JOKER W FILMIE…
„JA I MÓJ CIEŃ”
Joker!
JOKER NA ŻYWO!
WSZYSCY JESTEŚMY KLAUNAMI!
SPOCZYWAJ W POKOJU MURRAY
TOTALNA WYPRZEDAŻ!
WEJŚCIE DLA GWIAZD
NADRABIAJ UŚMIECHEM
A teraz, nie przedłużając… Joker!
Świat potrzebuje dziś
Miłości, pięknej miłości
To jedyna rzecz
Której wciąż nam brak
Świat potrzebuje dziś
Miłości, pięknej miłości
Nie dla wybrańców Lecz dla wszystkich nas
Nie inaczej.
Panie, gór nam nie potrzeba więcej
W bród mamy gór i szczytów Do zdobycia
Dość oceanów i rzek Do przepłynięcia
Nie zabraknie ich nam po kres naszych dni
Świat potrzebuje dziś
Miłości, pięknej miłości
To jedyna rzecz
- Której wciąż nam brak - Wciąż nam brak
Świat potrzebuje dziś Miłości, pięknej miłości
Puk, puk.
Dzień dobry panu.
Nic w nim dobrego.
Wstawać!
Rusz się, wstawaj.
Dalej, chłopcy. Czas rozruszać ten cyrk.
No już!
Wyłaź z wyrka.
Wstawaj.
Posprzątaj ten pierdolnik.
Jackie, pomóż mi.
Włóż coś na siebie.
Diaz, co ty odpierdalasz?
Masz dziś dla mnie jakiś żart?
Ruchy!
Idziemy, panowie. Rusz jebane dupsko.
Nie przeginaj, Walters.
No już, chłopaki.
Na ziemię go.
Rusz zasraną dupę, Bullock.
Wal się!
Wypierdalaj z mojej celi!
Zostaw mnie.
Jak tam dziś twój fioł, Arthurze?
Nie chcę dziś wychodzić.
- Na Oddział F go. - Nie chcę wychodzić.
To ważny dzień. Radzę nadrabiać uśmiechem.
Zostaw mnie, kurwa.
- Nie! - Nie zaczynaj znów, Beanie.
Zamknąć się!
Chodźmy, Arthurze.
No już, Fleck.
Spóźnisz się i twoja prawniczka obwini mnie.
Wie, jak bardzo mnie lubisz?
Fleck, masz dla nas jakiś żart?
Dawno nic nie zapodałeś, co nie?
Rusz się.
Stanąć w kolejce.
Jazda!
Ken, cofnij się, kurwa.
Dawaj na początek kolejki.
Fleck. Teraz Fleck, kotku.
Stań w kolejce.
Tak, słyszałeś go.
Hej, do tyłu.
Czub mnie ugryzł!
Idź.
Młody, odkąd tu jest, tylko się szczerzy.
A dzisiaj nagle gryzie Morana?
Bo nikt nie lubi Morana.
Pracował osiem lat w Więzieniu Stanowym Gotham,
a tu robi na śmieciówce.
Fleck, masz dla nas jakiś żart?
Już go pytałem.
Ja mam dla was żart.
Gościowi zdycha pies. A naprawdę go kochał.
Więc zasuwa do kościoła i pyta ojca Mulcahy'ego,
czy może odprawić mu pogrzeb.
A ojciec Mulcahy mówi: „Przykro mi, synu,
w naszym kościele nie możemy zorganizować pochówku zwierzakowi.
Ale jeśli pójdziesz do weterynarza w mieście,
zrobi to dla ciebie.”
Niech cię szlag, Arthurze.
A gość mówi: „Dzięki, ojcze.”
I dodaje: „Myśli ojciec, że dwa kawałki pokryłyby koszty pogrzebu?”.
A Mulcahy patrzy na niego…
„Czemu nie mówiłeś, że pies był katolikiem?”.
Wytrzyj się.
Podobał ci się, Arthurze?
Chodźmy.
„Czemu nie mówiłeś, że pies był katolikiem?”.
ODDZIAŁ B O ZMNIEJSZONYM RYGORZE
Rozejrzyj się, Arthurze. Tak mieszka druga połowa.
Mógłbyś tu być, gdybyś nie zabił pięciu osób.
W tym jednej na żywo w telewizji.
Gdy zamykasz ziemski rozdział
Co to za szajs, do chuja?
Czy ich radość dzielić chcesz
Czy krąg będzie nieprzerwany
Rusz się! Przygłup.
No już. Pieprzony świrze.
Jezu, nie mogliście dać mu, kurwa, parasola?
Pani mecenas wie, że nie możemy im dawać parasoli.
Dla ich własnego dobra.
Nie wciskajcie mi kitu. Cały zmókł.
Takie są zasady, ale złamię je, jeśli pani poprosi.
W to akurat nie wątpię.
I nie ma za co, że kazaliśmy mu się doczyścić.
Siadaj.
Tutaj, Arthurze.
Dziś widzimy się z doktor Beatty. Pamiętasz ją?
Tym razem będzie cię filmować.
Pokażemy to na przesłuchaniu w sprawie poczytalności.
Jeśli uznają cię za poczytalnego,
a tak będzie, bo zawsze to robią,
czeka nas proces.
Powinieneś być w prawdziwym szpitalu, z prawdziwymi lekarzami.
A nie w tej ściemie Departamentu Więziennictwa, razem z bandą zbirów.
Doktor Beatty uważa, że wydarzenia z twojego dzieciństwa
wywołały rozdwojenie jaźni.
Twoja psychika uległa podzieleniu, co pomaga ci uporać się z bólem.
Jest przekonana, że żyje w tobie druga osoba.
I to ona popełniła tamte przestępstwa.
Rozumiesz, co to oznacza, Arthurze?
Arthurze, zadam ci dziś kilka pytań, zgoda?
Może niektórych rzeczy nie pamiętasz?
Albo nie rozumiesz, dlaczego coś zrobiłeś?
Chcę ci pomóc w ustaleniu, co się stało.
Nie jestem tu tylko po to, żeby wesprzeć twoją obronę.
Jestem tu dla ciebie.
Ale jeśli mam zrobić swoje, musisz być ze mną szczery.
Czy to brzmi sensownie?
Mogę dostać papierosa?
Oczywiście.
Zacznijmy od pierwszego incydentu, dobrze?
Trzej mężczyźni, którzy zaczepili cię w metrze, którzy cię dręczyli.
Miałeś wrażenie, że przywołali coś bolesnego?
Z przeszłości? Dzieciństwa?
Pamiętasz coś z tego, co się stało?
Straciłeś świadomość? Widziałeś jasne światła?
Dobrze.
A Murray Franklin?
Pamiętasz coś z tamtego wieczoru?
Muzykę.
Dobrze. Arthurze, to dobrze.
Powiedzieć ci, co ja pamiętam?
Zjawiłeś się tam przebrany za Jokera.
I pamiętam, że Joker tańczył do tej muzyki.
Zgadza się?
Bardzo lubiłem jego zespół.
Oglądaliśmy ten program z mamą.
Też lubiła Murraya Franklina?
„Jest taki przystojny. Spójrz na te lśniące, białe zęby.”
To głos twojej matki?
Często słyszysz jej głos w głowie?
Przez cały czas.
Czy po jej śmierci coś się zmieniło?
W jakim sensie?
Czy ty…
ta druga część ciebie…
Joker…
Czy pojawia się częściej, odkąd umarła?
Mieszkaliście razem? W lokalu z jedną sypialnią?
Może porozmawiam o tym z Jokerem?
Zgodzi się ze mną pomówić?
SZPITAL STANOWY ARKHAM
Hej, Arthurze.
Arthurze.
Zobaczycie, zrobi coś.
Podobno chcesz mi pokazać, jak całować.
Klawisze mówią, że Joker dobrze całuje.
A mnie nigdy nikt nie pocałował.
Dwadzieścia dolców, że go udusi.
No proszę.
Ricky całkiem zbaraniał.
Nawet się nie zawahał.
Tak, tak.
Coś w stylu…
Będę z tobą szczery, Arthurze.
Nie sądziłem, żeś taki romantyk.
Mogę papierosa?
Dlaczego nie.
O nie. Co ty robisz?
Nie dostanie fajka, aż opowie żart.
Daj spokój. Stale nas rozśmiesza.
Ledwo.
Pamiętasz tę lekcję muzyki?
Wczoraj? Oddział B?
Pamiętasz, jak śpiewali?
Zapisałem cię. Idziemy za tydzień.
Pieprzysz.
Po chuja to zrobiłeś?
Nie, nie.
Powiedziałem Kellermanowi, że dobrze się sprawujesz. I zasłużyłeś.
I co on, u diabła, myśli?
Cóż.
Wie, że może zapunktować w mediach.
I obiecałem, że będę chodził z nim.
No tak. To wszystko tłumaczy.
Liczenie! Jazda.
Ustawić się parami.
Ricky. Dawaj, Romeo, pogoń ich.
No już. Ustawić się po dwóch.
Ruszcie się.
Ty tak serio?
Bardzo serio.
Z ręką na Biblii.
To nie było takie trudne.
Odkąd zrobili ten film o tobie,
wszyscy uważają cię za gwiazdę.
A ty, Arthurze?
Wciąż masz się za gwiazdę?
Założę się, że tak.
Takie jest życie
Będzie git, Arthurze.
Idziemy.
Wszyscy ludzie mówią tak
Wyłaź z wyrka.
Anderson, idziemy.
Clifford, co do chuja?
Chodźcie, chłopcy, czas na show.
Pobudka!
- Ruszać się. - Wstawać.
Raz, dwa. Idziemy.
No proszę, Arthurze. Jesteś dziś wulkanem energii.
No dobra, ruszać się!
Oby pozwolili mi śpiewać.
O kiedy święci Wyruszą w marsz
Ja też chcę znaleźć się w ich gronie
Kiedy święci ruszą w marsz
Gdy słońce świeci Śmiało się raduj
Z pomocną dłonią czeka Pan
Śpiewaj alleluja Śmiało się raduj
Chwila. Czekajcie.
Grupo, przywitajcie Arthura Flecka.
Wiem, że dziwnie gościć tu osadzonego z Oddziału E,
ale zapewniono mnie, że to wzorowy pacjent
bez żadnych incydentów.
Panie Fleck, może się pan czuć nieswojo w nowym otoczeniu.
Na tych zajęciach wykorzystujemy muzykę, żeby nas spajała,
równoważyła ścierające się siły,
pęknięcia wewnątrz nas.
Proszę tylko, żeby pan śpiewał, jeśli i kiedy będzie pan gotowy.
Zaczynamy.
Porzuć kłopoty, śmiało się raduj
I odgoń wszystkie troski precz
Śpiewaj alleluja, śmiało się raduj
Może ta? Proszę spróbować.
Nie dam rady. Nie znam jej.
Dobrze.
To może ta.
To naprawdę ty?
- Tak. - Tak? Świetnie.
Mogę spróbować. W tonacji C.
Doskonale.
Mam na imię Lee.
Cześć.
Jestem Arthur.
Wiem.
Co taki miły facet robi w tym miejscu?
Zabiłem pięć osób.
Jedną na żywo w krajowej telewizji.
A ty?
Podpaliłam budynek rodziców.
Tak naprawdę…
to było sześć.
Nikt nie wie, ale zabiłem też matkę.
Powinnam zrobić to samo.
To matka mnie tu wysłała.
Mówi, że jestem psychotyczką.
Widziałam ten film o tobie jakieś 20 razy.
No proszę. Dobry był?
Nie pozwolili mi go obejrzeć.
Był dobry.
Naprawdę dobry.
Dorastałam w tej samej dzielnicy.
Razem z przyjaciółmi co dzień chodziłam tymi schodami do szkoły.
Moi starzy też mieli na mnie wyjebane.
Ojciec mnie lał.
Ale wiesz co?
„Puk, puk.”
„Przykro mi, dziecko, twój tata zginął w wypadku.”
Przepraszam. To nie jest zabawne.
Gdyby ci przyjaciele mogli zobaczyć mnie teraz.
Kiedy pierwszy raz ujrzałam Jokera,
kiedy zobaczyłam cię u Murraya Franklina,
przez cały czas, gdy oglądałam, myślałam tylko:
„Mam nadzieję, że ten gość strzeli typowi w łeb.”
A potem to zrobiłeś.
I choć raz w życiu nie czułam się już taka samotna.
Porzuć kłopoty, śmiało się raduj
I odgoń wszystkie troski precz
Śpiewaj alleluja, śmiało się raduj
I szykuj się na sądny dzień
Gdy słońce świeci, śmiało się raduj
Z pomocną dłonią czeka Pan
Śpiewaj alleluja, śmiało się raduj
Hej, Jackie.
Wiesz, czego najbardziej żałuję po występiew Murray Franklin Show?
Czego?
Mogłem najpierw strzelić, a potem pozwolić mu zadać pytania.
To żart, Arthurze?
Tak.
Parę starych kawałków i się rozruszałeś.
Dzięki, kolego.
Pora na lekarstwa.
Uniewinnienie z powodu niepoczytalności w tym przypadku nie ma sensu.
Zamordował pięć niewinnych osób.
- A te ohydne akty przemocy… - Hej, Fleck.
- Jesteś w niusach. - …podziwiają
tylko jego fani. W tym mieście i całym kraju.
Wandalizm, podpalenia…
Sędzia mówi, że jesteś zdolny, by stanąć przed sądem.
Wiedziałem.
Gotowi popełniać akty przemocy w jego imieniu.
Ci ludzie uważają Arthura Flecka
za kogoś w rodzaju… męczennika.
Nie jest nim.
Arthur Fleck to potwór, który dobrze wiedział, co robi.
- Tak. - W punkt.
Będziemy wnioskować o karę śmierci.
Dziękuję, nie przewidzieliśmy pytań.
Kurde, brachu.
Słyszałeś, Fleck? Kara śmierci.
Usmażą cię, Artie.
Jak się z tym czujesz?
Choć raz w życiu
Mam kogoś, kto mnie potrzebuje
Od tak dawna potrzebny mi był
Choć raz, niezlękniony
Mogę iść, dokąd wiedzie mnie życie
I skądś wiem, że nie braknie mi sił
Choć raz mogę dotknąć Tego o czym marzyło serce
Od dawna czułem już
Że ktoś ciepły jak ty
Spełni moje sny
Choć raz w życiu mym Nie zrani mnie smutek
Wcześniej to czynił non stop
Choć raz w życiu kogoś mam Kto mnie nie porzuci
I wreszcie nie jestem już sam
Choć raz mogę rzec „Nie bierz tego, to jest moje”
Wygarnij im!
Dopóki się czuję kochany Wszystko mogę
Choć raz w życiu Mam kogoś, kto potrzebuje mnie
Dawaj, Arthurze.
Jedziesz, brachu.
Choć raz mogę rzec „Nie bierz tego, to jest moje”
Dopóki się czuję kochany Wszystko mogę
Choć raz w życiu kogoś mam
Choć raz w życiu
Odpowiedz mu.
Jak się z tym czujesz? Boisz się?
Tak, powiedz im!
Nie możesz wygłaszać żadnych oświadczeń dla prasy,
nawet jeśli prosił o to Kellerman.
Wiesz, że stoją tam każdego dnia.
Żeby mnie zobaczyć.
Chcą ze mną pogadać.
Hej, Fleck.
- Już mówiłam. - Podpiszesz mi?
Załatwiłam ci wywiad na wyłączność tuż przed procesem.
Jasne, ale Kellerman prosił, żebym wypowiedział się teraz.
Pozwoli mi iść na film.
- Jak normalnej osobie. - Film?
O czym ty mówisz?
Chodź, Arthurze.
Dobra.
- Przepraszam, muszę iść. - Mówiłam ci…
No już, chodźmy.
Czekaj, Jackie. Podpisuje mi książkę.
Pospiesz się. Nie chcę stracić początku.
Będzie warta fortunę, gdy usmażą mu dupsko.
Tylko spokojnie.
Idziemy.
Obyś dostał Raka
Musical, musical.
Mdli mnie od tych sztucznych podziałów między musicalem i dramatem.
To z pewnością mnie nie potrzebujecie.
Potrzebujemy.
Bo możesz być większy niż kiedykolwiek.
Sprawimy, że eksplodujesz na scenie jak rakieta.
Pan w cylindrze i we fraku
objawi się jako wielki artysta.
Chodźmy stąd.
Nowy Tony Hunter.
- Tony Hunter, 1953. - Nie mogę.
Zastrzelą mnie.
Daj spokój. Już wiesz, jak to się skończy.
Wszystko się uda.
Uważasz, że kim jestem? Kim są oni?
Czym według ciebie jest teatr? To rozrywka.
Uwierz, nie ma różnicy między magicznym rytmem
- stóp Billa Robinsona i… - Już to mówiłeś.
Dobra. A co robił Bill Robinson?
Tańczył na schodach.
Ja na tych samych schodach grałem króla Edypa.
Jaka różnica? To wszystko teatr.
Pokażcie mi byle klauna z burleski,
a pokażę wam artystę scenicznego. Każdy z nas…
Przegapisz piosenkę.
Wszystko, co w życiu się zdarza Na scenie zdarzyć może się
Możesz ich rozbawić Wzruszyć ich do łez
Wszystko Wszystko może się stać
Klaun, co z portkami problem ma
Para w tańcu z posmakiem romansu
Kilka scen, w których są zbiry złe
To jest rozrywka
Świateł wiązka na damę w podwiązkach
Narzeczona w innym panu zadurzona
Albo bal, gdzie ona wszystko z siebie da
To jest rozrywka
- To rozumiem. - Treść może wrzeć
Tak wypełnia ją seks
Wesoła rozwódka, którą kręci jej „eks”
Może Król Edyp być też
Gdzie ojcu syn śmierć zadał Wywołując fest bałagan
Pali się!
Bez paniki.
Uspokójcie się.
Arthurze, idziemy.
Arthurze, w tej chwili!
Wolniej, po jednej osobie.
Gdyby mogli mnie teraz zobaczyć
Ta moja mała paczka
Chodźcie. Szybko!
Spoglądam na twój uśmiech I to widok zdrowy
Chciałabym, żeby te niedorajdy Zobaczyły to bankowo
Z jakim z górnej półki
Pierwsza klasa facetem chodzę
Ty to zrobiłaś?
Mówiłam, że chcę wyjść.
Zwariowałaś?
Mogę rzec tylko „wow” Zobaczcie, gdzie jestem
Dziś wieczór wpadłam, bum Wprost do słoika dżemu
Ale numer, niech to szlag Nigdy w to nie uwierzą
Gdyby przyjaciele mogli mnie teraz…
Kurwa.
Chodź, tędy.
- Idą. - No już, szybko.
Fajniejsze od filmu, nie?
Gdyby mógł ujrzeć mnie Mały nudziarzy klub
Włóczącą się po tej Za milion dolców klatce dla kur
Obracam teraz się Wśród najwyższych sfer
Kto mówił Że na szczycie nie ma już miejsc
Chodźmy.
Pomyśleć, że koleś sławny Którym powiadam on
Woli nieznaną pannę Która jak nic jest mną
Co za w górę krok, niech to szlag Nigdy w to nie uwierzą
Gdyby mogli mnie zobaczyć
- Gdyby wszyscy mogli mnie zobaczyć - Gdyby mogli mnie zobaczyć
Zabierać te jebane łapska!
Ty kutasie!
Śmiej się dalej, zasrańcu.
Ostatnia cela po lewej.
Chcesz sobie ze mną pogrywać, Arthurze?
Dwa tygodnie w karcerze.
Życzę miłego pobytu.
Za rękę mnie weź Zostań, przyjacielu mój
A znajdę sposób, jak z tobą być znów
Tu i teraz zwyczajnie wiem
Prawdziwą opowieść dane nam snuć
W naszych snach nic nie stanie się nam
Jeśli we dwoje będziemy tu
Mogą mówić, żeśmy szaleni
HOTEL ARKHAM WOLNE POKOJE
Lecz ja cię kocham i już
Cześć, mój mężczyzno.
Naprawdę tu jesteś?
Tak.
Jeden ze strażników mnie wpuścił.
Dla ciebie zrobię wszystko.
Ale nie mamy dużo czasu. Chodź tu.
Co?
Możesz się podnieść?
Stań w świetle.
Odsyłają mnie do domu.
Co? Dlaczego?
Mówią, że masz na mnie zły wpływ.
Co?
Dla nas to dobrze.
Mogę być co dzień w sądzie.
Widywać cię co dzień, aż wyjdziesz.
A potem co?
Zbudujemy razem górę.
Czekaj.
Zestaw do charakteryzacji.
Chcę zobaczyć prawdziwego ciebie.
Spójrz, co ci zrobili.
Teraz jesteśmy tylko my.
Musisz odstawić leki.
Już to zrobiłem.
Możesz?
Tak.
O co będzie mnie pytał?
Oprócz… no wiesz.
Mam nadzieję, że o życie tutaj
i warunki, jakie naprawdę panują w tym miejscu.
- Może zapytać o Lee. - Tak?
Udziela wielu wywiadów o tobie.
I o sobie.
Dobrze.
Kocham ją.
Ona mnie rozumie.
Dwie minuty. Paddy jest gotowy.
Arthurze.
To dla ciebie szansa, żeby pokazać inne oblicze.
Niech ludzie zobaczą, kim naprawdę jesteś.
I nie powinieneś palić. Wyglądasz zbyt nonszalancko.
Dobrze.
Musimy wykorzystać ten czas i pokazać widzom, że jesteś człowiekiem.
Trzeba im uświadomić, że byłeś chory. Miałeś urojenia.
Nie jesteś Jokerem. Jesteś Arthurem Fleckiem.
Nie martw się. Wypadniesz świetnie.
Arthurze?
Dobrze się czujesz?
Jeszcze możemy to odwołać.
Mam nazywać cię Arthurem czy Jokerem?
Panie Meyers, zawarliśmy umowę. Nie może pan go nazywać „Jokerem”.
To Arthur. Arthur Fleck.
Na twój znak, Paddy.
Ona musi wyjść.
Może pani oglądać zza szyby.
Po prostu bądź sobą.
- Nagrywamy? - Nagrywamy.
Kamery poszły.
Dwa lata temu nazwisko Arthur Fleck zatrzęsło całym Gotham.
Fleck, niepozorny klaun dorabiający na imprezach i próbujący sił jako komik,
popełnił pięć strasznych morderstw w ciągu zaledwie czterech tygodni.
A teraz, gdy setki ludzi stoją w kolejce, by dostać miejsce
na jeden z pierwszych procesów nadawanych na żywo w TV,
Arthur Fleck, Joker, udziela pierwszego wywiadu
od niesławnego wieczoru u Murraya Franklina.
I tak, wszyscy wiemy, jak to się skończyło.
Arthurze Fleck, witaj.
Cześć.
Wróćmy do tego wieczoru na scenie z Murrayem Franklinem.
O czym myślałeś,
gdy wyjąłeś rewolwer i strzeliłeś mu w głowę?
Cóż, Paddy…
Przechodziłem wtedy trudny okres.
I niewiele pamiętam z tamtego wieczoru.
Straciłem świadomość, widziałem jasne światła.
Miałem trudność z rozróżnieniem
rzeczywistości od fantazji.
Oj, błagam.
Zrobiłeś to w telewizji na żywo. Trudno o coś bardziej rzeczywistego.
Pamiętam z tego wieczoru tylko to, że chciałem się zabić.
W telewizji.
Myślałem, że Murray gra rolę w moim programie.
Ale był złym aktorem.
Więc ukręcił na siebie bat. Twój ostatni żart, o ile można to nazwać żartem.
„Ukręciłeś na siebie bat.” Tak powiedziałeś.
To nie zabawa, to nie jest śmieszne.
Masz rację… powinienem był opowiedzieć lepszy żart.
Próbujesz teraz być zabawny?
Nie.
Zasłużyłeś na to, by umrzeć?
Prokurator żąda kary śmierci.
Wyznałeś nam, że chciałeś się zabić na wizji. Więc powiedz…
nadal pragniesz umrzeć?
W tamtym czasie to wydawało się o wiele łatwiejsze od życia.
Ale to już nie jestem ja.
Ja taki…
nie jestem.
To nie byłeś ty.
Nie o tym mówiłem.
O ile rozumiem.
- To nie tak. - Twoja linia obrony to:
„Zrobił to Joker.”
Bronisz się niepoczytalnością.
- Nie znam się na obronie. - To twoja alternatywna osobowość.
Ukryty w tobie klaun-morderca zabił Murraya.
Z kim teraz rozmawiam? Który z was tu jest?
Biedny Arthur Fleck, z niskim IQ?
Czy Joker, który nakręcił tłum degeneratów?
Naprawdę cię to obchodzi?
Wcale nie.
Jesteś taki jak Murray.
Taki jak wszyscy. Szukasz sensacji.
Masz gdzieś… Chcesz tylko gadać o moich błędach.
O rzeczach z przeszłości.
Nie o tym, kim jestem teraz.
Nie, że teraz jestem inny.
O tym powinniśmy rozmawiać, Paddy.
Dobra.
- Zróbmy przerwę. - Nie robimy przerwy.
W porządku.
Zatem powiedz nam, co się zmieniło, Arthurze?
Powiem ci, co się zmieniło, Paddy.
Już nie jestem sam.
Racja.
Ta śpiewająca dziewczyna. W wieczór, gdy próbowaliście uciec.
Nie próbowaliśmy uciec.
Panna Harley Quinzel.
Daliście wtedy razem niezły występ.
SZALEŃCZO ZAKOCHANI
Jest naprawdę wyjątkowa, prawda?
Ty mi powiedz.
Nie uważasz, że to wszystko…
to lekka przesada?
Lekka przesada?
Ona błaznem jest, czyż nie wiem tego
Ale błazen też uroki ma
Kocham ją
Czyż nie okazuję tego
Jak dziecko w ramionach
Miłość znajome, smutne doznanie
Ostatnio oka nie zmrużyłem
Odkąd ta tycia udawaczka
Całkiem rozstroiła mnie
Jestem namiętny znów
Urzeczony znów
Szczebioczące, kwilące dziecię znów
Oczarowany
Przejęty i oszołomiony
Taki jestem
Straciłem serce, ale co z tego
Chłodna jest, zgodzę się
Umie się śmiać i to wielbię
Chociaż śmieje się ze mnie
Zaśpiewam dla niej
Podaruję wiosnę jej
I tęsknię za dniem
Gdy wtulę się w nią
Oczarowany
Przejęty i oszołomiony
- Taki jestem - Przepraszam. Dziękuję.
SERWIS RTV
Wrócimy do sprawy Arthura Flecka po bloku sponsorskim.
Proces Arthura Flecka zacznie się dzisiaj.
Asystent Prokuratora Okręgowego Harvey Dent przygotowuje mowę
na rozprawę, nazywaną „Procesem Stulecia.”
Po miesiącach rozruchów, policja jest w gotowości,
zamykając ulice
i stawiając zapory przeciw spodziewanym tłumom.
Właśnie to się dzieje,
gdy upada system opieki społecznej.
A wolę już nie mówić o tym medialnym szaleństwie.
Denise, jesteś na antenie.
Dziękuję, że odebraliście.
Miarka się przebrała. Ten idiota nie zasłużył na proces.
Powinien od razu iść na krzesło.
Niech będzie przykładem.
UWOLNIĆ JOKERA
Gdy uśmiechasz się
To uśmiecha się z tobą cały świat
Gdy się śmiejesz
Och, gdy się śmiejesz
Słońce wychyla się zza chmur
Lecz gdy płaczesz
Wtedy sprowadzasz deszcz
Więc przestań wzdychać
I radosny znów bądź
Uśmiechaj się stale
Bo gdy się uśmiechasz
Uśmiecha się z tobą
Cały świat
Wchodzimy.
No dobra. Czas na show.
Już jest.
PROCES ARTHURA FLECKA
Arthur Fleck…
Zamknąć, kurwa, mordy!
Arthur.
Milligan.
Arthur.
Rozwalę ci łeb.
Git, Arthurze.
Dobrze wygląda.
Proszę wstać.
Sąd zaczyna nową sesję.
Przewodniczy jej szanowny sędzia Herman Rothwax.
Dzień dobry, panie i panowie.
Proszę usiąść.
Williamie, zaproś ławę przysięgłych.
Dobrze pan się czuje, panie Fleck?
Wszystko w porządku?
Tak, Wasza Wysokość. Tylko kogoś wypatruję.
Panie Fleck, proszę usiąść.
Wiem, że dużo się dzieje.
Ale to jest sąd.
I żadne wybryki nie będą tu tolerowane.
Dotyczy to każdego na tej sali rozpraw.
Sidney, proszę o wywołanie.
Mieszkańcy stanu Nowy Jork przeciw Arthurowi Fleckowi.
Numer sprawy GC071963.
Wszystko, co w życiu się zdarza
Na scenie zdarzyć może się
Możesz ich rozbawić
Wzruszyć ich do łez
Wszystko
Wszystko może się stać
Klaun, co z portkami problem ma
Para w tańcu z posmakiem romansu
Kilka scen, w których są zbiry złe
To jest rozrywka
Świateł wiązka na damę w podwiązkach
Narzeczona w innym panu zadurzona
Albo bal, gdzie ona wszystko z siebie da
Moim zdaniem nie ma żadnego dowodu,
że Arthur Fleck cierpi na dysocjacyjne zaburzenia osobowości.
Albo że kiedykolwiek funkcjonował jako Joker,
niezależna od niego, odrębna osobowość.
Doktorze, czy po przebadaniu tego przypadku,
uważa pan, że pan Fleck cierpi na chorobę psychiczną albo jakiś defekt?
Nie.
Nie jest psychotykiem ani osobą niezdolną do interpretowania rzeczywistości.
Według mnie, popełniając te zbrodnie, był poczytalny.
Uważam, że tak naprawdę udaje chorobę psychiczną.
Cisza.
A jeśli ją…
udaje, jak pan twierdzi,
jakie jest pańskie zdanie w kwestii kondycji psychicznej oskarżonego?
Uważam, że cierpi na cztery umiarkowane i dość powszechne zaburzenia psychiczne,
na które składają się: przewlekła melancholia,
narcystyczne skoncentrowanie na sobie, niezdolność do zawierania przyjaźni
i całkowity brak empatii.
To bardzo zaburzona jednostka.
Ale jako psychiatra nie jestem w stanie przedstawić argumentów na jego obronę.
Dziękuję, doktorze Liu.
Nie mam więcej pytań.
Świadek jest pani, pani Stewart.
Dziękuję.
Załatwisz jutro Lee lepsze miejsce?
Doktorze Liu, dzień dobry.
Dzień dobry.
Jak długo badał pan Arthura Flecka?
Jakieś dwie godziny.
W rzeczywistości 89 minut.
Dlaczego twierdzi pan tak stanowczo, że Arthur nie jest psychicznie chory?
Jak może być pan taki pewny po zaledwie 89 minutach,
że ten „Joker” nie jest zupełnie odrębną, niezależną od niego osobowością?
Że to nie jest on.
Przejrzałem też wyniki badań.
Psychologicznych, neurologicznych i medycznych.
I według mnie to tylko gra.
Czytał pan akta Departamentu Opieki Społecznej…
DEPARTAMENT ZDROWIA
…z których wynika, że kiedy Arthur miał siedem lat,
odesłano go do domu jego oprawcy?
MATKA TOLEROWAŁA PRZEMOC
Do domu matki.
Czytałem, tak.
A czy rozmawiając z nim przez 89 minut,
zapytał pan, dlaczego urzędnicy nie uwierzyli w straszne historie
o przemocy fizycznej i seksualnej,
które opowiadał im siedmioletni chłopiec?
Nie, nie zapytałem go o to.
Więc chce pan, żebyśmy uwierzyli,
że po spędzeniu zaledwie 89 minut z Arthurem Fleckiem
i przeczytaniu akt oraz wyników badań
z tych samych agencji rządowych, które go opuściły,
może pan powiedzieć z absolutną pewnością,
że Arthur nie cierpi na żadną poważną chorobę psychiczną?
Nie musiał uciekać do świata fantazji i nie stworzył innej tożsamości,
żeby ochronić tego przerażonego, bezbronnego siedmioletniego chłopczyka
przed traumą i krzywdą, których doświadczał?
I że ta tożsamość nie powróciła,
gdy w metrze zaatakowało go i maltretowało
trzech pijanych byczków?
„Kiedy wstałem dziś rano, myślałem tylko: Murray, Murray, Murray.
A wtedy objawił się Murray.
Zabawne, co?
Potem wspominałem Sophie.
- Znowu miałem…" - Sprzeciw, Wysoki Sądzie.
Przypomnę, dziennik mojego klienta jest poufny.
Oddalam.
Dopóki pani Kane ogranicza komentarze do treści
dzienników pana Flecka…
To moje prywatne żarty.
Nie miały być czytane.
Panie Fleck. Spokój!
Świadek odczytuje pańskie słowa.
I to od przysięgłych zależy, jaki zrobią z nich użytek.
Proszę kontynuować.
Pani Kane, proszę wznowić czytanie od zaznaczonego fragmentu.
„Potem wspominałem Sophie.
Znowu miałem o niej sen. Zapomniałem go.
Prawie nigdy nie śnię.
Co muszę zrobić, żeby pamiętać?”.
To Sophie Dumond, sąsiadka pana Flecka,
na której punkcie miał obsesję.
Jaka to data?
17 listopada.
Proszę zaprotokołować. 17 listopada to dzień, kiedy pan Fleck
zadźgał Randalla Kleinmanhoffera.
Tego samego dnia zastrzelił Murraya Franklina.
Wiem, że to nie pani dziedzina,
ale czytała pani wcześniej dzienniki pana Flecka?
Tak, czytałam.
Czy, pani zdaniem, to brzmi jak wypowiedź kogoś innego?
Jakby napisała to… inna osobowość?
Nie, to brzmi jak Arthur.
Proszę mówić.
Często pisał o swoich fantazjach.
I… o kobietach, z którymi miał wymyślone relacje.
I oczywiście notował żarty.
Było tam zawsze mnóstwo…
nieśmiesznych żartów.
To pracownica socjalna, nie ma kwalifikacji…
Robisz z niego pierdolonego debila.
Z taką gównianą obroną nigdy nie wyjdzie.
Spytajcie jej, czemu siedzę tak daleko?
Nie róbmy tego tutaj. Proszę.
Zauważyłaś tych wszystkich ludzi?
Myślisz, że co tu robią?
Na ilu koszulkach jest Arthur Fleck?
Na ilu tablicach?
To Proces Stulecia, a ona nawet nie wie, kim jest jej klient.
- O czym pani mówi? - Nie widzisz, że jest chory?
Jak bardzo potrzebuje pomocy?
On nie jest chory.
Jest idealny.
Chyba nie myślisz serio, że on tak po prostu stąd wyjdzie?
Tak, właśnie, że wyjdzie.
- Ze mną u boku. - I co potem?
A potem zbudujemy górę.
- Co? - Z małego pagórka.
Co to w ogóle znaczy?
- Pobierzecie się? - Z drogi!
Nie słuchasz mnie.
Możemy wygrać sprawę, a ona wszystko spierdoli.
Nie, to ty nie słuchasz.
Ona się o mnie troszczy.
Rozumie, przez co przechodziłem.
O czym ty mówisz?
Jesteśmy z tej samej dzielnicy.
Straciła ojca. Matka była dla niej okropna.
Posłała ją do szpitala.
Więc daj jej spokój.
Lee troszczy się o ciebie, jasne.
Wiem.
Ale nie dorastała w twojej dzielnicy.
Mieszka z rodzicami w Upper West Side.
Jej ojciec nie umarł, jest lekarzem.
Zgłosiła się do szpitala z własnej woli,
a potem wypisała na własne życzenie.
Wcale się nie wypisała.
Arthurze.
Miałem na nią zły wpływ i nas rozdzielili.
Wspomniała ci, że studiowała psychiatrię?
I tak tego nie zrozumiesz.
Chodzi mi o to, że ona robi z ciebie głupka.
Przykro mi, po prostu…
wiem, jak to jest kogoś kochać.
Ale nie możesz wierzyć w ani jedno jej słowo.
Ze Studia NCB w Gotham City.
Panie i panowie, zapraszamy na Joker i Harley Show.
OKLASKI
Jest taki blask
Bardzo szczególny blask
Który nigdy nie padł na mnie
Chcę całe życie być
Razem z tobą
Można też
Jak powiada się
Cieszyć się na każdą małą rzecz
Lecz co dobrego w tym
Gdy nie mam ciebie
Och, nie wiesz, co znaczy tak
Kotku, nie wiesz, co znaczy tak
Kochać kogoś
Jak ja kocham ciebie
Kotku, kotku, kotku, kotku
Nie wiesz, co znaczy tak
Kotku, nie wiesz, co znaczy…
Co się stało?
W ogóle na mnie nie patrzyłaś.
Skupiłaś się tylko na sobie.
A piosenka jest o kochaniu mnie.
I kto tu skupia się tylko na sobie.
Więc mówisz, że to nie o nas?
O nas, ale śpiewamy dla nich.
Po to tu jesteśmy.
Bo mam nieodparte wrażenie,
że nie dajemy tym ludziom, czego chcą.
W porządku, skarbie. Masz rację.
Dajmy im to, czego chcą.
Muzyka. Zacznijmy od początku.
Koniec miesiąca miodowego?
Co?
Dlaczego to zrobiłaś?
Kropnij Healeya.
No proszę.
Parę tygodni w telewizji i już zachowuje się, jakby tu rządził.
Czemu usadziliście dupy na naszych ławkach?
Kto powiedział, że są wasze?
Ricky, co w ciebie, kurwa, wstąpiło?
Słyszeliście. Wstawać.
Wiesz, kogo właśnie widziałem?
Twoją przyjaciółeczkę.
Dość tego. Wstawać, obaj.
Fleck, masz odwiedziny.
Widzisz, Arthurze? Co ci mówiłem?
Rusz się!
Co dzień tylko ten dupek.
Jesteś prawdziwym pojebem, Fleck.
Cześć.
Pięć minut.
Jak się trzymasz?
Wszystko gra?
Czy ty… mnie okłamałaś?
Pewnie.
Każdy trochę kłamie.
I nie jesteś z tej samej dzielnicy?
A twój tata jest lekarzem?
Jesteś bogata?
Chciałam tylko, żebyś mnie polubił.
Naprawdę sama się tu zapisałaś?
Tak.
To szaleństwo.
Tylko dlatego, że chciałaś mnie poznać?
Żeby cię poznać.
Mogłaś napisać do mnie list.
O czym? Jestem nikim.
Nie dokonałam niczego takiego jak ty.
Naprawdę oglądałaś ten film o mnie 20 razy?
Raczej cztery, może pięć.
Serio był dobry, czy też kłamałaś?
Był świetny.
Moja prawniczka mówi, że robisz ze mnie głupka.
Nie jestem głupkiem.
Nie widzisz, co ona odwala?
Nabijają się tam z ciebie.
Ona się tobą nie przejmuje.
Ja tak.
Wiesz, że wprowadziłam się do twojego budynku,
żebyśmy mieli dom, jak wyjdziesz?
Adwokatka mówiła ci o tym?
Serio?
Nie chcę tam mieszkać.
Jestem w ciąży.
Co?
Czemu nagle zjawiają się ptaki
Zawsze gdy ty jesteś obok
Tak jak ja
Też pragną być
Blisko ciebie
Czemu gwiazdy spadają z nieba
Zawsze gdy przechodzisz ty
Tak jak ja
Też pragną być
Blisko ciebie
Naprawdę?
W dniu, gdy narodziłeś się
Anioły się zebrały
Postanowiły Prawdziwy sprawić cud
Księżycowym pyłem Złote loki oprószyły
Błękitnym oczom użyczyły blasku gwiazd
I dlatego
- Wszystkie panny w mieście - Panny w mieście
- Chodzą za tobą - Chodzą za mną
- Cały czas - Cały czas
Tak jak ja
Też pragną być
Blisko ciebie
Tak jak ja
Też pragną być
Blisko ciebie
Myślała pani, że panią skrzywdzi?
Albo pani córkę?
Tak.
Był niebezpieczny.
Wtargnął do mojego mieszkania.
Wezwała pani policję?
Nie.
Jego matka powiedziała mi, że przez całe życie miał problemy,
ale nie skrzywdziłby nawet muchy.
A czy…
człowiek, który wtargnął tamtego wieczoru do pani mieszkania,
różnił się w jakiś sposób od Arthura Flecka, którego pani znała.
Tak naprawdę go nie znałam.
Widziałam go kilka razy w lobby i w windzie.
Trochę znałam jego matkę.
Była bardzo miła dla mojej córki.
Pani Dumond,
dlaczego nie chciała pani tu przyjść i zeznawać?
I początkowo zignorowała nasze wezwania?
Po tym, co zrobił Arthur,
chciały ze mną rozmawiać media.
A potem zostałam jedną z postaci w tym okropnym filmie, który zrobili i…
- Był okropny? - A ci ludzie…
Nie.
…chyba jego zwolennicy, jak ci na zewnątrz,
zaczęli pojawiać się u mnie w pracy i mnie nękać,
obwiniając za to, co spotkało Arthura.
Bałam się o bezpieczeństwo swoje i córki.
Wyjechałyśmy z miasta.
Dlaczego ostatecznie postanowiła pani się stawić?
Bo powinnam była wtedy wezwać policję.
Może ci wszyscy ludzie nie…
Nie byliby martwi, gdybym to zrobiła.
Dziękuję. Nie mam więcej pytań.
Świadek jest pani, pani Stewart.
Pani Dumond.
Co się stało, gdy poprosiła pani Arthura, by opuścił pani mieszkanie?
Powiedział, że miał bardzo zły dzień. A potem wyszedł.
Zatem nigdy was nie skrzywdził ani nawet nie groził pani albo córce?
Nie.
A oglądała go pani w następnym tygodniu w programie Murraya Franklina?
Owszem.
Czy wydawał się tym samym człowiekiem,
który siedział u pani w mieszkaniu?
Brzmiał podobnie, czy nawet wyglądał tak samo?
Nie, miał na twarzy makijaż klauna.
Chociaż matka Arthura była taka miła dla pani córki,
co mówiła o własnym synu?
Powiedziała, że z Arthurem jest coś nie tak,
żyje w świecie fantazji i ma ten swój śmiech.
Powiedziała, że to „kretyński śmiech”. Tak go nazwała.
„Jego kretyński śmiech.”
Tak.
Co jeszcze pani powiedziała?
Kiedy był mały, wymyśliła pewną bajeczkę.
Żeby czuł się z tym lepiej.
Żeby przestał płakać i nie próbował odebrać sobie życia.
Co to za bajeczka?
Że zjawił się na tym świecie, by przynosić radość.
Coś w tym stylu. Dlatego nazwała go „Wesołkiem”.
No i?
Nie mogła uwierzyć, że oparł całe swoje życie
na tej zmyślonej historii.
Był ulicznym klaunem i chciał zostać komikiem.
Szydziła z niego, że to robi?
Uważała za absurdalne,
że chce rozśmieszać ludzi,
bo Arthur nie był ani trochę zabawny.
A powiedziała pani, że przez całe życie wędrował po ośrodkach?
Tak.
Mówiła o nim coś jeszcze?
Zawsze jest joker
W każdej talii
Zawsze jest samotny klaun
Biedny, rżący błazen Co na tyłku się wykłada
A wszyscy się śmieją, gdy upada
Zawsze jest zabawny gość
W tej grze
Lecz tylko przez pomyłkę śmieszny jest
A każdy postrzega go
Tak samo
Nie widzą, jak samotne i złamane serce ma
Mają to gdzieś Dopóki jest śmieszek
Zwykły błazen
Najgłupszy, jak się da
Zawsze jest joker
Taka zasada
Lecz los rozdał karty, jasność mam
Jokerem jestem ja
Mają to gdzieś Dopóki jest śmieszek
Zwykły błazen
Najgłupszy, jak się da
Zawsze jest joker
Taka zasada!
Lecz los rozdał karty, jasność mam
Jokerem jestem ja
Jokerem
Jestem ja
Tak.
Mówiła, że nigdy nie miał dziewczyny i pewnie jest prawiczkiem.
Nie dam rady.
Dłużej już tego nie zniosę!
Wysoki Sądzie, czy mogę podejść?
Nie może pan.
Chcę zwolnić prawniczkę.
Najwyższy czas!
Słucham?
Chcę reprezentować się sam.
Zwalniam cię.
Arthurze, nie rób tego. To się dzieje naprawdę.
Żebyś wiedziała, że naprawdę.
Proszę o spokój na sali rozpraw! Spokój!
Woźny! Proszę odprowadzić pana Flecka do celi!
Spokój!
PROCES ARTHURA FLECKA ZEZNANIE NA ŻYWO
Prawnicy obu stron mają natychmiast stawić się w moim gabinecie!
Tędy? Dziękuję.
Bez dotykania!
Jestem z ciebie tak zajebiście dumna.
Gdybyś widział tłum na zewnątrz. Szaleją na twoim punkcie.
Zrobiłeś to.
Może powinienem zajrzeć do jakiejś książki o prawie?
Wiesz, że nie chodziłem do szkoły średniej?
Mówiłem, bez dotykania.
Możesz robić, co chcesz.
Jesteś Jokerem.
Dobry wieczór, mamy środę, 8 listopada, jest 18:00, temperatura 9 stopni.
Mówi Stan L. Brooks, a oto wiadomości.
Szokujący rozwój wydarzeń na procesie Arthura Flecka.
Oskarżony o zabójstwa Fleck, znany też jako Joker,
zakłócił zeznanie i zwolnił swoją adwokat, Maryanne Stewart, w trakcie rozprawy.
Potem pocałował ją na pożegnanie.
Następnie Fleck został wnikliwie przepytany
przez sędziego Hermana Rothwaxa.
Prawo do reprezentowania samego siebie
nie daje licencji na obrażanie majestatu sądu.
Potrafi pan kontrolować emocje, panie Fleck?
Tak, proszę pana.
Sędzia Rothwax niechętnie przychylił się do prośby Flecka,
o ile ten zgodzi się na doradcę prawnego.
Z decyzją nie zgadzają się była adwokat Flecka, Maryanne Stewart
i Asystent Prokuratora Okręgowego, Harvey Dent.
To naprawdę tragiczne.
Arthur wierzy, że otacza go tłum zwolenników,
ale on ich nie obchodzi.
Dla nich ważny jest Joker.
Nie radzi sobie z rzeczywistością. Jest psychicznie chory.
Gdyby przyjął to do wiadomości,
wygralibyśmy tę sprawę.
Fleck wie, co robi. Widzi, że przegrywa.
Nie wolno zapominać, że to zły człowiek. To wszystko jest częścią jego planu.
Proces Flecka zostanie wznowiony w poniedziałek rano.
Z innych wiadomości, burmistrz Thorndike…
Oto i on.
No dobra, uspokoić się.
Zamknąć ryje!
Siadać.
- Fleck, złaź! - Tak, Arthur!
No już. Złaź ze stołu.
Zejdź, Arthurze.
O kiedy święci
Ricky, siadaj, kurwa!
- Wyruszą w marsz - Ricky!
- O kiedy święci ruszą w marsz - Przestań, Troy!
Złaź stamtąd, kurwa!
O Panie też chcę być w ich gronie
Oddawaj czapkę!
Kiedy święci…
Kazałem ci zejść, gnoju!
Kończcie pieprzoną kolację.
Siadać!
- Uspokoić się. - Koniec przedstawienia. Spokój.
Siadać, do chuja!
Kiedy święci ruszą w marsz
Bullock!
O kiedy święci! Ruszą w marsz!
O kiedy święci ruszą w marsz
O Panie też chcę być w ich gronie
Kiedy święci ruszą w marsz
Rozwalę ci ten durny łeb.
Kiedy święci ruszą w marsz
Po przejrzeniu precedensowych orzeczeń,
w tym najbardziej adekwatnego: Jensen kontra Sąd Najwyższy,
niechętnie zdecydowałem, że pan Fleck, jako obrońca,
ma prawo ubierać się wedle swoich upodobań,
tak długo, jak nie zakłóca porządku
albo nie wpływa na funkcjonowanie sądu.
DECYZJA S. ROTHWAXA
Nie dopuszczę, by na tym procesie panował taki zamęt jak na zewnątrz.
I nie pozwolę już panu zmieniać tego miejsca
w cyrk.
Dziękuję.
Panie Dent, proszę wezwać następnego świadka.
Stan wzywa Gary'ego Puddlesa.
Woźny?
Proszę zaprowadzić pana Puddlesa do pulpitu.
Gary.
Daj im popalić.
Proszę podnieść prawą rękę.
Czy świadek uroczyście przysięga, że będzie mówił
szczerą prawdę, niczego nie ukrywając,
tak mu dopomóż Bóg?
Przysięgam.
Dzień dobry, panie Puddles.
Dziękuję za przyjście.
Ostatnie pytanie do pana.
Czy człowiek, który na pańskich oczach zadźgał Randalla Kleinmanhoffera,
jest dzisiaj na tej sali?
Tak.
Może pan go wszystkim wskazać?
I… opisać jego ubranie?
Siedzi za tamtym stołem.
Ma na sobie czerwony garnitur i makijaż klauna.
Mogę prosić o zaprotokołowanie, że oskarżonego rozpoznano, Wysoki Sądzie?
Wyrażam zgodę.
Nie mam więcej pytań.
Świadek jest pański, panie Fleck.
Pan Puddles.
Gary Puddles?
Proszę powiedzieć, nosi pan to nazwisko od urodzenia?
Tak.
Naprawdę?
Serio? Nazywa się pan Puddles?
Bo to brzmi jak… żart.
Nie jest nim.
Mamy panu uwierzyć, że nazywa się Puddles?
Puddles?
Panie Fleck, dokąd to zmierza?
Jak mówiłem, nie pozwolę, żeby zmienił pan salę sądową w cyrk.
Dobrze.
Ale z całym szacunkiem, Wysoki Sądzie,
nie jest na to ciut za późno?
Testuje pan moją cierpliwość.
Panie Puddles,
zeznał pan wcześniej,
że widział, jak kilka razy dźgnąłem pana Klimana Manhoffa
w szyję. Zgadza się?
Kleinmanhoffera.
Tak, widziałem cię.
I co jeszcze widział pan tego dnia?
Jak dźgnąłeś go w oko
i waliłeś jego głową o ścianę wiele, wiele razy.
Tak, ale Randall też lubił podręczyć innych, prawda?
Nie zasłużył na śmierć.
No nie wiem.
Mniejsza z tym.
Gary, widziałeś mój wieczorny występ
w programie Murray Franklin Show?
Nie widziałem.
Nie?
Przypominam, że zeznajesz pod przysięgą.
Byłem zamknięty na posterunku.
W pokoju przesłuchań.
Uważali, że możesz przyjść mnie zabić.
Jako jedynego świadka.
Trzymali mnie tam całą noc.
Czy to nie wygodne, panie Puddles?
Nie widział pan programu, w ogóle nic pan nie widział.
Nie mogę w to uwierzyć!
Panie Fleck.
Dobrze.
Kiedy był pan w mieszkaniu mojej mamy,
świeć Panie nad jej duszą,
gdy, jak pan twierdzi, widział mnie, walącego głową pana Klannonmena,
czy jak mu tam, o ścianę wiele, wiele razy.
Wydawałem się panu szalony?
Widział pan jakąś inną osobę?
Czy tego samego, starego Jokera, którym zawsze byłem?
Arthurze, nie rób tego, nie jesteś sobą.
Nie jestem sobą? Według ciebie nie jestem sobą?
A może… nie wiesz, kim byłem naprawdę?
- Nigdy cię takim nie widziałem. - Może nie patrzyłeś.
Może nikt nie patrzył.
Bo nikt nie wiedział, że istnieję.
Ale rozejrzyj się, spójrz na tych ludzi.
Ten tłum na zewnątrz. Te kamery.
Myśli pan, że kogo widzą, panie Puddles?
Jokera.
Drogie dziecko,
udowodniłeś dzisiaj, że nie różnisz się
od reszty ludzi, którzy mnie lekceważyli.
Od Murraya Franklina
do tych przeklętych, tłustych i tępych strażników w Arkham.
Myślą, że mogą traktować mnie jak śmiecia.
Ale już nie pozwolę tobie
ani tobie,
ani tobie, ani nikomu z was mnie tłamsić.
Jestem wolny!
Dlaczego mi to robisz, Arthurze?
Co?
Gary, lubię cię.
Obiecałem, że cię nie skrzywdzę i tak było.
Nie skrzywdzisz?
Nie mogłem wrócić do pracy.
Wciąż nie mogę spać i cały czas się boję.
Wcześniej nigdy się nie bałem.
Boję się w tej chwili, tutaj. Gdy stoisz przede mną.
Tamtego dnia nie mogłem nic zrobić.
Czułem się taki mały.
Przypomniano mi, jaki w istocie jestem bezsilny.
Masz zacięcie dramatyczne.
Poruszyłeś struny w moim sercu, maleńki Gary.
Nie mam więcej pytań.
Wiesz, jakie to uczucie, Arthurze?
Kurwa!
W pracy tylko ty nigdy się ze mnie nie nabijałeś.
Tylko ty byłeś dla mnie miły.
Powiedziałem, nie mam więcej pytań.
Bardzo dobrze, panie Puddles.
Sąd dziękuje panu za zeznanie.
Może pan odejść, jest pan wolny.
i-to-to, to by było NA TYLE
Panie Dent, następny świadek.
Nie wzywamy już świadków, Wysoki Sądzie.
W imieniu stanu oświadczam.
Stan skończył.
Bardzo dobrze.
W porządku, panie Fleck.
Może pan prowadzić dalej obronę.
Obrona też skończyła, Wysoki Sądzie.
Słucham?
Panie Fleck, nie chce pan już się bronić?
Nie, Wysoki Sądzie. Obrona skończyła.
„I to by było na tyle.”
No dobrze.
Wystarczy.
Dość tego! Jesteście w sądzie!
Skoro obie strony skończyły,
ogłaszam przerwę do jutra, do godziny 9:30.
Sam położyłeś sprawę, debilu!
Usmażą cię za zabicie mi syna!
Spłoń w piekle!
- Powiesz nam coś? - Arthurze, skażą cię?
Arthurze, tutaj!
Uśmiechnij się.
Jak widzisz swoją sytuację?
Co zrobisz, jeśli cię uniewinnią?
Zbudujemy górę
Z pagórka małego
Zbuduję sobie górę
Taką nadzieję mam
Zbudujemy górę
Będzie wysoka stać
Nie wiem, jak tego dokonać
Tylko że spróbować czas
Zbudujemy sobie niebo
Z małego piekła
Zbudujemy sobie niebo
I dobrze o tym wiem
- Jeśli zbuduję górę - O tak
- Przykładając się - Przykładając się
Marzenia nasze na szczyt wezmę I niebo będzie czekać tam też
Zbuduję górę
Z małego nieba
Czy ty?
Tak.
A ty?
- O tak - O tak
- Patrzcie na tę górę - Patrzcie na tę górę
Patrzcie na tę górę
- Zbudujemy górę - Zbudujemy górę
Zbudujemy górę
- Pozwól mi zbudować ją - Górę, górę, zbudujemy górę
- Tylko jedną górę wznieść - Górę, górę, zbudujemy górę
- Zbudujemy górę, przykładając się - Górę, górę, zbudujemy górę
Marzenia moje na szczyt wezmę I niebo będzie czekać tam też
Zbuduję
Zbuduję nam
Zbuduję nam górę
Zbuduję górę
Wysoką, zbudujmy ją
Górę, górę, zbudujmy górę
- Górę, górę - Górę, górę, zbudujmy górę
A ja na to: „Nie moja sprawa.”
Pracuję cztery dni w tygodniu.
No i dobrze.
Joe, co u ciebie?
Tradycyjnie do dupy.
Joker.
Jak tam Kathy?
To naprawdę on?
Upierdliwa jak zawsze.
- One już tak mają. - No.
Widzimy się rano.
Zgotuj im piekło!
PRZYJĘCIA
Mam kłopoty.
Co?
Rusz się.
Wyluzuj, kochanie.
Czemu wszyscy tak się na mnie gniewają?
Rusz tyłek.
No już, Arthur.
Jestem teraz adwokatem!
- Spotkamy się w sądzie. - Morda.
- A ja jestem pierdoloną królową Saby. - Kurwa, zajebię was!
Tak?
Wstawaj!
Złap go za nogi, Mac.
Idziemy.
Zachciało się gwiazdorzyć w telewizji.
Chyba odpłynął.
Skurwysyn.
Postawcie go.
No dobra, kapuję, Jackie.
Chcesz usłyszeć jakiś żart?
Naprawdę myślisz, że ten śmieszny, czerwony gajerek
i syf na gębie czynią cię lepszym od nas?
Nie masz za chuj pojęcia, ile trzeba wysiłku,
żeby wlać w tę jebaną norę choć trochę radości.
Powiem ci żart o mojej matce.
Daruj sobie ten teatr.
- Matka była… - Wiemy…
- …popapraną osobą. - …że udajesz.
Umawiała się tylko z przemocowcami.
Doprawdy?
Zapytałem ją o to, powiedziałem:
„Czemu jesteś z facetem, który cię bije?”.
A ona na to: „Ani razu się nie zastanawiałam.”
Mówiłem, koniec teatru.
Spodobał mu się!
Jackie, nie postawisz mi najpierw drinka?
Idziemy.
- Rusz się, do chuja! - Nie!
- Właź tam, kurwa! - Nie!
- Puść! - Ściągnijcie z niego ten garniak.
Zamknij jebany ryj.
Resztę łachów też.
Jackie!
Nie!
Arthurze!
Pilnuj swego nosa, Bullock!
Co mu zrobiliście?
Stul pysk, Ricky!
Co ci się stało?
Święci już nadchodzą, Jackie! Święci nadchodzą!
O kiedy święci O kiedy święci
Ruszą w marsz
Zamknij ryj!
O Panie też chcę być w ich gronie
Zabrać go stąd, kurwa!
Kiedy święci ruszą w marsz
Nie!
Chodź tu, do cholery.
I co, kurwa, nadchodzą?
Gnoju jebany.
Teraz maszerują?
Odpuść, Jackie. Nie może oddychać.
Kazałem ci zamknąć pysk!
Zostawcie go!
Zamknij, kurwa…
- Jackie, wyluzuj. - …ten ryj!
Przekręcił się.
Mam cały świat u swych stóp
Siedzę sobie na tęczy
Wystarczy, że skinę ręką
To jest świat i życie To jest miłość
Mogę śpiewać piosenkę
Albo deszcz przegonić
Wystarczy, że palcem pstryknę
Szczęściara Jestem zakochana
Życie jest piękne tak
Kiedy u swych stóp masz świat
Jakże głupia bym była
Gdybym to zostawiła
Mam cały świat u swych stóp Siedzę sobie na tęczy
Wystarczy, że skinę ręką
To jest świat
Ech, inne życie mi nie w smak
To jest świat i życie Jestem zakochana
PROCES ARTHURA FLECKA MOWY KOŃCOWE
Panie Fleck, czas na mowę końcową.
Ostrzegam. To nie jest klub komediowy.
Nie stoi pan na scenie.
Przepraszam.
Potrzebuje pan krótkiej przerwy?
Chciałem pojawić się tu jako Joker.
I zamierzałem… wykrzyczeć swój gniew.
I obwinić was wszystkich,
i każdego…
za to kurewsko żałosne życie.
Nieważne, bo nie mogę już tego ciągnąć.
Być tym, kim chcecie, żebym był.
To była tylko fantazja.
Nie ma żadnego Jokera.
Jestem tylko ja.
Zabiłem sześć osób.
Żałuję tego, ale to zrobiłem.
Nikt nie wie, ale zabiłem też własną matkę.
Przyłożyłem jej poduszkę do twarzy i ją udusiłem.
Chcę po prostu…
wysadzić to wszystko w diabły…
i zacząć nowe życie.
Proszę o spokój.
Puk, puk.
Kto tam?
Arthur Fleck.
Jaki Arthur Fleck?
Tu Harley, zostaw wiadomość po sygnale.
Chyba że jesteś reporterem, wtedy możesz spierdalać.
Dzięki.
Cześć, to ja, Arthur.
Przysięgli już wrócili z werdyktem.
Zajęło im to niecałą godzinę.
Więc… no wiesz.
Ale pozwolili mi zadzwonić i spytać,
czy wrócisz, bo cię potrzebuję.
Nie zostawiaj mnie.
Jeśli zostawisz mnie
W ten słoneczny dzień
Równie dobrze możesz Zabrać słońce też
Ptaki, które mknęły Po błękicie nieba
Kiedy miłość kwitła Serca żar wypełniał
Gdy dzień młody był Długa była noc
Księżyc w miejscu stał W ptasi śpiew wsłuchany
Jeśli zostawisz mnie
Ale jeśli zostaniesz, podaruję ci dzień
Jakiego nie było i nie powtórzy się
Będziemy ujeżdżać deszcz Żeglować na twych pieszczotach
Powiem twoim oczom, że bardzo cię kocham
A jeśli odejdziesz, łez nie uronię
Słowem żegnaj zmażesz Wszystko, co mi drogie
Jeśli zostawisz mnie
Ne me quitte pas
Jeśli zostawisz mnie
Wszyscy czekają w napięciu na werdykt
w procesie Arthura Flecka.
Jeśli zostawisz mnie
A że musisz, wiem
Nie zostanie na tym świecie
Nic godnego wiary
Tylko cela pusta
Pełna pustych miejsc
Jak ten pusty wzrok
Którym mierzysz mnie
Cieniem psa twojego zostałbym
Gdybym wiedział
Że pozwolisz mi ze sobą być
Jeśli zostawisz mnie
Gwoli przypomnienia, niezależnie od werdyktu,
nie będę tu tolerował żadnych wybryków.
Przewodnicząca ławy, może pani zacząć.
W postępowaniu Mieszkańcy stanu Nowy Jork
przeciw Arthurowi Fleckowi,
numer sprawy GC071963.
Zarzut pierwszy. Ława przysięgłych uznała Arthura Flecka
za winnego morderstwa
- pierwszego stopnia… - Spokój.
…na osobie Maurice'a Franklina.
Tak postanowiliśmy.
Zarzut numer dwa.
Ława przysięgłych uznała Arthura Flecka
za winnego morderstwa
- drugiego stopnia… - Cisza!
…na osobie Randalla Kleinmanhoffera.
Tak postanowiliśmy.
Zarzut numer trzy.
Ława przysięgłych uznała Arthura Flecka
za winnego morderstwa…
- Przestań rżeć! - …drugiego stopnia…
Skurwielu jebany!
PROCES ARTHURA FLECKA WERDYKT
Siadać!
Będziecie ukarani za obrazę sądu!
Woźni, natychmiast ich stąd wyprowadzić.
- Zabrać ich. - Stój.
Ty chory zjebie.
To ty.
Musimy stąd spierdalać.
Chodź.
Zawołam kogoś.
Mam jebanego Jokera. Wywieziesz nas stąd?
Tak, dawaj go tu.
Wsiadaj.
Kurde, to naprawdę on. Dokąd chce jechać?
Po prostu, kurwa, jedź.
Skurwiele dostali, na co zasłużyli.
Dokąd chce jechać? Dokąd jechać?
Po prostu, kurwa, nas stąd zabierz.
Leż. Nie podnoś się.
Leż tam, stary.
Nie da się trochę szybciej?
Staram się. Kurwa! Wszędzie są gliny.
Udało ci się, stary. Kurwa, zrobiłeś to!
Chciałeś wysadzić wszystko w diabły. I ktoś to wysadził w pizdu!
To pierdolony odlot!
Jebcie się!
Chuj wam w dupę!
Przekazujemy wstrząsające informacje.
W centrum Gotham eksplodował samochód pułapka.
- Ja pierdzielę. - Wybuch nastąpił
przed gmachem sądu…
- Boże. - …gdzie tysiące ludzi
czekały na werdykt w procesie Arthura Flecka.
Wciąż napływają do nas nowe szczegóły.
Proszę zostać z nami.
- Będziemy… - Jesteś ranny?
- …informować na bieżąco. - Wszystko gra?
Coś mu jest?
Kurwa. No zajebiście. Ominiesz to?
Wyluzuj, jest czerwone. Wszystko gra.
Kurwa!
Spokojnie, chłopie.
To zaledwie początek.
Teraz spalą całe to pieprzone miasto.
Czekaj. Nie rób tego, stary.
No weź, stary. Wracaj do środka.
Wsiadaj.
Wracaj!
Wracaj, gościu. Joker!
Kurwa!
Dokąd biegniesz, stary?
Nadal cię kochamy!
Kochamy cię, Joker!
Joker!
WIADRO KRWI
Joker!
Lee?
Lee!
No proszę.
Obcięłaś włosy.
Ktoś wysadził sąd i jestem wolny.
Możemy się ulotnić.
Słyszałaś mnie?
Ktoś wysadził sąd w powietrze.
Możemy iść.
Uciekłem.
Nigdzie nie idziemy, Arthurze.
Łączyła nas tylko fantazja, a ty ją odrzuciłeś.
Nigdzie się nie wybieraliśmy.
Jestem facetem, którego pokochałaś.
Tym samym, który zamordował Murraya Franklina.
Nie.
Nie jesteś.
Nie ma żadnego Jokera.
Tak powiedziałeś, prawda?
Nie mogę…
Nie mogę bez ciebie żyć.
Proszę. Będziemy mieli dziecko.
Przedstawienie, jeśli udane jest
Wypuszcza cię
Proszę, przestań.
Z blaskiem na twarzy Potem powiesz
Kiedy idziesz już dalej
To jest rozrywka
Nie chcę już śpiewać.
Piosenka
Która z tobą zostaje
- Porozmawiaj ze mną. - Para w tańcu
Z posmakiem romansu
Pogadajmy. Nie śpiewaj, proszę.
Kiedy wierzysz
W to, co sobie wyśniliśmy
To jest rozrywka
Żegnaj, Arthurze.
Poruszające, prawda?
Chodź tu, mój kruchy orzeszku. Pomogę ci.
Nie jesteśmy tłumem
Moje echo, mój cień i ja
Fleck. Chodź, masz odwiedziny.
Kurwa, fajki się skończyły.
Tak.
Idziemy.
Hej, Arthurze. Czekaj.
Mogę powiedzieć ci swój żart?
Szybki?
Tak, załatwię to szybko.
Dobra.
Przychodzi psychopata do baru
i widzi, że siedzi tam samotnie sławny klaun.
Nawalił się, żałosny widok.
„Nie do wiary, że tu jesteś,” mówi.
„Co za rozczarowanie. Oglądałem cię w telewizji.
Co mogę ci postawić?”.
A klaun odwraca się i mówi:
„Skoro ty płacisz, częstuj mnie, czym chcesz.”
„Doskonale,” odpowiada psychopata.
„Posmakuj bata, który na siebie ukręciłeś.”
Tak!
Kiedy…
Kiedy zbuduję tę górę
A nadejdzie ten dzień
I Pan pośle Gabriela
By zabrał mnie hen
Niech synek piękny
Zajmie miejsce me
Zostawię syna
W moim ziemskim raju
A łaski mu udzieli
Dobry Bóg