει. - Καλά Χριστούγεννα.
Και εδώ είναι η Πλατεία Ροκφέλερ.
- Από εκεί ήρθαμε. - Ο μπαμπάς είπε να περιμένω στο δέντρο.
Ήθελα απλώς να κάνω πατινάζ.
Δεν έχεις δει κανένα δέντρο εδώ κοντά, έτσι;
59η Οδός Σταθμός Κολόμπους Σερκλ
Νόμιζα ότι τα Χριστούγεννα είναι υπέροχα στην πόλη.
Δεν καταλαβαίνω αυτό το μέρος.
Ερχόμουν με τους γονείς μου και κοιτάζαμε τις βιτρίνες
και όλον τον στολισμό.
Έρχονται άνθρωποι πού και πού στο δάσος μου.
- Νόμιζα ότι όλοι ήταν πολύ χαρούμενοι. - Ο μπαμπάς δεν τους συμπαθούσε.
Εγώ έκανα το καλύτερο κόλπο μου και αυτοί χαμογελούσαν.
Κανείς δεν μοιάζει μ' αυτούς εδώ.
Ποιος ξέρει; Ίσως δεν είναι χαρούμενοι.
Ίσως είναι μόνοι, όπως εμείς. Απλώς περιμένουν τα Χριστούγεννα να...
- Τι έγινε; - Είναι ο μπαμπάς μου!
Είναι απλώς ένα ρολόι.
Είσαι καλά;
Δεν είσαι, έτσι;
Ξέρεις, ούτε και εγώ.
Αλλά πεινάω.
- Εσύ; - Μιλάς για φαγητό;
- Ξέρεις, τροφή, φαγητό; - Θα έτρωγα κάτι.
Τρως;
Μου αρέσουν τα σκουλήκια, τα έντομα, οι κάμπιες ή τα ποντίκια.
Έχεις τίποτα απ' αυτά;
Μόνο αυτό μπορείς να πάρεις με πέντε δολάρια στη Νέα Υόρκη.
- Είναι καλό, όμως, έτσι; - Ό,τι χειρότερο έφαγα ποτέ μου.
Μα σ' ευχαριστώ που το έπιασες για εμένα.
Μου θυμίζεις τον σκύλο μου, το ξέρεις;
Έχετε τα ίδια μάτια. Είναι σαν να με καταλαβαίνεις.
Δείχνεις την καρδιά σου; Μ' αγαπάς;
Δεν σε ξέρω πολύ καλά, αλλά νομίζω... ότι κι εγώ σ' αγαπώ.
Συγγνώμη, αρχίζει να πονάει πολύ.
Δεν έχω ξαναδεί κάτι πιο απίθανο.
Κάνω πλήρη περιστροφή του κεφαλιού μου.
Όχι τόσο καλό όσο αυτό με το πόδι, αλλά είναι κάτι κι αυτό.
Είμαστε φοβερή ομάδα, έτσι;
ΔΕΝΤΡΟ ΡΟΚΦΕΛΕΡ
- Να το! - Τι είναι;
- Το δέντρο! Κοίτα! - Τι προσπαθείς να μου πεις;
- Εκεί πρέπει να πάμε! - Περίμενε!
- Αυτό είναι το δέντρο! - Γύρνα πίσω. Μην τρέχεις.
- Ο μπαμπάς λέει να μείνω στο δέντρο. - Σταμάτα! Δεν τρέχω τόσο γρήγορα!
- Φεύγει! - Δεν μπορώ να σ' ακολουθήσω!
Όχι!
- Σταμάτα! - Έφυγε.
Θέλω να πάω σπίτι μου.
Μάλλον έσπασε.
Καλά, αυτό δεν με εμπόδισε ποτέ.
Βρε, βρε, βρε.
- Για δες ποιος είναι. - Νομίζαμε ότι σε χάσαμε.
- Φαγητό. - Φύγετε!
Είστε ένα μάτσο φωνακλάδες! Δεν θέλουμε τα σκουπίδια σας!
Έχουμε χαθεί. Θέλουμε απλώς να πάμε σπίτι μας.
- Ναι, για τα Χριστούγεννα. - Ναι. Ό,τι κι αν είναι αυτό.
- Συγγνώμη, κατάλαβα τι είπες; - Συγγνώμη, κατάλαβες τι είπα;
Για τα Χριστούγεννα.
Το σπίτι είναι ωραίο μέρος για να είσαι τα Χριστούγεννα.
- Μακάρι να είχαμε ένα σπίτι. - Μα έχουμε σπίτι.
Ναι, σωστά. Έχουμε, τους δρόμους.
- Φαγητό. - Τι λες, αφεντικό; Μήπως;
Υποθέτω ότι μπορούμε να σας δείξουμε τον δρόμο της επιστροφής,
αν θέλετε πραγματικά.
- Αλήθεια; - Ναι.
- Σκεφτείτε το ως δώρο καλωσορίσματος. - Στο Μεγάλο Μήλο!
- Τα μήλα έχουν σκουλήκια μέσα. - Ναι, αυτό είναι το νόστιμο κομμάτι.
- Έλα. - Έχω σπασμένο φτερό, δεν μπορώ να πετάξω.
Να πετάξεις; Νομίζεις ότι πετάμε εμείς; Τρελάθηκες! Έλα!
Ναι.
- Έτσι μπράβο. - Μακάρι να είχα φέρει το κασκόλ μου.
Νόμιζες πραγματικά ότι θα πετούσαμε μέχρι εκεί;
Είμαστε περιστέρια, μη μας υποτιμάς.
Λαμπερό.
- Εκεί είναι! - Στάσου, άσε με να σε βοηθήσω!
Πρέπει να πάω στην κορυφή πριν έρθει ο μπαμπάς μου.
Εντάξει, τι; Τώρα τρέχουμε κιόλας;
Σταμάτα, αυτό δεν επιτρέπεται.
Σταματήστε όλοι. Μην τρέχετε! Σταματήστε!
- Έλα τώρα! - Ανεπίτρεπτο!
Από εδώ! Να το, έλα!
Για όνομα.
Απαγορεύονται τα ζώα στον πάγο!
Μπορώ να το κάνω.
Μπορώ να το κάνω!
Σε έπιασα!
Πέτα!
Κρατήσου, μικρούλη. Σε κρατάω εγώ!
- Ναι! - Ναι!
- Απίστευτο! - Καλά Χριστούγεννα, μικρέ!
Πέτα ψηλά, γενναία κουκουβάγια μου!
Έχει ωραία θέα εδώ πάνω, έτσι;
Ναι.
Δεν βλέπω, όμως, τον μπαμπά. Πιστεύεις ότι θα με βρει;
Τι να σου πω... Μπορεί. Μπορεί και όχι.
Αλλά κοίτα όλον αυτόν τον κόσμο εκεί πέρα,
έχουν ελπίδα μέσα στην καρδιά τους και όχι μόνο.
Ίσως αυτοί θα σε βοηθήσουν να τον βρεις.
Καλά Χριστούγεννα, μικρέ.
"Καλά Χριστούγεννα";
Λοιπόν, τι λέτε; Τι κάνει αυτήν την ιστορία χριστουγεννιάτικη;
Είναι το δέντρο; Το χιόνι; Το φως μες στο σκοτάδι;
Ή είναι αυτή η αίσθηση ότι αν και δεν πήρες αυτό που ήθελες,
ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι ακόμα κι ένα μικρό κεράκι
μπορεί να φωτίσει λίγο περισσότερο και να δώσει λίγη ζεστασιά.
Ή μπορεί να είναι όλα αυτά μαζί.
- Ή μπορεί να είναι αυτό. - Συγγνώμη, κύριε;
Μια μικρή κουκουβάγια πάνω στο δέντρο ψάχνει την οικογένειά της.
Όπως κι εγώ τη δική μου.
Έλα, μικρούλη. Είσαι πολύ μακριά από το σπίτι σου.
Πρέπει να μείνω εδώ. Πρέπει να περιμένω τον μπαμπά μου.
- Πρέπει να... - Μην ανησυχείς. Θα σε πάμε στο σπίτι σου.
Αυτό είναι πολύ ζεστό.
Εντάξει, είσαι ελεύθερος.
- Μπαμπά! - Μουν;
Μπαμπά!
- Μουν, πού ήσουν; - Μουν!
- Έψαξα... - Καλά Χριστούγεννα, μπαμπά!
"Χριστούγεννα";
- Τι είναι αυτό; - Τι είναι αυτό;
Δεν ξέρω ακριβώς, αλλά νομίζω...
ότι είναι αυτό.
Έχεις δίκιο, Φεγγαράκι.
Αυτό είναι.
Υποτιτλισμός: Σοφία Τζήμα