Ah merhabalar. Beni yakaladınız.
Ağaçsız Noel olmaz, değil mi?
Orman olmadan da ağaç olmaz,
işte bu hikâye de burada başlıyor.
Hiç bir Noel hikâyesini Noel hikâyesi yapan şeyin ne olduğunu düşündünüz mü?
Bazıları hikâyenin Noel zamanı geçmesi yeterli der.
İşte bu kadar.
Noel ruhu hikâyeye yansımış olur ve sadece bu kadar.
Ama bana göre daha fazlası olmalı.
Yılın bu zamanları nasıl hissettiğinizi biliyorsunuz.
Biraz mutlu, biraz üzgün.
Belki de kelimelere dökemiyorsunuz.
Ama belki denerseniz şarkıya dökebilirsiniz.
Bu söyleyeceğim şarkının çoğu anlamsız sözlerden ibaret.
Ama anlamsız olmayan kısımlarının anlamı büyük.
BİR YENİ YIL HİKAYESİ
Parlak!
Yakaladım!
Evet!
Hayır, hayır!
- Moon! - Moon.
Yine mi?
- Yine mi? - Beni gördünüz mü?
Tek başıma o kadar uzağa hiç uçmamıştım.
Bu mükemmel bir yuvaydı. Şimdi hâline bak! Bak şuna!
- Yani... - Bozdun.
Şimdi daha da iyisini yapabiliriz!
Bakın ne buldum. Gümüş bir yuva hayal edin.
En yüksek ağacın tepesinde, herkesin dilinde oluruz.
Gümüş bir yuva mı?
O zaman herkes bize bakar. Herkes bizi görür.
- Görülmenin nesi yanlış? - Biz baykuşuz. Görülmememiz gerek.
- Şimdi gel buraya ve... - Ama ya ben görülmek istiyorsam?
Yenmek de istiyor musun?
Ormandaki tüm diğer yaratıklar seni bir akşam yemeğine
- çevirmek istiyor. - Fareler istemiyor.
- Daha büyük olsalardı isterlerdi. - Serçeler istemiyor...
- Bu da ne baba? - Muhtemelen bir yapraktı.
Büyük ve korkutucu yaprak, hafif ama sersemletici rüzgârda hışırdıyor.
Çok komiksin Minik Moon.
Dünyada neler olduğunu bildiğini sanıyorsun ama hiçbir fikrin yok.
- Biraz olsun fikrim var. - Tamam, büyüdüğünde
istediğin ağaca kendi gümüş yuvanı yapabilirsin.
Ama şu anda soğuk olmaya başladı ve yuvamız yok.
İyi bir abi olmanı ve ben yeni bir ev ararken burada Peaky ile
- kalmanı istiyorum. Bunu yapabilir misin? - Evet, baba.
Kıpırdamayın, sessiz olun ve hiçbir yere gitmeyin.
Hemen döneceğim.
- Kırmak istemedim. - Ama kırdın.
Tamir edebileceğime eminim. Sadece birkaç güzel dal lazım.
Babam geri dönmeden yapabilirim. Sürpriz olur.
Ama babam burada kalmamız gerektiğini söyledi.
Endişelenme Peaky, o kadar uzağa gitmeyeceğim. Ormandayız.
- Her yerde dallar ve çubuklar var. - Moon bekle!
Hemen döneceğim!
İşte bir tane.
Bu işe yarayabilir.
Bu mükemmel!
Parlak!
Moon git, ben onu hallederim!
- Baba! - Git!
- İyi misin? - Kanadım, sanırım kırıldı.
İyi olacaksın, sadece ağaçta kal.
Ağaçta kal. Hemen döneceğim.
Tamam baba.
"Ağaçta kal. Ağaçta kal.
Ağaçta kal. Ağaçta kal.
Ağaçta kal. Ağaçta kal."
Düşüyor!
Yolu açın! Hareket ediyoruz.
Hadi gidelim. Hadi, hadi!
Yavaş. Bunu yapabilirim.
Bu nasıl bir orman böyle?
Pardon!
Tanrım. Olamaz.
Hanımefendi, iyi misiniz?
- Evet, iyiyim. - Evet, iyi düştünüz.
- Sizi eve bırakabilecek biri var mı? - Beni rahat bırakın.
- Gidiyorum. - Çıkmana yardım edebilir miyiz?
- Sorun yok. - Selam minik dost.
Neden benimle gelmiyorsun? Dikkat et!
Selamlar. Yanlış bir yerdesin, değil mi?
Kayıp mı oldun?
Tamam, efendim.
Görünüşe göre ben de yanlış yerdeyim. Hey, kendine iyi bak.
Bu sokaklar riskli ve buzlu oluyor.
- Yemek! Yemek, yemek! - Bunu ben alacağım.
- Çok sağ ol. - Yemek, yemek.
Özür dilerim, hepsini yemeyecektim.
- Bak sen şu işe. - Burada neler oluyor?
- Görünüşe göre canlı. - Evet, ben hayattayım.
- Yemek! - Hayır, ben yemek değilim efendim.
Ne yiyorsun evlat? Ait olduğun yere dön.
Üzgünüm, umuyordum ki biraz...
Dur bakalım.
Bak, bu çöp. Görüyor musun?
Çöp, güvercin yemeğidir, senin yemeğin değil.
Evet, nesin sen harbiden?
- Baykuşum. - Baykuş mu?
Baykuş olmak için biraz küçük değil misin?
Bence sen baykuş değilsin.
Baykuşlar, geceleri gökyüzünün
heybetli ve vahşi yaratıklarıdır.
- Hayır, sen baykuş değilsin. - Yemin ederim ki baykuşum.
- Yemek. - Hayır! Yemeğinizi istemiyorum.
- Sadece... - Yiyemezsin, bu yüzden sormayı bırak.
Sormuyordum.
- Diyordum ki... - Tanrı aşkına.
Punt açlıktan ölsün mü istiyorsun evlat?
- O çok aç! - Yemek.
Çöp yemezse ne yiyebilir ki?
- O çok aç. - Yemek, yemek!
Hey, senin kanadına ne oldu?
Şey...
- Bir kavgaya karıştım ve kırılmış... - Sert çocuk!
- Bizimle bunun için kavga mı edeceksin? - Kötü bir fikir evlat.
Bekleyin! Öyle demedim! Siz öyle dediniz!
Üçe biriz. Gerçekten bizi alt edeceğini mi sanıyorsun?
- Kötü fikir. - Hayır!
Tamam, hadi ona Rockefeller Plazalıların gücünü gösterelim.
Hay aksi, yine başlıyoruz.
Yemek! Yemek, yemek.
Orada.
- Hadi! - Yemek!
5. caddeye doğru gidiyor.
- Merhaba küçük dostum. - İşte buradasın!
Hey, yavaşla. Sadece konuşmak istiyoruz.
Şimdi seni yakaladık!
Hayır, hayır, hayır!
- Yine sen. -"Yine sen."
- Bu şey de ne? - Selam.
- Sen ne tür bir ormanda yaşıyorsun? - Evinden bu kadar uzağa nasıl geldin?
Buraya yakın mı?
Kanadına ne oldu? Kırıldı mı?
Bayramlar yeterince stresli değilmiş gibi.
Korkma.
Hadi zavallı minik adam.
İşte böyle.
Benim adım Luna.
Tüm gün boyunca gördüğüm en kibar yüz seninki.
- Benim adım Moon. - Senin adın mı var?
- Babam bana "Minik Moon" der. - Ben sana ne demeliyim?
Bir gün sanırım Büyük Moon olacağım. Ama şimdilik sadece miniğim.
Söyleyecek ne çok şeyin varmış.
Bacağın böyle mi olmalı?
Daha önce hiç yalnız başıma trene binmemiştim.
Biz buradayız ama annemle ben aşağılarda bir yerde yaşıyoruz.
Sanırım bu trenle şu trene ulaşabiliriz.
Ama eve dönersem bana kızacak.
- Hey! Hey, ufaklık! - Babam burada yaşıyor...
Burası senin yerin değil. Burası benim yerim.
- Buraların hepsi. - Evet, efendim.
Her yerine işedim.
- Tamam. - Mutlu Noeller.
Burası da Rockefeller Plaza.
- Biz buradan geldik. - Babam ağaçta beklememi söylemişti.
Sadece buz patenine gitmek istemiştim.
Buralarda bir ağaç görmedin değil mi?
59. SOKAK - COLOMBUS CIRCLE İSTASYONU
Eskiden şehirde olmak için en iyi zamanın Noel olduğunu düşünürdüm.
Bu yeri hiç anlamıyorum.
Ailemle buraya gelip camlara
ve dekorasyonlara bakardık.
Ormanımıza arada bir insanlar gelirdi.
- Herkesi mutlu sanırdım. - Ve babam onları sevmezdi.
Ama onlara hep en iyi numaramı gösterirdim ve onlar da gülümserdi.
Buradakiler onlara hiç benzemiyor.
Kim bilir? Belki de mutlu değillerdir.
Belki hepsi yalnızdır, tıpkı bizim gibi Noel'in bitmesini...
- Ne oldu? - Sanırım o benim babam!
O sadece bir saat.
İyi misin?
Değilsin, değil mi?
Ben de değilim.
Ama ben açım.
- Ya sen? - Yemek mi diyorsun?
- Yemek yemeyi bilir misin? - Yemek yiyebilirim.
Yer misin?
Solucan, böcek, kurtçuk ya da küçük fareleri severim.
Onlardan var mı?
New York'ta beş dolara alabileceğin şey bu.
- Bayağı güzel, öyle değil mi? - Bu yediğim en kötü yemek.
Ama benim için avlaman çok kibarca.
Bana köpeğimi hatırlatıyorsun.
Gözleriniz aynı. Anlıyor gibi bakıyorsun.
Kalbini mi gösteriyorsun? Beni seviyor musun?
Seni çok iyi tanımıyorum ama sanırım ben de seni seviyorum.
Üzgünüm, acımaya başlamıştı.
Bu gördüğüm en havalı şey olabilir.
Kafamı tam tur döndürebiliyorum.
Bacağın kadar havalı değil ama yine de bir şeydir.
İyi bir takımız, değil mi?
ROCKEFELLER AĞACI
- İşte orada! - Ne?
- Ağaç! Bak! - Ne söylemeye çalışıyorsun?
- Gitmem gereken yer orası! - Bekle!
- O ağaç! - Geri dön.
- O ağaç! - Yavaşla.
- Babam ağaçta kalmamı söylemişti. - Dur! Senin kadar hızlı değilim!
- Uzaklaşıyor! - Bekle, yetişemiyorum!
Hayır!
- Dur! - Gitti.
- Eve gitmek istiyorum. - Eve gitmek istiyorum.
Sanırım bozuldu.
Bu beni daha önce hiç durdurmadı.
Bak sen şu işe.
- Bakın burada kim var. - Seni kaybettiğimizi sanmıştık.
- Yemek. - Defolun!
Siz sadece gürültücü zorbalarsınız ve biz sizin çöpünüzü istemiyoruz.
Biz kaybolduk ve evlerimize dönmek istiyoruz.
- Evet, Noel için. - Evet, Noel için. O her ne demekse.
- Az önce seni mi duydum? - Az önce beni mi duydun?
- Noel için öyle mi? - Noel'de evde olmak güzeldir.
- Keşke bizim de evimiz olsa. - Bizim evimiz var.
Doğru var. Sokaklar.
- Yemek. - Ne diyorsun patron? Yapalım mı?
Sanırım gerçekten istiyorsan sana dönüş yolunu gösterebiliriz.
- Gösterir misiniz? - Evet.
- Hoş geldin hediyesi olarak düşün. - Büyük Elma'ya!
- Elmaların içlerinde solucanlar olur. - Evet, en lezzetli kısımlarıdır.
- Hadi. - Ama benim kanadım kırık, uçamıyorum.
Uçmak mı? Uçtuğumuzu mu sanıyorsun? Delirmişsin evlat. Hadi!
İşte bu.
- Böyle işte. - Keşke atkımı getirseydim.
Ta oraya kadar uçacağımızı düşünmedin, değil mi?
Biz güverciniz, biraz hakkımızı ver.
Parlak.
- İşte orada, işte! - Bekle, sana yardım edeyim!
Babam gelmeden en tepesine çıkmalıyım.
Tamam, ne? Şimdi koşacak mıyız?
Dur. Sınırını aştın.
Herkes dursun. Koşmayı kesin. Durun!
- Hadi! - Bu kabul edilemez!
Bu taraftan! İşte orada, hadi!
Tanrı aşkına!
Hey, buzun üstünde hayvanlar yasak!
Bunu yapabilirim.
Bunu yapabiliyorum!
Yakaladım seni!
Uç!
Sıkı tutun ufaklık. Yakaladım seni!
- Evet! - Evet!
- Vay canına! - Mutlu Noeller evlat!
Yükseklerde uç seni cesur küçük baykuş!
Burasının manzarası oldukça güzel, değil mi?
Evet.
Babamı görmüyorum ama. Sence beni bulabilecek mi?
Belki bulur, belki bulmaz.
Ama orada kalplerinde neşe olan insanlara
bir bak.
Belki onlar sana onu bulmanda yardımcı olabilir.
Mutlu Noeller evlat.
"Mutlu Noeller" mi?
Ne düşünüyorsun? Bunu bir Noel Hikâyesi yapan nedir?
Ağaç mı? Kar mı? Karanlıktaki ışık mı?
Ya da belki de
tam olarak istediğini almadığın
ama derinlerde küçük bir mumun bile bir şeyleri
biraz daha aydınlık ve biraz daha sıcak yapabileceğini bilme hissidir.
Belki de bunların hepsidir.
- Ya da belki budur. - Efendim, bakar mısınız?
O ağaçta ailesini bulması gereken bir baykuş var.
Ve benim de bulmam gerek.
Hadi küçük dostum. Evinden çok uzaktasın.
Burada durmam gerek. Babamı beklemeliyim.
- Ben... - Endişelenme.
Seni ailene geri götüreceğiz.
Bu çok sıcak.
Sorun yok, gidebilirsin.
- Baba! - Moon?
Baba!
- Moon, nerelerdeydin? - Moon!
- Her yere baktım... - Mutlu Noeller baba!
-"Noel" mi? -"Noel" mi?
- Noel ne? - Noel ne?
Tam olarak bilmiyorum ama sanırım...
...bu.
Haklısın Minik Moon.
Tam olarak bu.
Alt yazı çevirmeni: Görkem Erva Demir