ศัตรูแท้จริงของเรายังอยู่ข้างนอก
และสิ่งเดียวที่ขวางมันเอาไว้ คืออีโลร่า
เจ้าเป็นผู้กล้าหาญที่สุด ที่ข้ารู้จัก
แต่เจ้าไม่ใช่จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่
"ความเดิมตอนที่แล้วใน วิลโลว์"
วิลโลว์บอกว่าข้าคืออีโลร่า ดาแนน
ความจริงคือข้าไม่ได้พิเศษ
ข้าชอบแม่เด็กคนนี้
ข้าอยากให้พานางกลับมา
หากนางอยู่ข้างนอก เราหาเจอแน่
ท่านบอกเขามั้ย ว่าตัวจริงของนางคือใคร
เด็กนั่นเปิดเผยตัวเองแล้ว
ไม่หยุดจนกว่าจะเจอเด็กนั่น
นี่ท่านเป็นอะไรไป ท่านแม่ทัพ
บอกข้าเรื่องตำนาน ของเกราะไคมีเรี่ยน
เขาใช้เวลาห้าปีออกท่องโลกหามัน
ที่รู้เพราะข้าไปกับเขา
ข้าทำแล้ว ทำซ้ำทำซาก รู้อะไรมั้ย
มันไม่เกิดอะไรขึ้น
หากเจ้าอยากพบเอริคอีกครั้ง เจ้าต้องตั้งใจสิ
นางเคยเป็นอีโลร่า ดาแนน
แต่มันไม่ใช่แล้ว
"บทที่สาม ศึกแห่งโรงเชือดแกะ"
เป็นเวลาหมื่นปีมาแล้ว กับอีกสามสัปดาห์ก่อน
ทูลล์ ทายาทแห่งอาณาจักรไคมีเรี่ยน ได้ประชวรตั้งแต่ยังเยาว์
เมื่อบิดาของเขาสิ้น น้องชายของเขา ไทบีเรียส
คิดว่าเขาเป็นราชาที่แกร่งกว่า
กว่าสี่สิบวัน ไทบีเรียสยกทัพไปยังเมืองหลวง
ทำให้ประชาชนอดอยาก เพื่อบังคับให้พี่ชายยอมสละบัลลังก์
มารดาของพวกเขา แอนนาเบล
ได้สวมถุงมือ
ตีเกราะให้ทูลล์บุตรของนาง เกราะที่สร้างจากโครเมียมบริสุทธิ์
จากนั้นนางได้ประกอบลักส์อาร์คาน่า
กุญแจวิเศษที่จะเปิดอำนาจของเกราะได้
เพื่อให้มันรับใช้แค่เขา ซึ่งคู่ควรกับพลังที่ยิ่งใหญ่นี้
เมื่อไม่มีกองทัพคอยช่วยเหลือ
ไม่มีอัศวินอยู่เคียงข้าง
ทูลล์ ราชาที่แท้จริงแห่งไคมีเรีย
มุ่งหน้าไปยังประตูเมือง เพื่อพบน้องชายทรราช
และกองทัพทหารกว่าสองพันนาย และเขา...
นี่มันนิทานชัดๆ เลย
ข้ารู้แล้วทำไมพวกเขา เรียกเจ้าว่าไอ้คนน่าเบื่อ
เจ้าช่วยเล่าเรื่องพ่อข้าเลยได้มั้ย
ก็กำลังทำไง แต่เจ้าก็...
ก็ได้ งั้นเล่าให้สั้นลงได้มั้ย
รู้มั้ยคนรุ่นเจ้านี่มันสมาธิสั้น จนฟังเรื่องยาวๆ ไม่ได้เลยนะ
ข้าก็ชอบฟังนิทาน
งั้นขอโทษนะที่พยายาม เพิ่มความตื่นเต้นกับสาเหตุ
ในคืนที่เราต้องจากเทียร์แอสลีน
เพื่อหาเกราะและ ใช้มันปกป้องอาณาจักร
เพราะโครนเหรอ
โครน
เกลส์ พวกเวิร์ม
ตั้งชื่อให้สยองเอาไว้ก่อน
มันก็ความหมายเดียวกัน
มันเป็นความมืดที่กลืนกิน...
อีโลร่าอยู่ไหน
นี่ถามจริง
ต้องหาทางล่ามนางแล้วละ
แยกกันไป นางไปไม่ไกลหรอก
อีโลร่า
แม่มัฟฟิน
เอาจริงดิ
ไง นังหนู
ท่านทำอะไรน่ะ
คำสั่งจากราชินี
ข้าจะพานางกลับไป
เดี๋ยว ไม่สิ
เจ้ารู้นางเป็นใคร
งั้นก็รู้ทำไมข้า...
นั่นอะไรน่ะ
ท่านเป็นอะไรไป
เปล่านี่
ท่านไม่ปกติ ท่านต้องให้ช่วย
- วิลโลว์เขา... - อย่า
อย่าให้ข้าต้องฆ่าเจ้า
หยุดนะ
แม่ทัพบัลลันไทน์ บอกว่ามาตามคำสั่งของซอร์ช่า
พาอีโลร่ากลับเทียร์แอสลีน
อย่างงั้นรึ
มันไม่ได้ขึ้นกับราชินี ว่าจะตัดสินใจอะไรแล้ว
มันอยู่ที่อีโลร่า และดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่ได้ถามนางนะ
บัลลันไทน์
เจ้าหญิง
เดี๋ยวก่อน
ใครช่วยสรุปเรื่องให้ข้าหน่อย ว่าพลาดอะไรไป
ไม่เหรอ ก็ได้ เดี๋ยวเดาเอง
บัลลันไทน์เขาเสียสติ
และพยายามจะลักพาตัวอีโลร่า ขึ้นม้านั่นไป
อย่ายุ่งดีกว่า บอร์แมน
คงไม่ได้
ทุกคนใจเย็นๆ ก่อนนะ
ข้าต้องพานางไป
ข้าก็อยากให้ทำ
นี่พูดจริง แต่บางทีเราน่าจะเจรจากันก่อน
เขาไม่ได้รับใช้เทียร์แอสลีนอีกแล้ว
ใช่มั้ย ท่านแม่ทัพ
ข้าไม่สนทั้งนั้นว่าเขารับใช้ใคร
นางมากับเรา
และเขากำลังจะโดนห้ารุมหนึ่ง
ข้าไม่รู้ว่าจะช่วย เรื่องนี้ได้เท่าไหร่นะ ไซลาส
งั้นก็สี่รุมหนึ่ง
ใครว่าข้ามาคนเดียว
- ไปปล่อยนาง - ข้าเหรอ
- แน่ใจนะให้ข้าทำอะไรแบบนั้น - ไปสิ
ก็ได้
นั่นเจ้าทำอะไร
เบนความสนใจ ช่วยพวกเขาแทงใครก็ได้
เจ้าทำอะไรน่ะ
กำลังช่วยเจ้าไง
ไม่มีใครว่างแล้วเหรอ
อีโลร่า
เขาจับนางไป
- ตามรอยไปได้มั้ย - ได้สิ
หากเราไล่ทันช่วงอาทิตย์ตก ก็ช่วยนางได้แน่
นำไปก่อนเลย
- เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา - ติดเชื้อร้าย
- โดนพิษเหรอ - ถูกสิง
ต้องมีพวกเขาคนนึง ที่ถูกไม้เท้าของพวกเกลส์แน่
บัลลันไทน์... ถูกมันสะกดไว้
เขาถูกสาป
บัลลันไทน์ตัวจริงยังอยู่ในร่างมั้ย
เมอร์ริคล่ะ
ยังช่วยพวกเขาได้มั้ย
พวกเขายังอยู่ในร่าง แต่...
เวทศาสตร์มืดมันรุนแรงมาก มันกัดกินภายในจนไม่เหลืออะไร
ขอโทษนะ เกรย์ดอน
เจ้าเป็นไฮอัลวินตั้งแต่เมื่อไหร่
จริงด้วยเจ้าไม่ใช่นี่ ข้าต่างหาก
เอาละ ไปกันได้แล้ว
ให้ตายสิ เบสซี่ แกไวกว่านี้นี่
ข้าทำพลาด
ตอนที่มีโอกาสจะได้เป็นวีรบุรุษ
หรือแสดงความกล้า ข้าขาตายซะอย่างงั้น
พ่อเรียกข้าว่า เป็นความอับอายของแฮสเทอร์
และเขาก็พูดถูก
ไม่ บอกเขาว่า
ถ้าอยากให้ลูกดัง ก็อย่าตั้งชื่ออะไรแบบนั้น
พวกนั้นหยุดทำไม
"ดาวเรียงตัวกัน ทวาราพลันเปิด
"โลกหมุนครบรอบ เทพองค์หนึ่งตื่นขึ้น
"ดับกองฟืน ดับแสงไฟ
"และเนรเทศเด็กไปในราตรีที่สิบสาม"
เจ้าพูดพลาโคติคได้เหรอ
พวกมันจะฆ่านางใช่มั้ย
ไม่ หากพวกมันฆ่านาง
วิญญาณของนางจะคงอยู่ และกำเนิดใหม่
แต่ถ้าพวกมันจองจำนาง
มันจะกักวิญญาณของนางได้ตลอดกาล
นั่นคือที่บาฟมอร์ดาพยายามทำ ตอนที่ข้าหยุดนาง
โครนรู้ว่าเรากำลังตามไป
แล้วอะไรแน่ที่มันอยู่ในนั้น
ม่านราตรีอันตราย
กระแสลมหมุนของโทสะแสนบ้าคลั่ง ที่ไม่อาจหนีพ้นได้
มาเถอะ จะเสียเวลาไม่ได้แล้ว
ข้าว่ามันพังแล้ว
ข้าซ่อมมันได้
งั้นพวกเจ้าก็ยกเกวียนขึ้นมา
และข้าจะมุดลงไปซ่อม
- เอาจริงดิ - ใช่
คือเจ้าเสกมันลอยขึ้นไม่ได้เหรอ
ไม่ ไม่ได้
ดีจริงๆ เลยที่มีพ่อมดร่วมทางด้วย
เราควรนำไปก่อน
ถ้าให้นางไป โครนจะใช้พายุ แยกและทอนกำลังของเรา
เราต้องอยู่ด้วยกัน
ข้าจะไปเอาน้ำมาเพิ่ม
ยกเกวียนนี่ขึ้นเถอะ
มีอะไรก็พูดมาดีกว่า
เราไล่ตามพวกนั้นไม่ทันแน่
แต่ต่อให้ทำได้แล้วจะยังไงต่อ
พวกนั้นก็จะกลายเป็น
ปิศาจ
ข้าเสียใจด้วย แต่ถ้ามีโอกาส เราก็ต้องฆ่าพวกเขา
เราจะลังเลไม่ได้
ข้าไม่ได้ลังเล ข้าพยายามจะช่วยเจ้า
ไม่ต้องมาช่วยข้า เจด
ข้าดูแลตัวเองได้ เข้าใจนะ
เจ้าทำไม่ได้ เจ้าทำไม่ได้ คิท
ทุกครั้งที่สู้กันข้าชนะเจ้าได้
อะไร
จะบอกว่า
ออมมือให้ข้างั้นเหรอ
เจ้าทำแบบนั้นทำไม
เพราะว่า คิท... ท่านแม่เจ้า
แม่สั่งเจ้าเป็นเพื่อนข้าเหรอ
เปล่า นางขอให้ข้าร่วมฝึกกับเจ้า
แต่นั่นมันแค่ตอนแรกแล้ว หลังจากนั้นข้าก็... ข้าชอบมัน
ข้าไม่เคยนึกว่าเจ้าต้องมาสู้ เพื่อเอาชีวิตรอด
คิท เดี๋ยว
ไม่เป็นไร ข้าดีใจที่เจ้าบอกข้า
เยี่ยมเลย ไปกันเลยมั้ย
หลังจากหัวใจข้าวายแล้ว ข้าน่าจะพร้อมไปต่อ
- ง่ามข้าเป็นตะคริวแล้ว - อย่าพูดว่าง่ามต่อหน้าคนอื่นสิ
นี่พวกเจ้ามัวนอนทำไม เราต้องไปแล้ว
เจ้าไม่ผิดหรอก
สวัสดีนักเดินทางที่เหนื่อยอ่อน
ใช่ เจ้าไง มาสิ
มาดื่มด่ำกับอาหาร มื้อเล็กๆ ของพวกเรา
คือพวกเราเป็นแค่สตรีช่างไม้ ทำตัวตามสบายเลยนะ
โปรดช่วยข้าด้วย
ดูจากสภาพความตื่นกลัว และตระหนกของเจ้า
เจ้าคงไปเจอเรื่องไม่ดีจนหลงมา
ในดินแดนที่แสนจะรกร้างนี้
ฟังนะ เรามีเวลาไม่มากแล้ว
เดี๋ยวนี้เขาไม่ค่อยสอนเด็กๆ ให้ดูเหตุการณ์อะไรรอบๆ ตัวก่อนแล้ว
เห็นด้วยมั้ย แอน
นี่คือแอน รู้จักไว้นะ ข้าคือฮูเบิร์ท
เราขอรู้ชื่อเจ้าหน่อยจะได้มั้ย
- ว่าไงนะ - ชื่ออะไรล่ะคนสวย
อีโลร่า
เป็นชื่อที่แสดงความภักดี ต่อราชินีอย่างมากจริงๆ นะ
นี่มันกดดันวัยรุ่น ที่ต้องแบกชื่อไว้มากนะถ้าถามข้า
แม้ข้าจะไม่โชคดีแบบนั้น
ไม่รู้ว่าพระองค์จะภูมิใจมากแค่ไหน
ที่เห็นสิ่งงอกงาม จากความพิเศษที่เจ้า...
- ฮูเบิร์ท ขอร้องละ - ได้สร้างให้กับโลกนี้
- นี่คือช่วยเงียบก่อนนะ - ใช่ รู้แล้ว
มันมีคน... กำลังล่าข้า
เราไม่แปลกใจหรอก
เจ้ามีรูปโฉมกับผิวพรรณ ที่ดูงดงามขนาดนี้
ไม่ พวกคนร้าย และพวกเขากำลังมาทางนี้อยู่
และเมื่อพวกนั้นมาถึง ก็จะจับข้าไปและ...
ไม่รู้ว่าพวกนั้นจะทำอะไรท่านมั้ย
แต่มันไม่ดีแน่
ฉะนั้นไปได้แล้ว ขอละ มาเถอะ
เหรอ รู้อะไรมั้ย เห็นรึเปล่า
ข้าเรียกมันโรกรอท ตามชื่อพ่อที่ล่วงลับ
ที่คอยดูแลเราตั้งแต่เด็ก
ถ้ามีคนเลวที่ไหนคิดว่ามันจะมาที่นี่ และรบกวนเวลาอาหารเรา
พวกมันต้องบ้าไม่ออกแน่ เวลาที่ข้ากับแอนจัดการมัน
เข้าใจที่พูดใช่มั้ย
ท่านไม่เข้าใจ ข้ารู้จักพวกนี้หรือคิดว่ารู้นะ
พวกเขาไม่มีสติ
พวกเขา...
กลายร่างหรืออะไรนี่แหละ
เหรอ เจ้าต้องใจเย็นๆ ก่อนนะ
เล่าตั้งแต่แรกเลย
เร็วเข้า เอาเห็ดให้นางหน่อย
ไม่ใช่อันนั้น นั่นของข้า เอากลับไป
ใช่ ต้องเป็นทางซ้ายแน่ๆ
- ใช่ ไม่ต้องลังเลเลย - ซ้ายเหรอ
ซ้ายมันจะพาเราไปทางแสนโศกา
ข้าว่าเกวียนมันผ่านไม่ได้แน่
ต้องได้สิ เกวียนนี่สร้างมาอย่างดี
และทางแสนโศกาแบบว่า ก็ยอมรับว่าชื่อมันไม่โสภานัก
ที่จริงมันเป็นทางที่น่ารื่นรมย์ น่าเดินแน่
และข้าขอเสริมว่า
มีที่พักชื่อว่าโรงเชือดแกะอยู่ด้วย
มันเป็นเหมือนบ้านหลังที่สองของข้า กับคู่หูเก่าด้วย
มันมีทุกอย่างที่เจ้าต้องการ สำหรับที่พัก
ไม่ แล้วอีกทางนึง
ผ่านทุ่งพาสเทอร์ ไปทางหุบเขาเย้ายวนไงล่ะ
แบบว่า... ชื่อมันน่าฟังกว่านะ
ใช่ และใช้เวลานานกว่า
ไม่ใช่สักหน่อย
- ใช่สิ - ไม่ใช่อยู่แล้ว
ใช่สิโว้ย
- ไม่ใช่ เดี๋ยวเจ้าโดนข้าเชือดแน่ - นี่
เผื่อว่าเจ้าไม่เห็นนะ
ประตูระหว่างมิติมันกำลังเปิด
และเมื่อพวกนั้นไปถึง อีโลร่าก็จะหายไป
อะไร มีอะไร
- ไม่เป็นไร - เจ้าไหวนะ
เขาไม่เป็นไร
แยกกันไป จะหาได้มากขึ้น
พวกเจ้าไปทางปลอดภัยที่อ้อมกว่า
แล้วข้าจะไปโรงเชือดแกะ
ดูว่าจะพอหาใครที่ช่วยได้มั้ย
เอาล่ะเจ้ากับเกรย์ดอน ไปกับพวกเขาทางทุ่งพาสเทอร์
ข้าจะไปกับบอร์แมนทางนั้น
แล้วไปเจอกันหุบเขาเนินนางอะไรนั่น
ข้าควรอยู่กับเจ้ามากกว่า
ข้าคิดว่าดูแลตัวเองได้นะ
บอร์แมน อย่าให้เกิดอะไรขึ้น กับราชินีข้านะ
งั้นก็ได้ ข้ายอมตายพันครั้ง มากกว่าให้เจ้าผิดหวัง
โชคดีนะ
คือข้าก็ไม่รู้ว่าตัวข้าใช่รึเปล่า
วิลโลว์คิดว่าข้าใช่ แต่เจ้าหญิงคิดว่าข้าไม่ใช่แน่ๆ
เหมือนนางเกลียดข้ามาก
ไม่รู้ว่าทำไม แต่ไม่ว่าข้าทำหรือว่าพูดอะไร
นางจะคิดตรงข้ามกับข้าเสมอ
พอเข้าใจมั้ยว่ามันน่าหน่ายแค่ไหน
ขอเราดูได้มั้ย
อะไร
ปานน่ะ
มันคือเจ้าจริงๆ นะ
คิดงั้นเหรอ
เราเสียเวลามากไป
เราต้องรีบไปจากป่าสยองเดี๋ยวนี้เลย
ได้ซะที
ไปหาปราการ ที่มั่น สักที่ที่เจ้าปลอดภัย
ไม่นะ ข้ากำลังไปที่นครอิมเมโมเรียล
เพื่อช่วยเอริคจากโครน
ได้ แม้เราเองจะไม่คุ้นกับสถานที่ หรือว่าเขาคนนั้น
เราก็จะลุย
ลุยเหรอ
เมื่อราชินีตัวจริง ซึ่งคือเจ้ากลับมา
นางจะเป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่
และนำพวกเขา ต่อสู้กับกองทัพของความมืด
แอนกับข้าอยากจะร่วมด้วย
เราจะสู้ร่วมกับเจ้า
และรับใช้อย่างซื่อสัตย์ จากนี้และตลอดไป
ข้าไม่ค่อยแน่ใจว่ามันจำเป็นมั้ย
เจ้าเป็นมากกว่า พลังผิวพรรณที่งดงามและเปล่งปลั่ง
เจ้าคือสัญลักษณ์ของความหวัง
ไม่ว่าจะศรัทธาอะไร ตัวแค่ไหน นิสัยยังไง
เราอยู่ในโลกเดียวกัน หายใจอากาศเดียวกัน
ดื่มจากธารน้ำเดียวกัน
และเรามีหน้าที่จะปกป้องมัน
และหากจำเป็นก็ตาย... เพื่อมัน
ข้าไม่รู้จะพูดยังไงดี
เชื่อเถอะนะ เจ้าไม่อยากทำแบบนี้แน่นอน
ท่านมาแล้วสินะ
เราไม่อยากใช้ความรุนแรงหรอก
ข้าคิดว่าสิ่งที่ท่าน ต้องการจากสาวน้อยนี่
ไม่ใช่เรื่องดีนัก
บางทีอาจจะเลวร้ายมากๆ ด้วย
เราต่างต้องการสิ่งเดียวกัน
ข้าไม่คิดแบบนั้นสักเท่าไหร่นะ
สภาพท่านดูไม่ได้เลย
ข้าไม่เคยรู้สึกดีเท่านี้
ข้ากำลังจะได้รางวัล
สิ่งเดียวที่ท่านกำลังจะได้ไป
คือการถูกอัดยับ
ไม่
เร็วเข้า เราต้องไปแล้ว มาสิ
มาเร็ว
มาสิ เราต้องไปต่อนะ
ดูสิ เราเกือบพ้นแล้ว
ขอละ ปล่อยนางไป
ข้าจะไปกับท่าน อย่าทำร้ายนาง
มันเป็นเพราะเจ้า
ความเย่อหยิ่งชอบท้าทาย ทำให้พวกนั้นตาย
มีอีกมากมายที่ต้องตาย
แต่เจ้ายังช่วยพวกนั้นได้
สิ่งที่เจ้าต้องทำ ก็แค่ยอมแพ้
ไม่เอาน่า
แกทำข้าขายหน้านะ
ไปต่อเถอะ
ข้าพยายามอยู่ แค่คิดว่า บางทีมันอาจจะหมดแรงฮึด
เกราะวิเศษ
หลังจากทูลล์ เสียบน้องชายเขาด้วยหอกแล้ว
เอาเรื่องของพ่อข้า
ข้ายังหนุ่ม รูปงามเก่งกล้า
เขาเป็นเอ่อ..
เหมือนเป็นพวกแนวตลกโปกฮา
แล้วเจ้าไปที่ไหน
ทำไมเจ้ากลับมาแต่เขาไม่
ชะตามันไม่มีจริงหรอก
มีแค่ถ้าเจ้าไม่โชคดีเจ้าก็ตาย
ข้าดันโชคดี
งั้นเจ้าก็เจอเขาจริงๆ
เปล่า แต่ข้ารู้ว่าเรื่องอะไร
ยังไง
เพราะหากเขายังไม่ตาย
หากว่าเขากลับมา เรื่องคงไม่เป็นแบบนี้
รู้มั้ยเกราะนั่นไม่ใช่อาวุธ
มันคือโล่
ไว้สู้อะไร
ความมืด
เกวียนนี่ห่วยจริง
ข้าไม่ชอบเลย
คิดว่าวิลโลว์ น่าจะช่วยมากกว่านี้มั้ย
ในฐานะที่เป็นจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ คนสุดท้ายของโลก
อะไร
อาจมีเหตุผลที่เขามุดลงดินที่เนลวิน
เขาอาจจะปกป้องคนอื่นไม่ได้อีกแล้ว
มันเป็นไปได้เหรอ
ที่จอมเวทจะเสียพลังน่ะ
ดึงเลย
หยุดๆ ที่บังเหียน มันจะพังแล้ว
พูดจริงเหรอ
มันเก่าแล้ว
เราก็เก่า จำตอนทำงานที่ไร่แมคคราเค่นได้มั้ย
ทำไร่ตั้งแต่ตะวันขึ้นยันตะวันตก
แต่ก็ยังมีแรง ไปเต้นกับไคย่าได้จนถึงเช้า
ใช่
ข้าอยากให้ข้าคิดได้มากกว่าตอนนี้
ว่ามันมีคุณค่ามากแค่ไหน
บางทีถ้าข้ามี...
แงๆ ข้าฟังแล้วเสียใจจะแย่เลย
เจ้ารู้ดีต้องทำไง
จะมัวรออะไรอยู่เล่า
ตอนข้ายังหนุ่ม มีกำลัง
ข้าทนทุกอย่างได้
แต่ตอนนี้ข้าต้องระวังตัว
- ต้องเก็บแรงไว้... - เพื่ออะไร
เพื่อยามฉุกเฉินไง
จะมีอะไรแย่กว่านี้อีกเหรอ
มันเป็นได้ และเป็นแน่
เชื่อสิ
ข้าจะปล่อยให้อารมณ์ชี้นำ ให้เสียเวทเปล่าๆ ไม่ได้
หากเป็นแบบนั้น ข้าก็จะ ไม่เหลือแรงจะต่อสู้เมื่อเราไปถึง...
แล้วว่าพวกนั้นไปไหน
นี่มันสุสาน
จะให้พูดไงดี ข้าเองก็เซ็งพอๆ กับเจ้าแหละ
มันเกิดอะไรขึ้นกับโรงเชือดแกะล่ะ
มันอาจเจ๊งแล้วก็ได้
เจ้าเคยพูดอะไรที่มันจริงมั่งมั้ย
พูดงี้ได้ไง
อย่างน้อยหนึ่งในสามของ เรื่องที่ข้าพูดมันเป็นเรื่องจริง
ข้ามันโง่จริงๆ
เปล่า ไม่ใช่ เจ้าแค่... แค่ยังเยาว์นัก
ข้าจะกลับไป
ไม่ๆๆ เดี๋ยวๆ
บางทีข้าอาจตามเจดทัน
เอาละ เจ้าของที่นี่ เขาเป็นเพื่อนสนิทของพ่อเจ้า
และเราเชื่อใจเขา
เขาเป็นคนเดียว ที่เราบอกความลับเรื่องเกราะ
เพราะเรารู้ว่า เขาจะเอาความลับลงหลุมไปด้วย
มันอยู่ข้างล่างเหรอ
ทางเดียวที่จะรู้ได้ องค์หญิง
มาทางนี้
ไม่ ข้าไม่ลงไปแน่ๆ
ก็งั้นสิ ข้าอยากให้เจ้าอยู่นี่คอยดึงข้าขึ้น
คอยดูพวกเวอร์แรทไว้ด้วย
- อะไรนะ - ไปละ
เวอร์แรทคือหนูเหรอ
มันหน้าตาเหมือนชื่อเลย
กับดักเหรอ
ทำไมพวกนั้นถึงได้ทิ้งม้าไว้ที่โล่ง
ไม่รู้สิ ทำไมเหรอ
พวกนั้นไม่ทำแน่
ไม่สำคัญหรอก
ไปที่ทางนั่น ข้ามที่ราบไป และผ่านประตู
เราจะไปแล้วพี่น้องของข้า
เราจะได้กลับบ้าน
ท่านไม่ได้จะกลับบ้าน
ท่านจะต้องตาย
ดูสภาพท่านสิ ดูไม่ได้แล้ว
ท่านไม่มีทางรอดจากมันได้
และวิญญาณ ในร่างที่เน่าเปื่อยนี่ก็รู้ดี
อะไร
ข้าเปลี่ยนใจแล้ว
ข้า...
ปฏิเสธ
เจ้าจะต้องเดินไปทางนั้น
บังคับข้าสิ
บังอาจมาก
ข้ามีเวทมนตร์ ไอ้โง่เอ๊ย
ข้าคือจอมเวทหญิงผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด
เจ้าไม่อาจสู้กับพลังของโครนได้หรอก
ข้าทำได้แน่
ข้าคืออีโลร่า ดาแนน
และข้าจะใช้คาถาที่จะ...
รวบรวมพลังของความดีเพื่อช่วยข้า
และอัดพวกเจ้าให้เละ
เอาสิ ขอดูหน่อย
อย่ามายุ่งกับนางนะ เจ้าผีดิบงี่เง่า
ด่าเจ็บดี พวกมันทำตัวไม่ถูกแน่
ให้ข้าช่วยท่านนะ
ข้าเห็นอนาคตแล้ว เจด
มองไปยังความว่างเปล่า
อีเทอนอลวันจะเก็บกวาดโลกนี้ และรักษาความเจ็บปวด
เราจะเป็นอิสระ
เจ้าหาเจอรึยัง
ไม่ ยังเลย
งั้นมันอาจไม่ได้อยู่ข้างล่าง
บอร์แมน
หวัดดี
ต้องยอมรับความจริงนะ บอร์แมน ไอ้เกราะวิเศษที่แสนคงกระพันนี่
ไม่อยากเชื่อว่ายอมให้เจ้า กล่อมให้เชื่อไอ้เรื่องไร้สาระนี่
อย่างเรื่องอีโลร่า ดาแนนเหรอ
ไม่ๆๆ ข้าเห็นด้วย
หากนางเสกอะไรได้สักอย่าง
งั้นข้าอาจจะบอกว่า เจ้าร้ายกับนางมากไป
หรือช่วยซ้ำเรื่องโทษนาง ที่พ่อของเจ้าทิ้งไป
แบบนางใช้เวทง่ายๆ ไม่ได้ด้วยซ้ำ
แล้วข้าควรจะทำยังไง
แค่ศรัทธาในตัวนาง ว่าจะช่วยเอริคได้เหรอ
บอร์แมน
รู้อะไรมั้ย ข้าว่ามันไม่อยู่ข้างล่าง
งั้นดึงข้าขึ้นไปที
ข้าอยากทำแต่คิดว่ามี...
มีอะไรจ้องมาที่ข้า มันดูไม่เป็นมิตรซะเลย
ใช่เวอร์แรทมั้ย
ขอบอกว่าน่าจะใช่
ถ้าแบบนั้น อย่าดึงข้าขึ้นไป
- บอร์แมน - ว่าไง
ข้าอยากให้เจ้าขึ้นมาเดี๋ยวนี้
เข้ามาเลย มาสิ
เราต้องหาทางออกอื่น
มันดูงงๆ ไปหน่อย เพราะว่า บางอุโมงค์มันไป... แบบว่าไกลมาก
ไม่มีเกราะวิเศษเหรอ
งั้นมาลองเจาะฐานวางศพนี่ดู
ถ้าข้าโดนกัด เจ้าจะเป็นคนแรกที่ถูกข้ากินเลือด
ออกไป
มาสิ
ข้าจะอยู่ ข้าจะสู้
ไม่ ข้าเป็นต้นเหตุให้เจ้าโดนจับมา
ข้าไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นอีก
ไม่ ข้าไม่ยอมให้ใครมาตายเพราะข้าอีก
นั่นของข้า
มาน่า
ศึกนี้เราชนะไม่ได้แน่
งั้นทำอะไรเข้าสิ ใช้เวทมนตร์
เราต้องให้ทุกคนขึ้นเกวียน
ข้าเอาขี้ผึ้งเซอร์มิลเลี่ยนมา
ว่าไงนะ รู้มั้ยมันอันตรายแค่ไหน
ไม่เป็นไรใจเย็น ข้ารู้ว่าทำอะไรอยู่
น่าจะพอเล่นงานพวกนั้นได้
ให้ทุกคนหยุดต่อสู้กันซะ และกลับขึ้นไปที่เกวียน
คิดอีกที สู้ต่อไปดีกว่า
ไม่
ไซลาส
ข้าช่วยเจ้าได้
ข้ารักษาเจ้าได้
อย่าเปลืองเวทเจ้าเลย
มันมีอย่างอื่นที่เจ้ายังทำได้
เอานี่ให้ลิบบี้
บอกนางว่าข้าไม่กลัว เพราะข้ามีชีวิตที่ดี
และข้าตาย เพราะทำในสิ่งที่ข้าควรทำ
คือปกป้อง เพื่อนรักของข้า
ข้าขอโทษ ข้าเสียใจ
ทำได้ดี นังหนู
เจ้าฟังข้านะ
ทุกเส้นทางที่เจ้าเดินไป ได้นำเจ้ามาถึงช่วงเวลานี้
เจ้าต้องปกป้องพวกเขา
หากไม่ทำ เทียร์แอสลีน กัลลาดอร์น
โลกนี้จะล่มสลาย ตามที่โครนต้องการ
แต่มันกลัวอีโลร่า ดาแนน
อีโลร่าจะต้องไปถึง ที่นครอิมเมโมเรียล เจด
ทำให้ได้
ไม่ได้หรอก ไม่
มันต้องเป็นเจ้า
ข้าภูมิใจเจ้ามาก เจด
ได้ฝึกเจ้า เลี้ยงดูเจ้า เป็นสิ่งดีที่สุดที่ข้าเคยทำ
ตอนนี้ช่วย... ปลดปล่อยข้าที
เป็นอะไรมั้ย
พวกม้าเตลิดหมด มันหนีไปแล้ว
และข้าคิดว่าพวกมันทำถูกแล้ว
ทางแสนโศกากำลังจะกลายเป็น ทะเลสาบโศกา
เราออกไปทางเดียว กับที่เข้ามาไม่ได้แล้ว
มันยังมีทางอื่น
ขึ้นเขานั่นเหรอ
ไม่ เราไปทางนั้นไม่ได้
ทำไมล่ะ
เจ้าใช้เวทมนตร์ได้ งั้นพาเราบินออกไปได้มั้ย
ไม่เหรอ งั้นข้าก็จะไปทางเดินสยองนั่น
ท่านไหวนะ
แค่ต้องพักหน่อย
แล้วเราจะฝึกเจ้ากันต่อ
เจ้ายังต้องฝึกอีกมากเลย
บางทีถ้าข้ามีคทานั่น...
เดี๋ยว เกรย์ดอนบาดเจ็บ
เวทมนตร์ร้าย
เราต้องพาเขาไปหาที่พัก สักที่
เจ้าแนะนำว่ายังไงล่ะ
ตอนนี้พวกเราอยู่กลางดงที่... ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าดงอะไร
ข้ารู้
น๊อคมาร์
คำบรรยายโดย ปิลันธน์ ชำนาญกิจ